Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Η σιωπή του Αγίου Όρους και ο Άγιος Γεδεών

Πόσο ευεργετική για την ανθρώπινη ψυχή, πόσο εποικοδομητική, πόσο ωφέλιμη, πόσο ουσιαστική και διδακτική μέσα στους παράφρονες ρυθμούς μίας ανίερης στην κυριολεξία σύγχρονης ζωής είναι η σιωπή του Αγίου Όρους, νοούμενη ως διαρκής δοξολογία, γαλήνη και πνευματική εγρήγορση. Ειλικρινά νιώθω αδύναμος ενώπιον του εγχειρήματος να καταγράψω βιώματα προσέγγισης του θείου και της ουράνιας πολιτείας, που ως δώρο της γλυκειάς Παναγιάς συνοδεύουν έφ’ όρου ζωής, ως πολύτιμος θησαυρός τους πιστούς που προσέρχονται καθημερινά ως μέλισσες στην αγιώνυμη ησυχαστική πολιτεία του Άθωνα, για να λάβουν λίγη γύρη από το Περιβόλι της Θεομήτορος.
Είναι βιώματα που φέρουν το όμορφο πέπλο της σιωπής, το οποίο οιανδήποτε συγγραφική η ποιητική πέννα δεν δύναται επακριβώς να περιγράψει άνευ της θείας συμμετοχής και ευλογίας του ουρανού. Εξομολογητικά σας αναφέρω Χριστιανοί μου, πως από τότε που έβαλα συνοδηγό στα προσκυνηματικά ταξίδια μου στο Άγιο Όρος την ανιδιοτέλεια και οδηγό- σύντροφο την εν Χριστώ αγάπη η σιωπή του Όρους αποκαλύπτεται θαυματουργικά μέσα από την συνάντηση με τα ευλογημένα παλικάρια, τους μοναχούς της Αγίας μας Θεοτόκου, που φροντίζουν το Περιβόλι Της κατά τρόπο τέτοιο που να ευωδιάζει σε ολάκερη την οικουμένη. Και η ευωδία αυτή απλώνεται και θωρακίζει όλους και όλα ανεξαρτήτως, χωρίς καμιά διάκριση. Γιατί τα άνθη της αγιότητας που ήδη μοσχοβολούν στον Άθωνα καθιστούν το Περιβόλι της Παναγιάς έναν επίγειο Παράδεισο...
Μία τέτοια ευλογημένη συνάντηση μου επιφύλαξε η Παναγιά μας προσφάτως προσκαλώντας με στο πανηγύρι της Ιεράς Μονής Καρακάλλου για τον Άγιο Γεδεών, έναν άγνωστο στους περισσότερους Ορθοδόξους μάρτυρα της πίστης, ο οποίος όμως, έχει μεγάλη παρρησία στον τριαδικό Θεό. Δεν είναι δε τυχαίο ότι ο άγιος Γεδεών, ασκητής της Μονής Καρακάλλου μαρτύρησε λίγο πριν την επανάσταση του 1821. Και ήταν αυτός που προφήτευσε την επανάσταση και μίλησε για τον αγέρα της ελευθερίας από την τουρκική σκλαβιά.
Και θα πρέπει στους γνωρίζοντες περί τα της πίστεως να επισημανθεί πως δεν είναι τυχαίες οι ποικιλότροπες σύγχρονες εμφανίσεις του αγίου Γεδεών και η αύξηση των θαυμάτων που επιτελεί σ’ όσους τον επικαλούνται... Ίσως δια των συχνών εμφανίσεων προαναγγέλει την νέα επανάσταση των Ελλήνων, η οποία θα αποσκοπεί να εκδιώξει τη σκλαβιά που επέβαλλε ο μιαρός Σατάν μέσω της μεγάλης αποστασίας μας από τις εντολές και τις ρήσεις του τριαδικού και μόνου αληθινού Θεού. Πρόκειται για μία πνευματική επανάσταση, η οποία ήδη εκκολάπτεται μυστικώς σε εστίες που δημιουργούνται σε πανελλαδική κλίμακα. Αληθινά προπύργια αγιότητας στα οποία αναδεικνύονται οι νέοι πρωτοπόροι της πίστεως, αυτοί που οπλισμένοι με τη ρομφαία του Χριστού θα ελευθερώσουν τη χώρα από τα δαιμόνια που επέβαλλαν την αποστασία... Αυτοί που θα καθαρίσουν τον Αμπελώνα του Κυρίου μας αποτινάσσοντας σατανικές δοξασίες και άθεες φιλοσοφίες που ταλαιπωρούν την Ελλάδα ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες δεκαετίες.
Από τότε που ευλαβής γέροντας από τα Άγραφα όρη κατά θαυμαστό τρόπο με θωράκισε με τον άγνωστο ως τότε στην οικογένειά μου Καρακαλληνό άγιο μου είχε γεννηθεί σφοδρή επιθυμία να προσκυνήσω τον τόπο της ασκήσεώς του και να συμμετάσχω στην κοινή γιορτή ουρανού και γης που γίνεται κάθε χρόνο στις 30 Δεκεμβρίου (12 Ιανουαρίου με το νέο ημερολόγιο) στην ομώνυμη Μονή. Αυτή την επιθυμία διέγνωσε ο Άγιος Γεδεών και απέστειλε έναν μήνα πριν το πανηγύρι του έναν ευλαβή, ταπεινό τέκνο του τον Κωνσταντίνο, ο οποίος επισκέφθηκε τα γραφεία μας προκειμένου να πάρει μερικά αντίτυπα από το βιβλίο «Ο τρελο-Γιάννης». Κατά τη συζήτηση που είχα μαζί του μου εκμυστηρεύτηκε την πνευματική σύνδεση που είχε με τη Μονή Καρακάλλου, μου μίλησε για τον πνευματικό του γέροντα Φιλόθεο και για τους «εργάτες» μοναχούς του κήπου της Παναγίας μας.
Κοινοποίησα από την πλευρά μου τη μυστική θαυμαστή σύνδεση που είχα τα δυό τελευταία χρόνια με τον Άγιο Γεδεών. Εκείνος ενθουσιάστηκε. Δεν πέρασαν παρά λίγες ημέρες και ο Κωνσταντίνος επανήλθε φέροντας ως δώρο ένα βιβλίο με το βίο του αγίου, έκδοση της Ιεράς Μονής αλλά και την πρόσκληση του ηγουμένου να συμμετάσχω στο πανηγύρι της Μονής. Φανταστείτε τη χαρά μου! Η πρόσκληση απεστάλη από τον ίδιο τον Άγιο Γεδεών, ο οποίος για άλλη μία φορά με θαυμαστό τρόπο έδειχνε την αγάπη του προς την ταπεινότητά μου.
Δεν σας κρύβω πως υπήρξαν μέχρι την επίτευξη της προσκυνηματικής επίσκεψης πολλά εμπόδια, τα οποία όμως ξεπεράστηκαν. Ακόμη και ο καιρός ήταν αντίθετος στα σχέδιά μας. Κανένα εμπόδιο όμως, δεν στάθηκε ικανό να μας σταματήσει ούτε ακόμη και το απαγορευτικό που εξέδωσε για τους σφοδρούς ανέμους το Λιμενικό! Γιατί χάρη στις ενέργειες του Πέτρου, ενός τακτικού προσκυνητή και ταπεινού εργάτη του Αγίου Όρους και της παρέμβασης της Παναγίας μας επιλύθηκαν όλα τα προβλήματα.
Έτσι, την παραμονή της εορτής Κυριακή μεσημέρι, λίγο μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στο Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην Ουρανούπολη επιστρέψαμε στο λιμάνι της Ιερισσού προκειμένου να επιβιβαστούμε στο καραβάκι της Μονής Φιλοθέου... Εκεί ο καπετάνιος π. Νείλος, και ο π. Κασσιανός οι καραβοκύρηδες-ψαράδες μοναχοί της Μονής Φιλοθέου μαζί με τρόφιμα που κουβάλησαν για το πανηγύρι του Αγίου Γεδεών πήραν και μας. Το ταξίδι στην φουρτουνιασμένη θάλασσα δεν ήταν εύκολο. Το νερό αρκετές φορές σκέπαζε το μικρό σύγχρονο καραβάκι και έκανε το ταξίδι συναρπαστικό αλλά συνάμα και δύσκολο. Φθάσαμε στον Αρσανά της Φιλοθέου και με φορτηγό που οδηγούσε ο π. Ιωαννίκειος της Μονής Καρακάλλου που ήρθε να φορτώσει τα τρόφιμα αργά το μεσημέρι φθάσαμε στην πανέμορφη από πάσης απόψεως Αγιορείτικη Μονή.
Λησμόνησα να αναφέρω πως στην Ουρανούπολη περίμεναν την άρση του απαγορευτικού περίπου 100 προσκυνητές που έχουν ως τάμα να έρχονται κάθε χρόνο στην εορτή του Αγίου Γεδεών, από το Βελεστίνο, τον Τύρναβο, τον τόπο που μαρτύρησε ο Άγιος, την Κρήτη, την Ήπειρο, την Ξάνθη...
Στην είσοδο του μοναστηριού ως «διάκονος–περιβολάρης» της αγίας Μονής μας υποδέχθηκε ο ευλαβής φίλος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και διάκονος του κήπου της Παναγίας μας στην Καρακάλλου αρχιμανδρίτης π. Φιλόθεος. Με ένα πλατύ χαμόγελο ο σεβάσμιος γέροντας μας ευχαρίστησε για την παρουσία μας στο πανηγύρι, γεγονός που ειλικρινά με ξάφνιασε, αφού εμείς οφείλαμε να τον ευχαριστήσουμε για τη συμμετοχή μας στο μέλι της πνευματικής κηρύθρας που ανελλιπώς εδώ και δέκα αιώνες αναδύει από την κυψέλη της Ιεράς Μονής Καρακάλλου.
Ο γέροντας καλοί μου Χριστιανοί χαιρόταν γιατί απέναντί του έβλεπε ανθρώπους που με την δίψα της δορκάδος αναζητούσαν να ξεδιψάσουν από την πηγή που άνοιξε με το μαρτύριό του ο Άγιος Γεδεών. Στο ύδωρ της πηγής αυτής ξεδιψούν διαρκώς η αδελφότητα και οι προσκυνητές αλλά και κάθε διαβάτης που πορεύεται με στόχο την αιωνιότητα. Εκεί στην πηγή του Αγίου Γεδεών που ρέει στον κήπο της Θεομήτορος επιχειρήσαμε όλοι μας να καθαρίσουμε τις βαρύτατες πληγές που προκαλεί η εν γνώσει η και αγνοία παραβίαση και παρέκκλιση από το λυτρωτικό νόμο του Θεού. Και ο Άγιος βρισκόταν εκεί με τη λευκή φορεσιά του μαρτυρίου για να επουλώσει πληγές και να απαλύνει τον πόνο και το βαρύ φορτίο κάθε προσκυνητή και πιστού που αγωνιά για την αιωνιότητα.
Ο ταπεινός λευίτης του Χριστού π. Φιλόθεος διέγνωσε στα πρόσωπά μας την κόπωση από το ολονύκτιο ταξίδι μας και ανέθεσε στον αρχοντάρη (μοναστηριακό διακόνημα) π. Νεκτάριο, έναν εξαίρετο μοναχό από τη Λακωνία την τακτοποίησή μας σε δωμάτια. Κατάκοποι κοιμηθήκαμε για λίγη ώρα μέχρι να σημάνει το σήμαντρο για τον Εσπερινό. Λίγο μετά τη Δύση του Ηλίου, μετά την τράπεζα και το Απόδειπνο βρεθήκαμε και πάλι στα δωμάτια. Το εγερτήριο ορίσθηκε για τη μία μετά τα μεσάνυκτα. Αν και κοιμηθήκαμε λίγες μόνο ώρες, όλοι νιώθαμε ξεκούραστοι.
Όταν κατεβήκαμε στο Καθολικό οι μοναχοί και ο γέροντας είχαν ήδη πάρει τις θέσεις τους. Ο Πέτρος και ο Κωνσταντίνος οικείοι στην Αδελφότητα οδήγησαν τον γράφοντα και τον Δημήτρη, στα στασίδια. Στο ημίφως των κανδηλιών συνέλαβα τον εαυτό μου να προσεύχεται αδιαλείπτως για ασθενούντες γνωστούς, για μισούντες και αγαπώντες, για συγγενικά πρόσωπα για όλους τους αναγνώστες της εφημερίδας. Η μελωδική φωνή της καταπληκτικής χορωδίας των Καρακαλληνών μοναχών βοηθούσε σε πνευματικές πρωτόγνωρες ψυχικές αναβάσεις...
Λίγο πριν το ξημέρωμα, την ώρα που κατά τον άγιο προφήτη Δαυίδ ο Κύριός μας προβαίνει σε εκκαθαρίσεις του Αμπελώνα Του (εις τας πρωϊας απέκτειννον πάντας τους αμαρτωλούς της γης του εξολοθρεύσαι εκ πόλεως Κυρίου πάντας τους εργαζομένους την ανομίαν) ο γέροντας της Μονής π. Φιλόθεος έβγαζε με τη λεπτότητα ενός αρίστου χειρουργού τα αγκάθια και τις τσουκνίδες από τις ψυχές των προσκυνητών με το μυστήριο της θείας εξομολόγησης. Ο Φινλανδικής καταγωγής μοναχός Πρόδρομος με πληροφόρησε πως ήρθε η σειρά να συναντήσω τον γέροντα που βρισκόταν σε παρακείμενο παρεκκλήσι. Το πρόσωπό μου έλαμψε από χαρά όταν είδα το γέροντα στο κέντρο του ναού να με υποδέχεται με ένα πλατύ χαμόγελο, έτοιμος να θέσει ενώπιον του Κυρίου μας το βαρύ φορτίο μου, τα αγκάθια των ανομιών που πληγώνουν πάντα την ανθρώπινη ψυχή. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι πως η μία σχεδόν ώρα συζήτησης κύλησε σαν ένα δευτερόλεπτο και πως όταν βγήκα από το παρεκκλήσι τα μάτια μου ήταν βουρκωμένα από δάκρυα κατανύξεως... Η καρδιά μου φτερούγιζε καθώς θυμόταν τις ρήσεις του γέροντα Παϊσίου για τα μοναδικά αγιορείτικα άνθη...
Την Δευτέρα 11 Ιανουαρίου μετά την πρόσκληση του Πέτρου κινήσαμε στις Καρυές όπου προσκυνήσαμε την θαυματουργική εικόνα της Παναγιάς «Άξιόν Εστί» στο Πρωτάτο και το ιερό λείψανο του Αποστόλου Ανδρέα στη ομώνυμη Σκήτη (Σαράϊ). Εν συντομία μαζί με το Δημήτρη προσκυνήσαμε την Παναγιά (Φοβερά Προστασία) της Μονής Κουτλουμουσίου ενώ λουστήκαμε στο φως των παραινέσεων και των συμβουλών του γέροντα ασκητή π. Γαβριήλ. Επιστρέψαμε το μεσημέρι στη Μονή Καρακάλλου. Η Αδελφότητα ήδη είχε ολοκληρώσει το έργο της προετοιμασίας για το πανηγύρι και περίμενε να υποδεχθεί τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, έναν αγωνιστή και τολμηρό Ιεράρχη ο οποίος προεξήρχε της πανηγύρεως.
Η αγρυπνία του Αγίου Γεδεών
Γύρω στις τρεις έφθασε ο καλός αυτός Ιεράρχης και εισήλθε στο ναό, όπου ήταν συναγμένη η αδελφότητα για την δοξολογία-ευχαριστία προς το Θεό. Ένιωσα παρείσακτος, όταν προκειμένου να εξασφαλίσω δυό-τρεις φωτογραφίες αναγκάστηκα να χαλάσω την τάξη που επικρατούσε στο Καθολικό. Μετά τα κεράσματα όλοι αναμέναμε πλέον το σήμαντρο που θα σηματοδοτούσε την έναρξη της αγρυπνίας με τον πανηγυρικό Εσπερινό. Σήμανε ακριβώς στις επτά το βράδυ. Ο ναός δεν άργησε να γεμίσει από προσκυνητές και μοναχούς από ιερές μονές, σκήτες και κελιά που έτρεξαν να τιμήσουν τον Άγιο Γεδεών. Ο Πέτρος, φρόντισε και μου εξασφάλισε ένα στασίδι κοντά στο δεξιό χορό των ιεροψαλτών, δίπλα ακριβώς από το σημείο που ο Άγιος Γεδεών έλαβε από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό την εντολή να βγει έξω από το Άγιο Όρος και να μεταβεί στο σκλαβωμένο λαό μας για να στηρίξει την πίστη του. Ήταν η πρώτη παρουσία μου σε αγιορείτικη αγρυπνία. Υπήρχε μία ευλογημένη ευταξία και κινητικότητα που σε έκανε να νιώθεις καθώς περνούσαν οι ώρες ξεκούραστο και να λησμονείς οιανδήποτε κόπωση. Ακόμη και να έκλειναν λίγο τα μάτια σου η αίσθηση ότι συμμετέχεις και βρίσκεσαι στον τόπο συνάντησης ουρανού και γης, ορατού και αόρατου κόσμου σε έθετε μέσα στη λογική μίας υπερβατικής λειτουργίας. Μίας λειτουργίας που θα μπορούσε να καταγραφεί με τη φράση «όλα ήταν ωραία»... Μία λειτουργία στην οποία διέκρινες πολλά φεγγοβόλα πρόσωπα ανάμεσα στις παρούσες άγιες μορφές των τοιχογραφιών αλλά και των χαρμόσυνων χορών των αγγέλων και των πνευμάτων που γιόρταζαν τον θαυματουργό άγιο.
Αξιοσημείωτη παρένθεση αποτελούσε ακόμη και η πνευματική συζήτηση που διεξήχθη στο αρχονταρίκι της Μονής λίγο μετά τον Πανηγυρικό Εσπερινό (Κεράσματα) μεταξύ του προσκεκλημένου Μητροπολίτη και του ηγουμένου με μοναχούς και λαϊκούς. Εκεί όπου προβληματισμοί εκτίθενται στο κέντημα της όλης αγιορείτικης σιωπής αναζητώντας απαντήσεις και λύσεις. Ρουφούσα στην κυριολεξία κάθε στιγμή προσθέτοντας πολύτιμες εμπειρίες και πρωτόγνωρα δώρα της Παναγιάς από το Περιβόλι Της. Απερίγραπτα στην κυριολεξία μοναδικά βιώματα. Στην πανηγυρική εορτή μνήμης του Αγίου κατά την διάρκεια της αρχής του Μεσονυκτικού ήρθαν για να συμμετάσχουν και οι ηγούμενοι Εφραίμ από την Ιερά Μονή Βατοπεδίου και Νικόδημος από την Ιερά Μονή Φιλοθέου.
Οι ψαλμοί και ύμνοι προς τον Κύριο μας δημιουργούσαν μία πνευματική ευωδία που χαροποιούσε και ευαρεστούσε τον ουρανό. Την πρόσκληση του αγίου Γεδεών επισφράγισε η συμμετοχή των περισσοτέρων στο Μεγάλο Δείπνο της Θείας Ευχαριστίας. Τα λαμπερά πρόσωπα του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ και του π. Εφραίμ του Βατοπεδινού απεδείκνυαν περίτρανα την παρουσία του Κυρίου μας στον ευλογημένο χώρο. Ο νους μου άρχισε τότε να περιστρέφεται στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο και στις βιωματικές πνευματικές εμβαθύνσεις του στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Λουσμένοι με το φως του Χριστού βγήκαμε έξω από το Καθολικό την ώρα που ο ήλιος ανέτειλε και τα πουλιά με τα κελαϊδίσματα τους υμνούσαν τον Δημιουργό. Ήδη ήταν στρωμένη η τράπεζα. Ο Πέτρος μας έγνεψε πως έπρεπε να βιαστούμε γιατί γύρω στις εννέα θα παίρναμε πάλι το δρόμο της επιστροφής μας για το κλεινόν άστυ.
Ατενίζοντας το μοναστήρι καθώς φεύγαμε για τη Δάφνη, το λιμάνι υποδοχής του Αγίου Όρους παρακαλούσα τον Άγιο Γεδεών να βοηθήσει, ώστε να αξιωθώ να παραβρεθώ και του χρόνου στην όμορφη αυτή πανηγυρική ομήγυρη στη Μονή των ασκητικών του αγώνων, στο αγιορείτικο πνευματικό προπύργιο της Ορθοδοξίας, στη Μονή Καρακάλλου. Γένοιτο!


Ο Άγιος Νεομάρτυς και Οσιομάρτυς Γεδεών ο Καρακαλληνός

Μαρτύρησε στον Τύρναβο της Θεσσαλίας στις 30 Δεκεμβρίου 1818
Ο Άγιος καταγόταν από το χωριό Κάπουρνα κοντά στη Μακρυνίτσα του Πηλίου. Προερχόταν από ευσεβείς γονείς και ήταν το πρώτο παιδί από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Νικόλαος. Ο πατέρας του λόγω της μεγάλης φορολογίας αναγκάστηκε να μετακομίσει οικογενειακώς σ’ ένα άλλο χωριό, όπου θα μπορούσε να εξοικονομεί καλύτερα τα αναγκαία . Ο άγιος ήταν τότε δώδεκα ετών.
Η μητέρα του είχε κάποιο εξάδελφο παντοπώλη στο Βελεστίνο, ο οποίος ζήτησε τον μικρό Νικόλαο να τον βοηθάει στο μαγαζί. Πράγματι το παιδί εργαζόταν με πολλή προθυμία .Κάποιος Τούρκος ονόματι Αλής, ο οποίος σύχναζε στο μπακάλικο, είδε ότι ο μικρός Νικόλαος ήταν έξυπνος, εργατικός και υπάκουος και τον ζήτησε από τον θείο του για ένα χρόνο να υπηρετεί στο χαρέμι του καθώς ήταν ακόμη μικρός στην ηλικία. Ο θείος αρνήθηκε λέγοντάς του να τον ζητήσει από την μητέρα του. Μετά από μια εβδομάδα επέστρεψε θυμωμένος ο Τούρκος ,άρπαξε με τη βία τον μικρό Νικόλαο και τον πήρε σπίτι του ,να υπηρετεί στο χαρέμι.
Μετά από τον ένα χρόνο πήγε ο πατέρας και ζητούσε τον Νικόλαο από τον Αλή. Εκείνος του απάντησε, εγώ έχω το παιδί μου στoν πόλεμο, μόλις επιστρέψει ο γιος μου να έρθεις να πάρεις τον γιό σου. Σε λίγες ημέρες επέστρεψε ο γιος του Τούρκου από τον πόλεμο , είδε τον μικρό και λέει στον πατέρα του : Πού το βρήκες αυτό το Ρωμιόπουλο που υπηρετεί στο χαρέμι ; Είναι ασυμβίβαστο Ρωμιός να υπηρετεί στο χαρέμι. Εγώ θα ήθελα να του κάνουμε περιτομή , να γίνω ανάδοχός του και να τον έχουμε να υπηρετεί στο χαρέμι για πάντα. Και άρχισε αμέσως ο ασεβής να καλοπιάνει τον Νικόλαο . Τελικά με τα λόγια αλλά και λόγω του νεαρού της ηλικίας του τον κατάφερε να αρνηθεί τον Χριστό και να τον εξισλαμίσει.
Μετά από δυο μήνες όμως το παιδί συναισθάνθηκε την πτώση του , μετανόησε και έκλαιγε πικρά .
Μια νύχτα κατάφερε να φύγει κρυφά και να πάει σπίτι του. Διηγήθηκε στον πατέρα του το πάθημά του λέγοντας ήμαρτον, ήμαρτον αλλά από δω και πέρα δεν θέλω ούτε να είμαι Τούρκος ούτε να ονομάζομαι. Ο δύστυχος πατέρας του απάντησε με δάκρυα : εγώ Νίκο μου είμαι φτωχός άνθρωπος, δεν έχω χρήματα να σε κρύψω κάπου. Αύριο νύχτα θα σε πάω με το άλογο στο Κεραμίδι και εγώ θα γυρίσω μ’ ένα φορτίο ψάρια από τη λίμνη Κάρλα για να μη με υποψιαστούν οι Τούρκοι . Εσύ να προσπαθήσεις να πας στο Άγιο Όρος. Τώρα εγώ επιστρέφοντας ποιος ξέρει πως θα βρω τη μητέρα σου και τα αδέλφια σου, γιατί έμαθα ότι οι Τούρκοι μαζεύουν ξύλα για να μας κάψουν. Ας αποθάνουμε κι εμείς για τον Χριστό.
Εκεί στο Κεραμίδι δέχθηκε να φιλοξενήσει τον άγιο μια συγγενής τους μοναχή, η οποία τον έδωσε σε κάποιους χτίστες ως βοηθό. Μετά από λίγες ημέρες το σινάφι των χτιστών που εργαζόταν έφυγε με πλοίο για την Κρήτη και πήγε μαζί τους. Οι χτίστες όμως δυστυχώς κακομεταχειρίζονταν τον Νικόλαο δέρνοντάς τον απάνθρωπα πολλές φορές. Έτσι έφυγε και τριγυρνούσε σ’ ένα δάσος. Κάποια μέρα βρέθηκε σ’ ένα ξωκλήσι , όπου γινόταν λειτουργία. Τον είδε ο ιερέας ξένο και σε κακή κατάσταση, τον πλησίασε και εκείνος του εξιστόρησε τη ζωή του. Μην κλαις , παιδί μου, του λέγει τότε ο ιερέας . Εγώ είχα ένα μονάκριβο γιό , ο οποίος πέθανε πριν λίγες ημέρες. Αν θέλεις, να σε υιοθετήσω. Με πολλή χαρά δέχτηκε την πρόταση του ιερέα ο Νικόλαος και πήγε μαζί του στο σπίτι του, όπου τον δέχτηκε σαν παιδί της και η πρεσβυτέρα. Έτσι ζούσε ευτυχισμένος στο σπίτι του ιερέα, μαθαίνοντας την τέχνη του υφαντή διότι αυτή την τέχνη εργαζόταν κι ο ιερέας.
Μετά από τρία χρόνια δυστυχώς απεβίωσε ο ιερέας και η πρεσβυτέρα επειδή δεν μπορούσε να εξοικονομήσει τα προς το ζην , είχε και δυο κόρες, έδωσε την ευχή της στον Νικόλαο να φύγει να αναζητήσει την τύχη του. Ο άγιος έβαλε κλαίγοντας μετάνοια στην ψυχομάνα του και αναχώρησε.
Περιπλανώμενος στην Κρήτη με κάποιο άλλο συνομήλικό του αποφάσισαν να πάνε για προσκύνημα στο Άγιον Όρος. Αφού έφτασαν με το καράβι στη Δάφνη χωρίστηκαν και ο Νικόλαος άρχισε να περιέρχεται τις μονές και τις σκήτες του Αγίου Όρους. Τελικά κατέληξε στην Ι.Μ. Καρακάλλου , όπου αφού εξομολογήθηκε την πτώση του επανεντάχθη στην Εκκλησία με το Άγιο Μύρο και κοινώνησε των θείων Μυστηρίων. Έμεινε στην Μονή , όπου έγινε μοναχός με το όνομα Γεδεών. Ζούσε με πολλή υπακοή, ταπείνωση, εγκράτεια και υπέρμετρους ασκητικούς αγώνες, που μόνο ο καρδιογνώστης Θεός γνωρίζει , κλαίοντας συνεχώς για την πτώση του.
Μετά από τριανταπέντε χρόνια άσκηση άναψε στην καρδιά του ο πόθος του μαρτυρίου και με τις ευχές των πατέρων έφυγε από το Άγιο Όρος , ήλθε στο Βελεστίνο, όπου είχε εξωμόσει και προσποιόταν τον σαλό.
Την Μεγάλη Πέμπτη παρουσιάστηκε στον Αλή ,που τον είχε εξισλαμίσει και ομολόγησε τον Χριστό. Ο Τούρκος αμέσως ζήτησε να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν στον δικαστή. Μεγάλη Παρασκευή ο άγιος φορώντας στο κεφάλι στεφάνι από λουλούδια και κρατώντας δύο κόκκινα αυγά παρουσιάστηκε στον κριτή και του είπε : Χριστός Ανέστη . Εκεί στο δικαστήριο έκανε και άλλες παλαβές πράξεις με αποτέλεσμα να διατάξει ο δικαστής να τον δείρουν ανελέητα και να τον διώξουν ως τρελό . Εκείνος τους προκαλούσε επίτηδες για να τον θανατώσουν αλλά δεν ήταν ακόμη θέλημα Θεού. Έζησε καιρό προσποιούμενος τον σαλό την ημέρα ενώ τις νύχτες αποσυρόταν σε ένα σπήλαιο, όπου έκανε τους ασκητικούς αγώνες του.
Τελικά επειδή και με τον τρόπο της ζωής αλλά και με τα λόγια του προκαλούσε τους Τούρκους διέταξε ο Βελή πασάς του Τυρνάβου τη σύλληψή του.
Ο άγιος αφού προετοιμάστηκε πνευματικά με το μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου και την Θεία Κοινωνία ακολούθησε τους στρατιώτες του πασά στον Τύρναβο. Μπροστά στον πασά ομολόγησε την άρνησή του, τη μετάνοιά του , την επιστροφή στον Χριστό και τον πόθο του για ομολογία και μαρτύριο εκεί όπου αρνήθηκε. Ο πασάς τον έκλεισε στη φυλακή.
Την άλλη μέρα ,αφού κάλεσε και τους άλλους Τούρκους αξιωματούχους διέταξε να φέρουν μπροστά του τον άγιο. Πάλι μπροστά τους ο άγιος με πολύ θάρρος ομολόγησε τον Χριστό. Εκείνοι άρχισαν με κολακείες να τον μεταστρέψουν και πάλι στο ισλάμ αλλά ο άγιος αρνήθηκε με περιφρόνηση. Τον καταδίκασαν σε θάνατο.
Αρχικά τον διαπόμπευσαν στον Τύρναβο. Τον έφεραν κατόπιν μπροστά στον πασά που διέταξε να τον ακρωτηριάσουν κόβοντάς του τα χέρια και τα πόδια. με τσεκούρι. Ο άγιος άπλωνε μόνος του άφοβα τα μέλη του πάνω στο κούτσουρο για να κοπούν , χωρίς να δείχνει κανένα σημάδι πόνου , χωρίς καν να αλλάξει η όψη του προσώπου του λες κι έπασχε κάποιος άλλος.
Τον άφησαν αιμόφυρτο όλη την ημέρα και το βράδυ διέταξε ο πασάς να τον σηκώσουν και να ρίξουν στον χώρο όπου περνούσαν τα λύματα του σπιτιού του . ‘Hταν ακόμα ζωντανός. Στον βρωμερό εκείνο χώρο ο άγιος παρέδωσε την ψυχή του.
Οι Χριστιανοί κατάφεραν να πάρουν το άγιο λείψανο και να το ενταφιάσουν στον Ναό των Αγίων Αποστόλων.
Ευθύς αμέσως άρχισαν να γίνονται θαύματα και κατά τη διάρκεια της νεκρώσιμης ακολουθίας αλλά και μετά την ταφή του, σε όσους προσκυνούσαν με ευλάβεια τον τάφο του , καθώς και μετά την ανακομιδή των λειψάνων του και μέχρι σήμερα .