Κάθε 14 ημέρες και ένας Ηρώδης!

Ο αιμοσταγής βασιλιάς Ηρώδης, φοβούμενος ότι κινδύνευε ο θρόνος του, επειδή γεννήθηκε στην Βηθλεέμ ο Ιησούς Χριστός, διέταξε να σφαχτούν 14.000 παιδιά κάτω των 2 ετών και αφού εξουδετέρωσε συγγενείς και αυλικούς του, ολοκλήρωσε τα τερατώδη εγκλήματά του. ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ!...
Όμως, στη σημερινή «σύγχρονη» εποχή, το έγκλημα αυτό του Ηρώδη, επαναλαμβάνεται ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ με μια άλλη δαιμονιώδη μορφή που έχει ως αποτέλεσμα να διαπράττεται κάθε 14 ημέρες και μια ισάριθμη σφαγή από νέους Ηρώδηδες και Ηρωδιάδες, αφού στα νοσοκομεία της Ελλάδας, κάθε ημέρα θανατώνονται με τις εκτρώσεις 1.000 έμβρυα. 1.000 ψυχές που δολοφονούνται πριν καν γεννηθούν, με αυτουργούς τους γιατρούς που πλουτίζουν, τους δολοφόνους γονείς και τους ανθρωποκτόνους νόμους του κράτους, χωρίς να διαισθάνονται ότι διαπράττουν εγκλήματα.
http://stratisandriotis.blogspot.com/

Χριστούγεννα χωρίς Χριστό

Συνηθίζεται τις ημέρες προ των Χριστουγέννων, πολλοί άνθρωποι να προετοιμάζονται για να γιορτάσουν, κυρίως από συνήθεια ή εθιμοτυπικά αυτή τη μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης, υιοθετώντας λανθασμένα διάφορους τρόπους άσχετους με το γεγονός ή προσκολλώμενοι σε ανούσια πράγματα, αναζητώντας έτσι τη χαρά που απουσιάζει από την καθημερινή ζωή τους καί θέλοντας να ξεφύγουν από τα προβλήματα που τους βαραίνουν...
Όμως, δεδομένων όλων των σχετικών ή ασχέτων με την εορτή εθίμων ή άλλων συνηθειών, αν δεν βιώσει ο καθένας με την πνευματική του ζωή την εορτή, παραγκωνίζει το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων και την ουσία τους, που έχουν να κάνουν με τη Γέννηση του Χριστού, ο οποίος είναι ο Αληθινός Θεός που ενανθρωπήθηκε με σκοπό να χαρίσει την σωτηρία στους ανθρώπους.
Επικεντρώνοντας λοιπόν, όλη τη δομή και το νόημα της μεγάλης αυτής εορτής στην επιφανειακή διαδικασία και δίνοντας «κοιλιοδουλική» διάσταση σ’ αυτή, τα Χριστούγεννα καταντούν για κάποιους συνάνθρωπους μας μια ανούσια υπόθεση αφού λείπει από αυτή το κεντρικό πρόσωπο που είναι ο Χριστός και η προσοχή τους αποσπάται από τα λαμπιόνια, τα στολίδια, τη γαλοπούλα, τα ρούχα και οτιδήποτε άλλο, που ναι μεν είναι μέσα στη ζωή μας, όμως δεν είναι το ζητούμενο και το πρωτεύον. Διότι ενώ κατεβαίνει ο ίδιος ο Θεός στη γη για να διδάξει την αιώνια σωτηρία μας, καταργώντας τον θάνατο, απεναντίας καταντά ματαιοπονία, ο άνθρωπος να τυρβάζει περί πολλών που όμως δεν έχουν καμία σχέση με το γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού.
Καταντώντας οι άνθρωποι να ασχολούνται αντιθέτως με τα όσα ωφέλιμα είναι παραδεδομένα και έχουν αποκλειστικό στόχο την αιώνια σωτηρία μας, καθότι η προπαρασκευή, αλλά και ο εορτασμός των Χριστουγέννων, έχουν βαθύτατα νοήματα που δίνουν αληθινή διάσταση και πραγματικό νόημα στη ζωή των ανθρώπων, μέσα από μια εξέχουσα πνευματικότητα που προσδίδει στην μεγάλη αυτή εορτή η Ορθόδοξη Εκκλησία.
http://stratisandriotis.blogspot.com/2010/12/blog-post_26.html#more

Οι σύγχρονοι παιδοκτόνοι (Κυριακή μετά την Χριστού Γέννηση)

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου, διηγείται τον πρώτο διωγμό κατά του Χριστού που συνέβη ποτέ στην ιστορία. Ο αιμοσταγής Ηρώδης, τυφλωμένος από τη λαγνεία της εξουσίας, νιώθοντας να τρίζει ο θρόνος του από ένα νεογέννητο «βασιλέα», δολοφονεί, εν ψυχρώ, δεκατέσσερις χιλιάδες βρέφη της Βηθλεέμ. Οι πρώτοι νεομάρτυρες της Εκκλησίας, ως προς την ηλικία, είναι γεγονός. Δεν υπάρχει ανθρώπου νους για να συλλάβει το μέγεθος της παράνοιας. Δεν υπάρχει γραφίδα να δικαιολογήσει τη διαταγή της ασύλληπτης τρέλας. Κανείς δε μπορεί να δεχθεί τον μαζικό θάνατο τόσων βρεφών για οποιαδήποτε σκοπιμότητα.
Ή μήπως μπορεί; Μήπως, τελικά, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Γιατί, πώς δικαιολογείται, διαφορετικά, η νομοθετικά κατοχυρωμένη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων αγέννητων βρεφών στην πατρίδα μας, μόνο, κάθε χρόνο, μέσω της δολοφονικής πρακτικής των εκτρώσεων; Μήπως, τελικά, η μορφή του Ηρώδη δεν είναι και τόσο αποτρόπαια στην «πολιτισμένη» κοινωνία του 21ου αιώνα; Μερίδα της ιατρικής κοινότητας, γυναικείες οργανώσεις, όψιμοι υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων, δυστυχώς και σύγχρονες κυβερνήσεις έχουν συστρατευτεί στην υπηρεσία ενός εγκλήματος που πλασάρεται, στην εποχή μας, ως δικαίωμα! Η Εκκλησία μας αρνείται να συμμετάσχει στην τραγωδία και διακηρύσσει την σταθερή άρνησή Της στο έγκλημα, δεχόμενη το ανάθεμα του αναχρονισμού και της οπισθοδρόμησης.
Η Εκκλησία μας λέει «όχι» στις αμβλώσεις, γιατί πιστεύει αταλάντευτα στην ιερότητα της ζωής, η οποία είναι Θείο έργο και δώρο. Η Εκκλησία μας λέει «όχι» στις αμβλώσεις, γιατί αυτές συνιστούν κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι παράλογο κι εξωφρενικό να χαρακτηρίζεται δικαίωμα η επιλογή μιας γυναίκας να προβεί σε άμβλωση τη στιγμή κατά την οποία η πράξη αυτή συνιστά τη στέρηση του δικαιώματος της ζωής μιας ανθρώπινης ύπαρξης που μόλις άρχισε να διαμορφώνεται. Η αδυναμία του εμβρύου να υπερασπιστεί τον εαυτό του δε δικαιώνει την επιλογή της καταστροφής του.
Η Εκκλησία μας λέει «όχι» στις αμβλώσεις, γιατί «η άποψη ότι η γυναίκα έχει το δικαίωμα ν’ αποφασίζει μόνη της για το σώμα της και για το έμβρυο της μήτρας της, είναι όχι μόνο ηθικά, αλλά και κοινωνικά και λογικά απαράδεκτη. Και πριν απ’ όλα, το έμβρυο δεν ανήκει στη γυναίκα, αλλά και στον άνδρα που συνέβαλε στη δημιουργία του. Ακόμα, το έμβρυο δεν ανήκει ως ιδιοκτησία ούτε στη γυναίκα ούτε στον άνδρα που το δημιούργησαν, αλλά αποτελεί μια ξεχωριστή ζωντανή ύπαρξη που, οπωσδήποτε, αδικείται αν δε λαμβάνεται υπόψιν από τους γονείς και ειδικότερα από τη μητέρα που το φέρει προσωρινά»1.
Η Εκκλησία μας λέει «όχι» στις αμβλώσεις, γιατί γνωρίζει και αναδέχεται στο μυστήριο της Ιεράς Εξομολόγησης, γυναίκες σε ώριμη ή και νεανική, ακόμα, ηλικία, που έχουν μεταβληθεί σε ανθρώπινα ράκη, ψυχικά και σωματικά, μη μπορώντας ν’ αντέξουν τις τύψεις και την ψυχολογική επιβάρυνση που προκαλούν ανάλογα τρομερά λάθη του παρελθόντος. Η αίσθηση της εγκληματικής πράξης μετατρέπει τη ζωή των γυναικών αυτών σ’ έναν εφιάλτη, σε μία τραγωδία, από την οποία μόνο η μετάνοια και η αγάπη του Θεού μπορεί να τις λυτρώσει.
Η Εκκλησία μας λέει «όχι» στις αμβλώσεις και όταν πρόκειται για αποδεδειγμένα άρρωστα έμβρυα, με διακριβωμένη διανοητική ή σωματική αναπηρία. Και αυτό το κάνει γιατί πιστεύει πως οποιαδήποτε άλλη αντιμετώπιση συνιστά ρατσισμό που ανάγει το νου μας σε νοσηρές εποχές ανθρώπινων εκκαθαρίσεων και επιβίωσης των «εκλεκτών». Πιστεύει ότι και αυτές οι υπάρξεις έχουν δικαίωμα στη ζωή, έχουν και μπορούν να διαδραματίσουν το δικό τους ρόλο σ’ αυτό τον κόσμο, έχουν μερίδιο στην ευτυχία και στη χαρά.
Αυτή είναι η στάση της Εκκλησίας, που έρχεται σαν στοργική μάνα ν’ αναχαιτίσει αυτή τη δολοφονική και απάνθρωπη πορεία. Οι σύγχρονοι παιδοκτόνοι οφείλουν ν’ αντιληφθούν το μέγεθος της εκτροπής, έστω κι αν θίγονται τα ανίερα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντά τους. Και οι γυναίκες, που με τόση ευκολία οδηγούνται στην τρομερή αυτή πράξη, να καταλάβουν ότι η αγάπη στο ανθρώπινο πρόσωπο, η πίστη στο Θεό και η ορθή αξιολόγηση της ζωής μπορούν να υπερνικήσουν κάθε δυσκολία, να ξεπεράσουν τα αδιέξοδα και να φέρουν την πολυπόθητη ευτυχία. ΑΜΗΝ!

Χριστός γεννάται Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Μυστήριο παράξενο και παράδοξο αντικρίζω.


Βοσκών φωνές φτάνουν στ' αυτιά μου. Δεν παίζουν σήμερα με τις φλογέρες τους κάποιον τυχαίο σκοπό. Τα χείλη τους ψάλλουν ύμνο ουράνιο.
Οι άγγελοι υμνολογούν, οι αρχάγγελοι ανυμνούν, ψάλλουν τα Χερουβείμ και δοξολογούν τα Σεραφείμ. Πανηγυρίζουν όλοι, βλέποντας το Θεό στη γη και τον άνθρωπο στους ουρανούς.
Σήμερα ή Βηθλεέμ μιμήθηκε τον ουρανό: Αντί γι' αστέρια, δέχτηκε τους αγγέλους" αντί για ήλιο, δέχτηκε τον Ήλιο της δικαιοσύνης. Και μη ζητάς να μάθεις το πώς. Γιατί όπου θέλει ό Θεός, ανατρέπονται οι φυσικοί νόμοι. Εκείνος λοιπόν το θέλησε. Και το έκανε. Κατέβηκε στη γη κι έσωσε τον άνθρωπο. Όλα συνεργάστηκαν μαζί Του γι' αυτόν το σκοπό.
Σήμερα γεννιέται Αυτός που υπάρχει αιώνια, και γίνεται αυτό πού ποτέ δεν υπήρξε. Είναι Θεός και γίνεται άνθρωπος! Γίνεται άνθρωπος και πάλι Θεός μένει!
Όταν γεννήθηκε, οι Ιουδαίοι δεν δέχονταν την παράδοξη γέννηση Του:
Από τη μια οι Φαρισαίοι παρερμήνευαν τα ιερά βιβλία" κι από την άλλη οι γραμματείς δίδασκαν αλλά αντί άλλων. Ό Ηρώδης πάλι, ζητούσε να βρει το νεογέννητο Βρέφος όχι για να το τιμήσει, μα για να το θανατώσει.
Ε λοιπόν, όλοι αυτοί σήμερα τρίβουν τα μάτια τους, βλέποντας το Βασιλιά τ' ουρανού να βρίσκεται στη γη μ' ανθρώπινη σάρκα, γεννημένος από παρθενική μήτρα.
Και ήρθαν οι βασιλιάδες να προσκυνήσουν τον επουράνιο Βασιλιά της δόξας.
•Ήρθαν οι στρατιώτες να υπηρετήσουν τον Αρχιστράτηγο των ουράνιων Δυνάμεων.
•Ήρθαν οι γυναίκες να προσκυνήσουν Εκείνον πού μετέβαλε τίς λύπες της γυναίκας σε χαρά.
•Ήρθαν οι παρθένες να προσκυνήσουν Εκείνον πού δημιούργησε τους μαστούς και το γάλα, και τώρα θηλάζει από Μητέρα Παρθένο.
•Ήρθαν τα νήπια να προσκυνήσουν Εκείνον πού έγινε νήπιο, για να συνθέσει δοξολογικό ύμνο «από τα στόματα των νηπίων» (Ψαλμ. 8:3).
•Ήρθαν τα παιδιά να προσκυνήσουν Εκείνον πού ή μανία του Ηρώδη τα ανέδειξε σε πρωτομάρτυρες.
•Ήρθαν οι ποιμένες να προσκυνήσουν τον καλό Ποιμένα, πού θυσίασε τη ζωή Του για χάρη των προβάτων.
•Ήρθαν οι ιερείς να προσκυνήσουν Εκείνον πού έγινε αρχιερέας όπως ό Μελχισεδέκ (Έβρ. 5:10).
•Ήρθαν οι δούλοι να προσκυνήσουν Εκείνον πού πήρε μορφή δούλου, για να μετατρέψει τη δουλεία μας σ' ελευθερία.
•Ήρθαν οι ψαράδες να προσκυνήσουν Εκείνον πού τους μετέβαλε σε «ψαράδες ανθρώπων»
(Ματθ. 4:19)
•Ήρθαν οι τελώνες να προσκυνήσουν Εκείνον πού από τους τελώνες ανέδειξε ευαγγελιστή.
•Ήρθαν οι πόρνες να προσκυνήσουν Εκείνον που παρέδωσε τα πόδια του στα δάκρυα μιας πόρνης.

Κοντολογίς, ήρθαν όλοι οι αμαρτωλοί να δουν τον Αμνό του Θεού, πού σηκώνει στους ώμους Του την αμαρτία του κόσμου:
•Οι μάγοι για να Τον προσκυνήσουν
•οι ποιμένες για να Τον δοξολογήσουν
•οι τελώνες για να Τον κηρύξουν
•οι πόρνες για να Του προσφέρουν μύρα'
•ή Σαμαρείτισσα για να ξεδιψάσει"
•ή Χαναναία για να ευεργετηθεί.
Αφού λοιπόν όλοι σκιρτούν από χαρά, θέλω κι εγώ να σκιρτήσω, θέλω να χορέψω, θέλω να πανηγυρίσω. Δίχως κιθάρα, δίχως αυλό, δίχως λαμπάδες αναμμένες στα χέρια μου. Πανηγυρίζω κρατώντας, αντί γι' αυτά, τα σπάργανα του Χριστού.
Αυτά είναι ή ελπίδα μου, αυτά ή ζωή μου, αυτά ή σωτηρία μου, αυτά ό αυλός μου, αυτά ή κιθάρα μου. Γι' αυτό τα 'χω μαζί μου: Για να πάρω από τη δύναμη τους δύναμη, για να φωνάξω μαζί με τους αγγέλους, «δόξα στον ύψιστο Θεό», και με τους ποιμένες, «και ειρήνη στη γη, ευλογία στους ανθρώπους» (Λουκ. 2:14).
Και ξέρετε γιατί; Γιατί Εκείνος πού προαιώνια γεννήθηκε από τον Πατέρα ανεξήγητα, γεννιέται σήμερα από παρθένα υπερφυσικά. Το πώς, το γνωρίζει ή χάρη του Αγίου Πνεύματος. Εμείς μόνο τούτο μπορούμε να πούμε: Πώς αληθινή είναι και ή ουράνια γέννηση του, αδιάψευστη είναι και ή επίγεια. Αλήθεια είναι ότι γεννήθηκε Θεός από Θεό, αλήθεια είναι και ότι γεννήθηκε άνθρωπος από παρθένα.
Στον ουρανό είναι ό μόνος πού γεννήθηκε από τον Πατέρα μόνο, γιος Του μονογενής. Και στη γη είναι ό μόνος πού γεννήθηκε από την Παρθένο μόνο, γιος της μονογενής. Όπως στην περίπτωση της ουράνιας γεννήσεως Του είναι ασέβεια να σκεφτούμε μητέρα, έτσι και στην περίπτωση της επίγειας γεννήσεως Του είναι βλασφημία να υποθέσουμε πατέρα. Ό Θεός Τον γέννησε με τρόπο θεϊκό. Ή Παρθένος Τον γέννησε με τρόπο υπερφυσικό. Έτσι, ούτε ή ουράνια γέννηση Του μπορεί να εξηγηθεί, ούτε ή ενανθρώπηση Του μπορεί να ερευνηθεί. Το ότι Τον γέννησε ή Παρθένος σήμερα το γνωρίζω. Το ότι Τον γέννησε ό Θεός προαιώνια το πιστεύω. Κι έχω μάθει να τιμώ σιωπηλά τη γέννηση Του, χωρίς φιλοπερίεργες έρευνες κι ανώφελες συζητήσεις. Γιατί, σ' ό,τι άφορα το Θεό, δεν πρέπει να στέκεται κανείς στη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, αλλά να πιστεύει στη δύναμη Εκείνου πού κατευθύνει τα πάντα.
Τι φυσικότερο από το να γεννήσει μια παντρεμένη γυναίκα; Άλλα και Τι πιο παράδοξο από το να γεννήσει παιδί μια παρθένα, δίχως άνδρα, και να παραμείνει παρθένα;
Τι αυτό λοιπόν μπορούμε να ερευνούμε ό,τι γίνεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. Ό,τι όμως συμβαίνει με τρόπο υπερφυσικό, ας το σεβόμαστε σιωπηλά. Όχι γιατί είναι επικίνδυνο, αλλά γιατί είναι ανερμήνευτο.

Φόβο νιώθω μπροστά στο θείο μυστήριο.
Τι να πω και Τι να λαλήσω;
Βλέπω εκείνη πού γέννησε. Βλέπω κι Εκείνον πού γεννήθηκε. Άλλα τον τρόπο της γεννήσεως δεν μπορώ να τον καταλάβω. Όπου θέλει, βλέπετε, ό Θεός, νικώνται οι φυσικοί νόμοι. Έτσι έγινε κι εδώ: Παραμερίστηκε ή φυσική τάξη και ενέργησε ή θεία θέληση.
Πόσο ανέκφραστη είναι ή ευσπλαχνία του Θεού!
Ο προαιώνιος Υιός του Θεού, ό άφθαρτος και αόρατος και ασώματος, κατοίκησε μέσα στο φθαρτό και ορατό σώμα μας. Για ποιο λόγο; Να, όπως ξέρετε, εμείς οι άνθρωποι πιστεύουμε περισσότερο σ' ό,τι βλέπουμε παρά σ' ό,τι ακούμε. Στα ορατά πιστεύουμε. Στ' αόρατα όχι. Έτσι δεν πιστεύαμε στον αόρατο αληθινό Θεό, αλλά λατρεύαμε ορατά είδωλα με μορφή ανθρώπων.
Δέχτηκε λοιπόν ό Θεός να παρουσιαστεί μπροστά μας με ορατή μορφή ανθρώπου, για να διαλύσει μ' αυτόν τον τρόπο κάθε αμφιβολία για την ύπαρξη Του. Κι ύστερα, αφού μας διδάξει με την αισθητή και αναμφισβήτητη παρουσία Του, να μας οδηγήσει εύκολα στην αληθινή πίστη, στ' αόρατα και υπερφυσικά.
Κατάπληξη με γεμίζει το θαύμα!

Παιδί βλέπω τον προαιώνιο Θεό!
Σε φάτνη αναπαύεται, Αυτός πού έχει θρόνο τον ουρανό!
Χέρια ανθρώπινα αγγίζουν τον απρόσιτο κι ασώματο!
Με σπάργανα είναι σφιχτοδεμένος, Αυτός πού σπάει τα δεσμά της αμαρτίας!
Όμως... τούτο είναι το θέλημα Του: Την ατιμία να μεταβάλει σε τιμή" με δόξα να ντύσει την ευτέλεια" και την προσβολή σ' αρετή να μεταπλάσει.
Πήρε το σώμα μου. Μου προσφέρει το Πνεύμα Του. Μου χαρίζει το θησαυρό της αιώνιας ζωής, παίρνοντας αλλά και δίνοντας μου: Παίρνει τη σάρκα μου για να με αγιάσει" μου δίνει το Πνεύμα Του για να με σώσει.
«Να, ή παρθένος θα μείνει έγκυος» (Ήσ. 7:14).
Τα λόγια είναι της συναγωγής, μα το απόκτημα της Εκκλησίας.
Η συναγωγή έθαψε το νήμα" Η Εκκλησία φόρεσε τη βασιλική στολή.
Ή Ιουδαία Τον γέννησε ή οικουμένη Τον υποδέχτηκε.
Η συναγωγή Τον θήλασε και Τον έθρεψε" ή Εκκλησία Τον παρέλαβε και ωφελήθηκε.
Στη συναγωγή βλάστησε το κλήμα εμείς όμως απολαμβάνουμε τα σταφύλια της αλήθειας.
Ή συναγωγή τρύγησε τα σταφύλια οι ειδωλολάτρες όμως πίνουν το μυστικό πιοτό.
Εκείνη έσπειρε στην Ιουδαία το σπόρο" οι ειδωλολάτρες όμως θέρισαν το στάχυ με το δρεπάνι της πίστεως. Αυτοί έκοψαν με σεβασμό το ρόδο, και στους Ιουδαίους έμεινε το αγκάθι της απιστίας.
Το πουλάκι πέταξε, κι αυτοί οι ανόητοι κάθονται και φυλάνε ακόμα τη φωλιά.
Οι Ιουδαίοι πασχίζουν να ερμηνεύσουν το βιβλίο του γράμματος, και οι ειδωλολάτρες τρυγούν τον καρπό του Πνεύματος.
«Να, ή παρθένος θα μείνει έγκυος».

Πες μου, Ιουδαίε, πες μου λοιπόν, ποιόν γέννησε;
Δείξε, σε παρακαλώ, θάρρος, έστω και σαν εκείνο που έδειξες μπροστά στον Ηρώδη. Αλλά δεν έχεις θάρρος. Και ξέρω γιατί. Γιατί είσαι επίβουλος. Στον Ηρώδη μίλησες για να Τον εξολοθρεύσει και σ' εμένα δεν μιλάς για να μην Τον προσκυνήσω.
Ποιόν λοιπόν γέννησε; Ποιόν;
Το Δημιουργό της κτίσεως. Κι αν εσύ σωπαίνεις, ή φύση το βροντοφωνάζει. Τον γέννησε λοιπόν με τον τρόπο πού ό ίδιος θέλησε να γεννηθεί. Στη φύση δεν υπήρχε ή δυνατότητα μιας τέτοιας γεννήσεως. Εκείνος όμως, ως κύριος της φύσεως, επινόησε τρόπο γεννήσεως παράδοξο. Κι έδειξε έτσι ότι, και άνθρωπος πού έγινε, δεν γεννήθηκε σαν άνθρωπος, μα όπως μόνο σε Θεό ταιριάζει.
Εκείνος πού έπλασε τον Αδάμ από παρθένα γη, Εκείνος πού από τον Αδάμ κατόπιν έκαμε γυναίκα, γεννήθηκε σήμερα από παρθένα κόρη πού νίκησε τη φύση, ξεπερνώντας το νόμο του γάμου.
Ο Αδάμ τότε, χωρίς να έχει γυναίκα, γυναίκα απόκτησε.
Η Παρθένος τώρα, χωρίς να έχει άνδρα, άνδρα γέννησε.
Και γιατί έγινε αυτό; Να γιατί:
Οι γυναίκες είχαν ένα παλαιό χρέος προς τους άνδρες, αφού από τον Αδάμ είχε βλαστήσει γυναίκα χωρίς τη μεσολάβηση άλλης γυναίκας. Για αυτό ή Παρθένος σήμερα, ξεπληρώνοντας στους άνδρες το χρέος της Εύας, γέννησε χωρίς άνδρα, δείχνοντας έτσι την ισοτιμία της φύσεως.
Σώος έμεινε ό Αδάμ μετά την αφαίρεση της πλευράς του.
Αδιάφθορη έμεινε κι ή Παρθένος μετά τη γέννηση του Βρέφους.
Άλλα πρόσεξε και κάτι ακόμα:
Δεν έπλασε ό Κύριος κάποιο άλλο σώμα για να εμφανιστεί στη γη. Πήρε το σώμα του ανθρώπου, για να μη φανεί ότι περιφρονεί την ύλη από την οποία δημιουργήθηκε ό Αδάμ. Ήρθαν έτσι, Θεός και άνθρωπος, σε μυστική ένωση. Κι ό διάβολος, πού είχε υποδουλώσει τον άνθρωπο, τράπηκε σε φυγή.
Ο Θεός γίνεται άνθρωπος, αλλά γεννιέται ως Θεός. Αν προερχόταν, όπως εγώ, από έναν κοινό γάμο, πολλοί θα θεωρούσαν απάτη τη γέννηση Του. Γι' αυτό γεννιέται από παρθένα"
Γι` αυτό διατηρεί τη μήτρα της άθικτη" γι' αυτό διαφυλάσσει την παρθενία της ακέραιη: Για να γίνει ό παράξενος τρόπος της γεννήσεως αιτία ακλόνητης πίστεως.
Σ' αυτόν λοιπόν πού θ' αμφισβητήσει την άσπορη γέννηση του Λόγου του Θεού, θα επικαλεστώ ως μάρτυρα την αμόλυντη σφραγίδα της παρθενίας.
Πες μου λοιπόν, Ιουδαίε, γέννησε ή Παρθένος ή όχι; Κι αν μεν γέννησε, γιατί δεν ομολογείς την υπερφυσική γέννηση; Αν πάλι δεν γέννησε, γιατί εξαπάτησες τον Ηρώδη; Όταν εκείνος ζητούσε να μάθει πού θα γεννηθεί ό Χριστός, εσύ δεν είπες «στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας» (Ματθ. 2:4); Μήπως εγώ γνώριζα την πόλη ή τον τόπο; Μήπως εγώ γνώριζα την αξία του Βρέφους πού ήρθε στον κόσμο; Ό Ησαΐας και οι προφήτες σας δεν μίλησαν γι' Αυτό; Κι εσείς, οι αγνώμονες εχθροί, δεν εξηγήσατε την αλήθεια; Εσείς, οι γραμματείς κι οι Φαρισαίοι, οι ακριβείς φύλακες του νόμου, δεν μας διδάξατε για το Χριστό; Εσείς δεν ερμηνεύσατε τις Γραφές; Μήπως εμείς γνωρίζαμε τη γλώσσα σας; Και όταν γέννησε , ή Παρθένος, εσείς δεν παρουσιάσατε στον Ηρώδη τη μαρτυρία του προφήτη Μιχαία, «Άλλ' από σένα, Βηθλεέμ, πόλη της περιοχής του Εφραθά, αν και είσαι μια από τις μικρότερες πόλεις του Ιούδα, θα αναδειχθεί αρχηγός του Ισραήλ» (Μιχ. 5:1);
Πολύ καλά είπε ό προφήτης «από σένα». Από σας προήλθε και παρουσιάστηκε σ' ολόκληρο τον κόσμο.
Παρουσιάστηκε ως άνθρωπος, για να καθοδηγήσει τους ανθρώπους. Παρουσιάστηκε ως Θεός, για να σώσει την οικουμένη.

Μα Τι ωφέλιμοι εχθροί πού είστ' εσείς! Τι φιλάνθρωποι κατήγοροι!
Εσείς κατά λάθος δείξατε πώς το νεογέννητο της Βηθλεέμ είναι Θεός. Εσείς Τον κηρύξατε χωρίς να το θέλετε. Εσείς Τον φανερώσατε, πασχίζοντας να Τον κρύψετε. Εσείς Τον ευεργετήσατε, επιθυμώντας να Τον βλάψετε.
Τι αστοιχείωτοι δάσκαλοι είστε, αλήθεια; Εσείς πεινάτε, και τρέφετε άλλους. Εσείς διψάτε, και ποτίζετε άλλους. Πάμφτωχοι είστε, και πλουτίζετε άλλους.
Ελάτε λοιπόν να γιορτάσουμε! Ελάτε να πανηγυρίσουμε! Είναι παράξενος ό τρόπος της γιορτής -όσο παράξενος είναι κι ό λόγος της γεννήσεως του Χριστού.
Σήμερα λύθηκαν τα μακροχρόνια δεσμά.
Ο διάβολος καταντροπιάστηκε.
Οι δαίμονες δραπέτευσαν.
Ο θάνατος καταργήθηκε.
Ο παράδεισος ανοίχτηκε.
Η κατάρα εξαφανίστηκε.
Η αμαρτία διώχτηκε.
Η πλάνη απομακρύνθηκε.
Η αλήθεια αποκαλύφθηκε.
Το κήρυγμα της ευσέβειας ξεχύθηκε και διαδόθηκε παντού.
Η βασιλεία των ουρανών μεταφυτεύθηκε στη
Οι άγγελοι συνομιλούν με τους ανθρώπους.
Όλα έγιναν ένα.
Γιατί;

Γιατί κατέβηκε ό Θεός στη γη κι ό άνθρωπος ανέβηκε στους ουρανούς. Κατέβηκε ό Θεός στη γη και πάλι βρίσκεται στον ουρανό. Ολόκληρος είναι στον ουρανό κι ολόκληρος στη γη. Έγινε άνθρωπος κι είναι Θεός. Είναι Θεός και πήρε σάρκα. Κρατιέται σε παρθενική αγκαλιά και στα χέρια Του κρατάει την οικουμένη.
Τρέχουν κοντά Του οι μάγοι. Τρέχουμε κι εμείς. Τρέχει και τ' αστέρι για να φανερώσει τον Κύριο τ' ουρανού. Μα... κι Εκείνος τρέχει. Τρέχει προς την Αίγυπτο. Και φαίνεται βέβαια, πώς πηγαίνει εκεί για ν' αποφύγει την επιβουλή του Ηρώδη. Όμως τούτο γίνεται για να εκπληρωθούν τα προφητικά λόγια: «Την ήμερα εκείνη ό ισραηλιτικός λαός θα πάρει τρίτος, μετά τους Ασσυρίους και τους Αιγυπτίους, την ευλογία του Θεού πάνω στη γη» (Ήσ. 19:24).
Τι λες, Ιουδαίε; Εσύ πού ήσουν πρώτος έγινες τρίτος; Οι Αιγύπτιοι και οι Ασσύριοι μπήκαν μπροστά, και ό πρωτότοκος Ισραήλ πήγε πίσω;
Ναι. Έτσι είναι. Οι Ασσύριοι θα γίνουν πρώτοι, επειδή αυτοί πρώτοι με τους μάγους τους προσκύνησαν τον Κύριο. Πίσω τους οι Αιγύπτιοι, πού Τον δέχτηκαν, όταν κατέφυγε στα μέρη τους για ν' αποφύγει την επιβουλή του Ηρώδη. Τρίτος και τελευταίος ό Ισραηλιτικός λαός, πού γνώρισε τον Κύριο από τους αποστόλους, μετά τη βάπτιση Του στον Ιορδάνη.
Τι άλλο μένει να πω;
Δημιουργό και φάτνη βλέπω... Βρέφος και σπάργανα... Λεχώνα παρθένα, περιφρονημένη. Φτώχεια πολλή... Ανέχεια πολλή...
Είδες όμως Τι πλούτος μέσα στη μεγάλη φτώχεια; Ό Πλούσιος έγινε φτωχός για χάρη μας. Δεν έχει ούτε κρεβάτι ούτε στρώμα. Μέσα σε ταπεινό παχνί Του έχουν αποθέσει...
Ω φτώχεια, πλούτου πηγή!
Ω πλούτε αμέτρητε, κρυμμένε μες στη φτώχεια!
Μέσα στη φάτνη κείτεσαι και την οικουμένη σαλεύεις.
Μέσα σε σπάργανα τυλίγεσαι και σπας τα δεσμά της αμαρτίας.
Λέξη ακόμα δεν άρθρωσες και δίδαξες στους μάγους τη θεογνωσία.
Τι να πω και Τι να λαλήσω;
Να Βρέφος σπαργανωμένο!
Να ή Μαρία, Μητέρα και Παρθένος μαζί!
Να ό Ιωσήφ, πατέρας τάχα του Παιδιού!
Εκείνη ή γυναίκα, αυτός ό άνδρας. Νόμιμες οι ονομασίες, αλλά χωρίς περιεχόμενο.
Ο Ιωσήφ μνηστεύθηκε μόνο τη Μαρία, και το Άγιο Πνεύμα την επισκίασε. Έτσι, γεμάτος απορία, δεν ήξερε Τι να υποθέσει για το Βρέφος: Να πει πώς ήταν καρπός μοιχείας, δεν τολμούσε. Να προσφέρει λόγο βλάσφημο εναντίον της Παρθένου, δεν μπορούσε. Ούτε πάλι δεχόταν το Παιδί σαν δικό του, γιατί του ήταν άγνωστο το πώς και από ποιόν γεννήθηκε.
Άλλα να, πού, πάνω στη σύγχυση του, παίρνει απάντηση από τον ουρανό, με τη φωνή του αγγέλου: «Ιωσήφ, μη διστάσεις να πάρεις στο σπίτι σου τη Μαριάμ, γιατί το παιδί πού περιμένει προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα» (Ματθ. 1:20). Και φανέρωσε έτσι σ' εκείνον και σ' εμάς ότι το Άγιο Πνεύμα επισκίασε την Παρθένο.
Γιατί όμως ό Χριστός θέλησε να γεννηθεί από παρθένα, αφήνοντας αβλαβή την παρθενία της;
Να γιατί:
Κάποτε ό διάβολος εξαπάτησε την παρθένα Εύα. Τώρα ό άγγελος έφερε το λυτρωτικό μήνυμα στην Παρθένο Μαριάμ.
Κάποτε ή Εύα ξεστόμισε λόγο, πού έγινε αιτία θανάτου. Τώρα ή Μαρία γέννησε το Λόγο, πού έγινε αιτία αιώνιας ζωής.
Ο λόγος της Εύας έδειξε το δέντρο, πού έβγαλε τον Αδάμ από τον παράδεισο.
Ο Λόγος της Μαρίας έδειξε το Σταυρό, πού έβαλε τον Αδάμ πάλι στον παράδεισο.
Σ' αυτόν λοιπόν, το Λόγο του Θεού και Υιό της Παρθένου, πού άνοιξε δρόμο μέσα σε τόπο αδιάβατο, ας αναπέμψουμε δοξολογία μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων.

Αμήν

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.
http://1myblog.pblogs.gr/

Η γέννηση του Χριστού και ο πόλεμος των ηδονών

Συλλογίσου αδελφέ, ότι ο Χριστός με τη γέννησή του ήρθε να πολεμήσει τον άτακτο έρωτα των ηδονών με τις οδύνες και τους πόνους που δοκίμασε. Ο σαρκικός άνθρωπος δεν πιστεύει πως υπάρχει άλλη απόλαυση, εκτός από εκείνη των αισθήσεων.
Γι' αυτό δεν τις εξουσιάζει, όπως πρέπει σε ένα λογικό πλάσμα, αλλά αφήνει τον εαυτό του να φέρεται σαν άλογο ζώο και να πλανάται από αυτές, και για να χαίρεται, τρέχει χωρίς χαλινάρι σε όλες τις παρανομίες.
Ζητάει σαν σκοπό την ηδονή και την νομίζει δικαίωμά του, αν και την βρίσκει στις μεγαλύτερες ατιμίες και ακαθαρσίες. Ο Υιός του Θεού συμπαθώντας αυτή την τυφλότητα ήρθε για να νικήσει και να γιατρέψει αυτό το μεγάλο σφάλμα.
Γι' αυτό και ενώ μπορούσε να γεννηθεί με ένα τραχύ σώμα ώριμου άνδρα, θέλησε να γεννηθεί με ένα απαλό σώμα βρέφους για να αισθανθεί την οδύνη, και ακολούθως για να πάθει περισσότερο. Και ύστερα από τη βασανιστική φυλακή, που υπέμεινε εννιά μήνες μέσα στην κοιλιά της Παρθένου, θέλησε να υποφέρει όλα τα βάσανα και τις οδύνες της νηπιότητας, σαν να μην είχε τη χρήση του λογικού.
Του άξιζε εξ αρχής να λάβει ένα σώμα, όχι μόνο τελειότερο από το σώμα του Αδάμ, αλλά ένα σώμα απαθές, ανώδυνο, μακάριο και άξιο κατοικητήριο της επίσης μακάριας ψυχής του. Ωστόσο, αντί για αυτό λαμβάνει ένα σώμα πολύ απαλό, πολύ λεπτό και τρυφερότατο, που νιώθει κάθε βάσανο και έχει φτιαχτεί επί τούτου για να μπορεί να δέχεται από όλες τις αισθήσεις όλους τους πόνους, καθώς και το πέλαγος δέχεται όλους τους ποταμούς.
Γι' αυτό και παρομοιάζει ο ίδιος τον εαυτό του με το σκουλήκι, όχι μόνο επειδή γεννήθηκε χωρίς σπέρμα όπως γεννιούνται κάποια είδη σκουληκιών, αλλά και επειδή το σώμα του είχε την αίσθηση και την τρυφερότητα των σκουληκιών: «εγώ δε είμι σκώληξ και ουκ άνθρωπος» (Ψαλμ. κα΄ 6).
Γι' αυτό και μόλις γεννήθηκε, με την αφή δέχθηκε την προσβολή της ψυχρότητας του αέρα και του νοτισμένου σπηλαίου, με τη φωνή κλαυθμυρίζει, με την όσφρηση αισθάνεται τη βρώμα της φάτνης και των άλογων ζώων, με την όραση βλέπει ένα σκοτεινό ακαλλές και άχαρο σπήλαιο, και με την ακοή δεν ακούει τίποτε άλλο παρά τραχιές φωνές ζώων. Δηλαδή, μόλις γεννήθηκε ο Ιησούς, αφιερώνει τις απαρχές της ζωής του σε μια ακραία στεναχώρια και ένδεια όλων των αναπαύσεων και σε κάθε λογής οδύνη και βάσανο, στο οποίο ήταν δεκτική η ηλικία του.

Αχ! αφήστε με να πάω κοντά στη φάτνη και να πω στον Ιησού: «τι είναι αυτή η άκρα συγκατάβασή σου, γλυκύτατε Ιησού μου; Εσύ είσαι εκείνος ο επιθυμητός από όλα τα έθνη Μεσσίας και ευθύς γεννήθηκες με τέτοια βάσανα;». «Ναι», μου αποκρίνεται. «Αυτό ήταν απ' αρχής το θέλημα του ουράνιου Πατέρα μου, να αναιρεθεί η ηδονή με την οδύνη και αυτό το πατρικό θέλημα ήρθα να εκπληρώσω εγώ αμέσως μόλις γεννήθηκα στον κόσμο, όπως είχε προείπει εκ μέρους μου ο Δαβίδ και με τον Δαβίδ ο Απόστολος. Γιατί λέει, εισερχόμενος στον κόσμο «θυσίαν και προσφοράν ουκ ηθέλησας, σώμα δε κατηρτίσω μοι· τότε είπον· ίδου ήκω, του ποιήσαι ο Θεός το θέλημά σου» (Εβρ. ι΄ 5).

Τώρα εσύ αγαπητέ αναγνώστη, γίνε κριτής ανάμεσα στο Χριστό και τον κόσμο, και αποφάσισε ποιος πρόκειται να σε εξουσιάζει, ο Χριστός ή ο κόσμος; Ποιον πρέπει να ακολουθείς; Εκείνον που θέλει τη σωτηρία σου με την οδύνη, ή εκείνον που ζητά την απώλειά σου με την ηδονή; Προφανώς το πρώτο.
Επειδή ο «Χριστός έπαθεν υπέρ υμών, υμίν υπολιμπάνων υπογραμμόν, ίνα επακολουθήσητε τοις ίχνεσιν αυτού» (Α΄ Πετρ. β΄ 21). Και λοιπόν επειδή ο κόσμος είναι τόσο τυφλός, που όχι μόνο δε γνωρίζει την αλήθεια, αλλά ούτε μπορεί να τη γνωρίσει, όπως λέει η ίδια η αυτοαλήθεια -»το πνεύμα της αληθείας, ό ο κόσμος ου δύναται λαβείν, ότι ου θεωρεί αυτό, ουδέ γινώσκει αυτό» (Ιωαν. ιδ΄ 17)-, εάν εσύ θελήσεις να υπηρετείς αυτόν τον τυφλό, και αντέξεις να κυβερνάς τη ζωή σου με τα διατάγματά του, που φυσικά είναι ψευδή, τι ταλαίπωρος που θα 'σαι!
Επειδή παραδόθηκες μονάχος σου στα χέρια του θανατηφόρου εχθρού σου, όπως ο Σαμψών στα χέρια των αλλοφύλων, και έγινες φανερός αποστάτης του Κυρίου, του μεγάλου ευεργέτη σου, θέλοντας να υπηρετείς τις αισθήσεις σου με τις ηδονές και προτιμώντας μια ζωή τρυφηλή, μαλθακή και ηδονική, την οποία τόσο μίσησε ο Ιησούς, ακόμη από τη γέννησή του, αν και αυτή θεωρείται από τους άφρονες ότι είναι άμεμπτη και αθώα.
Αχ αδελφέ! και το πιστεύεις εσύ ποτέ, ότι η άπειρη σοφία του Θεού θα βασάνιζε τόσο πολύ το πανάγιο σώμα της, όχι μόνο στη γέννηση του, αλλά και σε όλη τη ζωή του και στο θάνατό του, αν δεν ήταν αναγκαίο για σένα να αποφεύγεις τις ηδονές και να σκληραγωγείς το σώμα σου;
Και τι θα σε ωφελήσει αυτή η μάταιη πρόφαση που λες, ότι ο Χριστός δε σε προστάζει με συγκεκριμένη εντολή να απέχεις από τις ηδονές και τις αναπαύσεις των αισθήσεων και του σώματος, αλλά μόνο με τη συμβουλή του, που λέει «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Μαρκ. η΄ 35); Έτσι μετράς εσύ τις συμβουλές της άκτιστης σοφίας, προφασιζόμενος προφάσεις εν αμαρτίαις και θέλοντας να ζεις την τρυφηλή ζωή σου;
Μάθε ότι πρέπει να μιμείσαι τον Ιησού Χριστό, αν θέλεις να είσαι προορισμένος για τη βασιλεία των ουρανών, επειδή δεν είναι δυνατόν μια ζωή γεμάτη από ηδονές να συμφωνήσει με το παράδειγμα της βασανισμένης ζωής του λυτρωτή.
Και άκουσε εκείνες τις φοβερές αποφάσεις που φωνάζει με δυνατή φωνή μέσα από τη φάτνη το βρέφος Ιησούς: «ουαί υμίν τοις πλουσίοις, ότι απέχετε την παράκλησιν υμών· ουαί υμίν οι εμπεπλησμένοι, ότι πεινάσετε· ουαί υμίν οι γελώντες νυν, ότι πενθήσετε και κλαύσετε· ουαί υμίν όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι (Λουκ. στ΄ 24).
Τι αποκρίνεσαι σ' αυτά εσύ, που θέλεις να περνάς τη ζωή σου με αναπαύσεις και ζητάς να βρίσκεις και προφάσεις; Νομίζεις πως αυτά που λέει ο Κύριος είναι κούφιες φωνές και πως ο Θεός μίλησε χωρίς να πρόκειται να πραγματοποιηθούν τα λόγια του; Βγάλ' το από το νου σου. «Ο ουρανός και η γη παρελεύσεται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι» (Ματθ. κδ΄ 35).
Ντροπή, λοιπόν, νιώσε ντροπή για όλες τις ηδονές που απόλαυσες και να θεωρείς τον εαυτό σου ανάξιο του χριστιανικού ονόματος, επειδή με τη ζωή και με τα έργα σου καταντρόπιασες το όνομα του Χριστιανού και τόσες φορές προτίμησες να υπηρετείς τη σάρκα σου παρά το Θεό. Έτσι έγινες αιτία να βλασφημηθεί από τα έθνη ο χριστιανισμός και το υπερύμνητο όνομα του Θεού, όπως παραπονιέται και ο ίδιος λέγοντας «δι' υμάς διά παντός το όνομά μου βλασφημείται εν τοις έθνεσιν» (Ησ. νβ΄ 5).

Γι' αυτό πάρε την απόφαση να απαρνηθείς όλες τις ηδονές που αποδεδειγμένα δεν είναι αναγκαίες για την επιβίωσή σου και να δεχθείς στο εξής ευχαρίστως όλους τους σταυρούς και τις θλίψεις που θα σου στείλει ο Θεός και να εναγκαλισθείς θεληματικά τη σκληραγωγία που περιέχει η αληθινή μετάνοια, μη θέλοντας άλλη ανταπόδοση για να τον αγαπάς παρά μόνο την αγάπη που έδειξε ο Χριστός στη γέννησή του.
Ευχαρίστησε τον Κύριο που για την αγάπη σου θέλησε να γεννηθεί με τέτοια βάσανα, και παρακάλεσέ τον να σου δώσει χάρη για να καταλάβεις καλά αυτή την αλήθεια από το παράδειγμά του, ότι δηλαδή η παρούσα ζωή είναι καιρός για να κλαις και να θλίβεσαι και όχι για να γελάς και να ξεφαντώνεις, όπως λέει ο Εκκλησιαστής «καιρός του κλαίειν» (γ΄ 4) και μαζί με τον Εκκλησιαστή και ο Απόστολος: «ο καιρός συνεσταλμένος εστίν, ίνα και οι χαίροντες ως μη χαίροντες ώσι· παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου» (Α΄ Κορ. ζ΄ 29).
Από τα «Πνευματικά Γυμνάσματα» του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη
http://1myblog.pblogs.gr/

Υποδεχόμενοι τον Μικρό Ιησού

Μας δίνεται για άλλη μια φορά η ωραία και ψυχωφέλιμη ευκαιρία, να καλωσορίσουμε σε λίγες ημέρες στην πολύπαθη οικουμένη μας, τον Κύριο του σύμπαντος κόσμου και Σωτήρα των ψυχών ημών, Ιησού Χριστό. Ο Κύριός μας θα γεννηθεί και πάλι ταπεινά μέσα σε μια παγωμένη σπηλιά, που χρησιμοποιούνταν ως σταύλος. Οι πρώτοι που θα σπεύσουν να τον υποδεχθούν θα είναι μερικοί απλοί ποιμένες που θα βόσκουν τα πρόβατά τους εκεί κοντά.
Ο Κύριός μας έρχεται απλά, ήρεμα και ταπεινά, χωρίς τυμπανοκρουσίες και ζητωκραυγές, με μόνη ένδειξη της θεότητάς του τη συνοδεία των Αγίων Αγγέλων, που θα ψάλλουν με γλυκιά και ουράνια φωνή: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία».
«Επί γης ειρήνη», είναι ένα μήνυμα που ακούσθηκε πολλές φορές πάνω στον πονεμένο πλανήτη μας, ιδιαίτερα δε στην μαρτυρική Πατρίδα μας, την Ελλάδα, και στην εσταυρωμένη Κύπρο. Είναι ένα μήνυμα που έμεινε, δυστυχώς, μέχρι σήμερα γράμμα κενό, με δική μας οπωσδήποτε υπαιτιότητα, και μόνο στον Θεό ελπίζουμε πια για την επαλήθευσή του.
Και πάλι αυτές τις ημέρες τίθεται σε όλους μας με έμφαση το εναγώνιο ερώτημα, «Πώς πραγματικά θα υποδεχθούμε τον μικρό Ιησού;». «Τί είδους προετοιμασία θα πρέπει να κάνουμε για να είμαστε απολύτως έτοιμοι για τον ερχομό Του;».
Η Αγία Εκκλησία μας μέσα από την ευλογημένη και Ιερή Παράδοσή της έχει δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις σε όλα τα σχετικά ερωτήματα. Έτσι, έχει θεσπίσει και προτείνει στα τίμια και πιστά μέλη της να προετοιμασθούν με νηστεία και προσευχή, με εξομολόγηση των όποιων αμαρτημάτων μας και τακτικό εκκλησιασμό. Όλα αυτά δεν είναι τυπικά αλλά απολύτως ουσιαστικά στοιχεία της πνευματικής ζωής του Ορθοδόξου χριστιανού, κατοχυρωμένα στη δυο-χιλιόχρονη Πατερική και Αγιο-πνευματική Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.
Υπάρχουν όμως κι άλλα στοιχεία, που είναι ανάγκη να μην παραλείψουμε να καλλιεργήσουμε. Είναι η αγάπη προς τον Ερχόμενο, τον γλυκύτατο μικρό Ιησού, που θα πρέπει να προεκτείνεται και προς όλους τους συνανθρώπους μας, εάν επιθυμούμε να είμαστε ειλικρινείς και τίμιοι άνθρωποι και χριστιανοί. Ο σεβασμός, επίσης, και η πίστη προς τον Κύριο της δόξης, είναι στοιχεία άκρως σημαντικά και ουσιαστικά. Ας μην ξεχνούμε πως η μεγαλύτερη αμαρτία, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, είναι η απιστία, η άρνηση δηλαδή της πίστης και υπακοής στο πρόσωπο και στο θέλημα του Ιησού.
Η ειρήνη που προκηρύσσουν οι Άγιοι Άγγελοι, που συνοδεύουν τον Κύριο κατά την ενανθρώπισή Του, είναι ένα θεμελιώδες στοιχείο της ζωής μας. Αξίζει δε να σημειωθεί πως δεν είναι μόνο εξωτερικό στοιχείο, αλλά αποτελεί κυρίως εσωτερικό χαρακτηριστικό της ευλογημένης και χριστιανικής ψυχής, της ψυχής που είναι δοσμένη και αφιερωμένη στον Θεό. Εσωτερική ειρήνη, λοιπόν, και καταλλαγή, είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν κυρίως τους ισορροπημένους ψυχικά και πνευματικά ανθρώπους, εκείνους που είναι πραγματικά έτοιμοι να δεχθούν τον μικρό Ιησού, ο οποίος σε λίγο θα είναι κοντά μας.
Η ψυχή όλων μας λαχταρά σήμερα και πάντοτε τον ερχομό του Κυρίου μας. Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά, όσον κι αν κάποτε δείχνουμε πως το ξεχνούμε, ότι είναι μόνο Εκείνος, ο μικρός και εύθραυστος Ιησούς, που θα δώσει και πάλι, με την εκούσια ενσάρκωσή Του, ουσιαστικό και πρωτίστως πνευματικό νόημα στη στεγνή και πονηρεμένη σύγχρονη βιοτή μας.
«Αμήν, ναι έρχου, Κύριε Ιησού» (Αποκ. 22, 20).
.