Ι. Μ. Αγ. Παύλου

Η Ιερά Μονή Αγίου Παύλου είναι κτισµένη στη δυτική µεριά του Άθω και τιµάται στην Υπαπαντή του Κυρίου. Κτίτορας της µονής είναι ο άγιος Παύλος ο Ξηροποταµηνός, κτίτορας και της οµώνυµης µονής, ο οποίος προς το τέλος της ζωής του αποτραβήχτηκε σε ασκητήριο, στο σηµείο όπου σήµερα βρίσκεται η µονή. Κατά τον 10ο και 11ο αιώνα συναντούµε δυο µονές µε το όνοµα Ξηροποτάµου στον Άθω. Η σηµερινή µονή Αγίου Παύλου καθιερώθηκε µε το όνοµα αυτό οριστικά από το 1108 και εξής.

Τον 14ο αιώνα η µονή ερηµώθηκε αλλά µε την παρουσία των αρχοντικής καταγωγής Σέρβων µοναχών Γεράσιµου Ραδώνια και Αντωνίου Πηγάση αναδείχθηκε και πάλι από Κελλί σε µοναστήρι. Τον 15ο αιώνα τη µονή ενίσχυσαν οι Ιωάννης Ζ΄ και Η΄ Παλαιολόγος, ο Σέρβος ηγεµόνας Γκιούρ και ο αδελφός του Λάζαρος. Πολλοί άλλοι Παραδουνάβιοι ηγεµόνες, Ρουµάνοι και Ελληνες, υπήρξαν ευεργέτες της µονής. Την ακµή του 17ου αιώνα διαδέχθηκε η παρακµή του 18ου λόγω ένδειας οικονοµικών πόρων, µετά την σκληρή φορολογία από τις τουρκικές αρχές και την τοκογλυφία των Εβραίων. Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, ο σκευοφύλακας Γρηγόριος και ο αρχιµ. Άνθιµος Κοµνηνός βοήθησαν στην ανάκαµψη της µονής και εξόφληση των χρεών της.

Το τελευταίο καταστροφικό συµβάν που υπέστη η µονή του Αγίου Παύλου ήταν η πυρκαγιά του 1902 και η πληµµύρα του 1911. Τον 15ο αιώνα κτίστηκε η βορεινή πλευρά και τον 16ο ανεγέρθη ο αµυντικός πύργος του µοναστηριού. Τον 19ο αιώνα κατασκευάστηκε και το Καθολικό, ενώ ως και τον αιώνα µας πολλές επισκευές και προσθήκες έλαβαν χώρα. Η µονή διαθέτει 12 παρεκκλήσια εκ των οποίων του αγίου Γεωργίου είναι το παλαιότερο κτίσµα της µονής και κοσµείται µε σηµαντικές τοιχογραφίες της Κρητικής σχολής. Στη µονή υπάγονται η γραφική Νέα Σκήτη και η ρουµανική σκήτη του Αγίου ∆ηµητρίου. Σήµερα κατέχει τη δέκατη τέταρτη θέση µεταξύ των αγιορειτικών µονών.
Στα κειµήλια της µονής περιλαµβάνονται τα πολύτιµα δώρα των τριών µάγων, το πόδι του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, τεµάχιο Τιµίου Ξύλου, σκεύη και άµφια. Στη βιβλιοθήκη του µοναστηριού έχουν αποθησαυριστεί 494 χειρόγραφα και πάνω από 12,000 έντυπα βιβλία. Η µονή σήµερα έχει περί τους 30 φίλεργους µοναχούς.

Ιερά Μονή Αγίου Ανθίμου-Αγίας Παρασκευής Λεπέδων Κεφαλονιάς

Το Καθολικό της Μονής

Ιερά Μονή Αγίου Ανθίμου και Αγίας Παρασκευής Λεπέδων Κεφαλονιάς
Η Ιερά Μονή Αγίου Ανθίμου και Αγίας Παρασκευής Λεπέδων Κεφαλονιάς βρίσκεται περίπου 3χλμ νότια από το Ληξούρι.

Γυναικεία κοινοβιακή Μονή άνευ προσωπικού δυστυχώς μετά την κοίμηση της οσιωτάτης μοναχής Ερμιόνης, η οποία επί ένα σχεδόν αιώνα υπηρέτησε τη Μονή. Ανδρικό κοινόβιο
στην παραλία των Λεπέδων, ιδρύθηκε για πρώτη φορά το έτος 1687 με πρώτο Ηγούμενο το Λαυρέντιο Μαντζαβίνο. Ο ευλαβής Γέροντας με τη συνοδεία του έκτισαν την είσοδο
του σπηλαίου, όπου βρήκαν το αγίασμα της Αγίας Παρασκευής και το μετέτρεψαν σε ναό αφιερώνοντάς το στη θαυματουργή οσιομάρτυρα επί Αρχιεπισκοπείας Τιμοθέου
Τυπάλδου. Ο μέγας σεισμός του 1766 κατέστρεψε τη Μονή. Το 1769 ο μοναχός Άνθιμος Κουρούκλης ανακαινίζει τη Μονή και τη μετατρέπει σε γυναικεία.

Η Εικόνα του Αγίου Ανθίμου Κουρούκλη και η Λιτάνευσις της Ιεράς Εικόνος Αυτού

Ο αόμματος μοναχός Άνθιμος γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1727. Εκοιμήθη το 1781 σε ηλικία 54 ετών στη Μονή των Λεπέδων όπου και ετάφη στην είσοδο του σπηλαίου
εκκλησίας. Μετά την ανακομιδή τα μυροβόλα και θαυματουργά λείψανά του μεταφέρθηκαν στη Μονή της Παναγίας της Πορταΐτισσας στην Αστυπάλαια και έκτοτε θεωρείται
προστάτης της νήσου αυτής.
Η Μονή γνώρισε μέρες ακμής επί ηγουμενίας Ανθίμης Πασχάλη που εοίμανε θεοφιλώς τη Μονή επί 44 έτη (1892-1936). Μάζεψε κοντά της είκοσι φιλόθεες ψυχές και ευεργέτησε
πνευματικά τη Μονή και την περιοχή νουθετώντας και στηρίζοντας υλικά και πνευματικά και καθοδηγώντας ευσεβείς ψυχές προς το μοναχισμό. Κατείχε το προορατικό χάρισμα.
Το 1953 οι σεισμοί ερειπώνουν τη Μονή και καταστρέφουν την εκκλησία του σπηλαίου. Ο ναός και το μικρό δυόροφο κτίριο είναι μετασεισμικά. Μοναδικό κατάλοιπο εκτός από το
κατεστραμμένο σπήλαιο είναι ένα κομμάτι της παλαιάς πύλης της Μονής, που παραμένει όρθιο σε πείσμα του χρόνου. Στο ναό μπορείτε να προσκυνήσετε τη θαυματουργή εικόνα
της Αγίας Παρασκευής.

Η θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παρασκευής. Το Σπήλαιο - Ναός της Ιεράς Μονής.

Η Μονή πανηγυρίζει 2 φορές κατ’ έτος:
α) στις 26 Ιουλίου (της Αγίας Παρασκευής).
β) στις 4 Σεπτεμβρίου (του Αγίου Ανθίμου), με μέριμνα της Μονής του Αγ. Γερασίμου εφόσον αποτελεί μετόχι της και επειδή δεν έχει πλέον προσωπικό.
Είθε ο Θεός διά πρεσβειών του Αγίου Ανθίμου να οδηγήσει ενάρετες μοναχές στον αγιασμένο αυτό τόπο και να εξυπηρετείται έτσι και αυτό το ιερό προσκύνημα του νησιού.

Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Νησί Ιωαννίνων)

Η Μονή Αγίου Παντελεήμονος στο νησί των Ιωαννίνων είναι περισσότερο γνωστή εκτός των άλλων από τα γεγονότα του θανάτου του Αλή πασά των Ιωαννίνων σε κάποιο από τα κελιά της.

Περιλαμβάνει εκτός του καθολικού, διώροφα συγκροτήματα στα βόρεια και νότια και ερειπωμένα κελιά στα ανατολικά που διαμορφώνουν και τον περίβολο της Μονής.

Η παλαιότερη μαρτυρία για τον ναό ανάγεται στον 15ο αιώνα και συνδέεται με την παρουσία μοναχών. Φαίνεται ότι στον ίδιο χώρο υπήρχε και το ησυχαστήριο του Αγίου Παντελεήμονα, που αναφέρεται στην βιογραφία των Μοναχών Αψαράδων το 1506 – 1507.

Το 1800, ο ναός καταστράφηκε από την πτώση βράχων, επισκευάστηκε και καταστράφηκε εκ νέου το 1810 από την ίδια αιτία. Επισκευάστηκε από τον ηγούμενο Ανανία λίγο αργότερα στην μορφή που έχει
σήμερα.
Το καθολικό είναι βασιλική, μικρών διαστάσεων, με νεώτερο χαγιάτι στη νότια πλευρά και ψηλότερο γυναικωνίτη στα δυτικά. Δύο ξύλινες κιονοστοιχίες χωρίζουν το εσωτερικό του ναού σε τρία κλίτη.

Στο νότιο τοίχο του ναού έχουν ενσωματωθεί τμήματα από τους προγενέστερους ναούς.
Τοιχογραφίες σώζονται μόνον εξωτερικά του νότιου τοίχου, που ανήκουν σε τέσσερις χρονολογικές φάσεις του 15ου, 16ου, 17ου και 19ου αιώνα. Απεικονίζονται η ένθρονη Θεοτόκος και παράσταση Δέησης
με τον Άγιο Νικόλαο, νεότερη παράσταση του Αγίου Παντελεήμονος και στο πλαίσιό της η μορφή του Χριστού με ολόσωμους Αγγέλους.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ξυλόγλυπτο τέμπλο που αποτελεί σύνθεση παλαιότερου ξυλόγλυπτου του 16ου – 17ου αιώνα και νεώτερων κατασκευών.
Οι δεσποτικές εικόνες χρονολογούνται στο 19ο αιώνα. Από τα κελιά την Μονής, που έχουν πρόσφατα αποκατασταθεί, στο βόρειο ηγουμενείο φιλοξενείται σήμερα η συλλογή χειρόγραφων και παλαιότυπων
των μονών του Νησιού, και στο νότιο στεγάζεται το Μουσείο της Προεπαναστατικής Περιόδου.

Μονή Τιμίου Προδρόμου (Καστρίτσα Ιωαννίνων)

Η Μονή Τιμίου Προδρόμου Καστρίτσας, αφιερωμένη σήμερα στη Σύλληψη του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, βρίσκεται στην Βορειοδυτική πλαγιά του λόφου της Καστρίτσας, όπου, κατά την παράδοση, υπήρχε αρχαίο κτίσμα.
Σύμφωνα με μια ανάγνωση σε δομική επιτοίχια χρονολογία, το καθολικό χρονολογείται από το 1196.
Γραπτές πηγές αναφέρονται σε σημαντικούς σταθμούς την Μονής, καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής της. Καταστράφηκε και αναβίωσε πολλές φορές στην μακρόχρονη ιστορία της. Σημαντικούς σταθμούς στην ιστορική πορεία της Μονής ανά τους αιώνες αποτελούν η ίδρυση ορφανοτροφείου το 1916, η αναβίωση της ως ανδρικής Μονής το 1932, η πλήρης εγκατάλειψή της μέχρι το 1972, οπότε απέκτησε την σημερινή της αίγλη ως γυναικεία Μονή.

Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μοναστηριακά συγκροτήματα της περιοχής με παλαιότερη μεγάλη περιουσία και σημαντικό φιλανθρωπικό έργο.
Σήμερα, εκτός του παλαιού καθολικού, μεγάλα νεωτερικά συγκροτήματα κελιών, εργαστηρίων, ξενώνα, βιβλιοθήκης, εκθετηρίου, χαλιών και κεντημάτων, καθώς και το παρεκκλήσι των νεομαρτύρων Αγίου Γεωργίου και Αγίας Φιλοθέης, περιβάλλονται με ψηλό περίβολο.
Το παλαιό καθολικό της Μονής, αποτελεί σπάνιο τύπο τετράκογχου σταυροειδούς ναού με οκταγωνικό τρούλο και μεταγενέστερο νάρθηκα.
Στο εσωτερικό του κυρίως ναού σώζονται ενδιαφέροντα τοιχογραφικά σύνολα του 17ου αιώνα.

Μονή Αγίου Νικολάου Τζώρας (Ιωάννινα)

Σε ένα πλάτωμα της Δυτικής πλευράς του Δρίσκου βρίσκεται η Μονή του Αγίου Νικολάου Τζώρας.
Η Μονή Τζώρας είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο και αναφέρεται για πρώτη φορά το 1321 σε ένα χρυσόβουλο του Ανδρόνικου Παλαιολόγου, με τον οποίο την παραχωρούσε στη Μητρόπολη Ιωαννίνων.
Σύμφωνα με δυσανάγνωστη εγχάρακτη επιγραφή στη δυτική πλευρά του καθολικού, ο ναός χτίστηκε το έτος 1583 από τον ιερομόναχο Δανιήλ. Το σημερινό μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, σύμφωνα με
υπέρθυρη επιγραφή στο δυτικό τοίχο του κυρίως ναού του καθολικού του, ανακαινίστηκε και ιστορήθηκε το 1663.

Ο Άγιος Νικόλαος είναι μονόκλιτη βασιλική με πρόναο, κυρίως ναό και Ιερό Βήμα, και διαθέτει αξιόλογες αγιογραφίες. Πρόκειται για μονόχωρο καμαροσκέπαστο ναό με επιμήκη νάρθηκα που καλύπτεται επίσης με θόλο τεταρτοκυλίνδρου. Στα ανατολικά, πίσω από τον ανατολικό τοίχο του καθολικού, υπάρχει κρύπτη, πιθανώς μεταγενέστερη, η οποία αποτελεί προέκταση του ναού και στον ανατολικό τοίχο της οποίας υπάρχει κόγχη.
Στον πρόναο, οι αγιογραφίες σώζονται μόνο στην ανατολική του πλευρά. Στο ξυλόγλυπτο τέμπλο της Εκκλησίας υπάρχουν οι παλιές Δεσποτικές εικόνες της Παναγίας, του Χριστού και του Προδρόμου, καθώς και η νεότερη του Αγίου Νικολάου. Οι αγιογραφίες ανάγονται πιθανότατα στο 16ο αιώνα.
Λίγα μέτρα έξω από το μοναστήρι σκοτώθηκε ο μεγάλος εθνικός αγωνιστής Λορέντζος Μαβίλης, το 1912, και τραυματίστηκε ο αρχηγός του σώματος των Γαριβαλδινών, Αλέξανδρος Ρώμας.

Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου Κεφαλονιάς

Η Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου Ομαλών (Κεφαλονιάς) βρίσκεται στην επιβλητική σκιά του Αίνου, του ψηλότερου όρους των Επτανήσων όπου υπάρχει μια οινοφόρα λεκάνη, το οροπέδιο των Ομαλών.
Αυτό τον τόπο επέλεξε ο Άγιος Γεράσιμος για να δώσει οριστικό τέλος στις μακροχρόνιες περιπλανήσεις του.
Μιλάμε για μια περιοχή που είναι προφυλαγμένη από τα γύρω βουνά, στην καρδιά της ενδοχώρας της Κεφαλονιάς όπου ευδοκιμούν τα αμπέλια της φημισμένης ρομπόλα.
Στα χρόνια του Μεσαίωνα το μικρό μοναστήρι ήταν ακατοίκητο και σχεδόν ερειπωμένο. Δικαιούχος του, λόγω κληρονομικού δικαιώματος ή εξαιτίας κάποιας απόφασης της κοινότητας, ήταν ένας ντόπιος
ιερέας, όταν έφτασε το 1560 ο Άγιος Γεράσιμος.
Με παραχωρητήριο έγγραφο του Σεπτεμβρίου του 1561 ο Πάτερ Γεώργιος Βαλσάμος παρέδωσε στον ιερομόναχο Γεράσιμο Νοταρά «το μοναστήριον και παντοία αυτού πράγματα κινητά και ακίνητα… να
ποιήση ως αυτός θέλει, εις ανακαινισμόν και δόξαν Θεού». Ήταν τότε που συγκροτήθηκε ο αρχικός πυρήνας της γυναικείας μοναστικής αδελφότητας που συνεχίζει αδιάλειπτα ως τις μέρες μας, να διοικεί τον
ναό και τον τάφο του Αγίου.

Στην μονή της Νέας Ιερουσαλήμ όπως την αποκαλούσε ο Άγιος, σώζονται ακόμη τα τρία πλατάνια που φύτεψε ο ίδιος, τα δύο αλώνια που έκτισε, τρία μεγάλα πηγάδια και πάνω από 30 μικρότερα που άνοιξε
με τα χέρια του. Ένα από αυτά τα πλατάνια βρίσκεται αριστερά όπως μπαίνει ο επισκέπτης στη μονή πριν φτάσει στο καθολικό.

Το κτιριακό συγκρότημα δεν είναι ενιαίο: αποτελείται από διάφορες πτέρυγες. Προς την πλευρά του δρόμου βρίσκεται το αρχονταρίκι με το ηγουμενείο. Ακολουθεί ο επιμήκης μεγάλος ξενώνας, που δέχεται
κόσμο κατά τη διάρκεια των πανηγυριών. Απέναντι από το κωδωνοστάσιο βρίσκεται το παλαιό αναστηλωμένο καθολικό της μονής που είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Η ατμόσφαιρα στο εσωτερικό του είναι ιδιαίτερα κατανυκτική, καθώς εκτίθεται σε συνεχές προσκύνημα το σεπτό σκήνωμα του Αγίου. Είναι ενδεδυμένο με τα άμφια της ταφής του και βρίσκεται μέσα σε
κρυστάλλινη λειψανοθήκη ενσωματωμένη σε μια περίτεχνη ασημένια λάρνακα.

Επίσης σε ένα προσκυνητάρι φυλάσσεται η φορητή εικόνα της Παναγίας «Κυρίας των Αγγέλων» η οποία ανήκε κάποτε στον Άγιο Γεράσιμο και αφιερώθηκε στην μονή από τον ίδιο. Είναι η εφέστιος εικόνα
των Ομαλών.

Στο δάπεδο του ναού υπάρχει μια κρύπτη. Είναι ένα στενό άνοιγμα που αποτελείται και από μια σιδερένια σκάλα οδηγώντας έτσι στο ασκηταριό του Αγίου. Πρέπει να ήταν στέρνα μέχρι την λεηλασία του
παλιού μονυδρίου, χωρισμένη σε δυο δωμάτια. Οι δύο αυτές κτιστές δεξαμενές επικοινωνούν από μια οπή στην οποία για να μπει κανείς πρέπει να συρθεί στο χώμα. Λέγονται πολλά για το τετράγωνο αυτό
άνοιγμα. Αυτό το άνοιγμα οδηγεί στο σημείο που ο προστάτης του νησιού έκανε τον Κανόνα του.

Από το 1561 όπου ιδρύθηκε το ιερό κοινόβιο μέχρι και σήμερα τελούνται ανελλιπώς όλες οι ακολουθίες σύμφωνα με το τυπικό της παλαίφατης μονής του Αγίου Σάββα, στα Ιεροσόλυμα. Αυτό είχε υποδείξει
ο Άγιος Γεράσιμος να τηρείται από την εποχή της συγκρότησης του κοινοβίου.

Οι πρωινές ακολουθίες ξεκινούν στις 3 πμ και ολοκληρώνονται στις 7 πμ. Ο εσπερινός δε αρχίζει από τις 5 μμ.
Το μοναστήρι πανηγυρίζει 5 φορές τον χρόνο.
Αναλυτικά:
Στις 16 Αυγούστου τιμάται η κοίμηση του Αγίου και στις 23 του ίδιου μήνα, γίνεται η απόδοση της εορτής.
Στο διάστημα αυτό μεταξύ των δύο ημερομηνιών καθιερώθηκε από την Μητρόπολη Κεφαλληνίας να τελείται ιερό επταήμερο με αρχιερατικές λειτουργίες, χοροστασίες και κηρύγματα.
Στις 20 και 27 Οκτωβρίου στην επέτειο ανακομιδής του λειψάνου και την απόδοση της, ο Άγιος τίθεται σε προσκύνημα όρθιος στο βημόθυρο του τέμπλου. Το ίδιο συμβαίνει και το Μεγάλο Σάββατο όπου παραμένει μέχρι την Κυριακή του Θωμά.
Στις 16 Αυγούστου και στις 20 Οκτωβρίου γίνονται και οι δυο λιτανεύσεις του σκηνώματός του στη γύρω περιοχή.
Τέλος σας παραθέτω σχετικές πληροφορίες επικοινωνίας με την μονή:
Η μονή είναι ανοιχτή στους προσκυνητές καθημερινά από τις 04:00 έως τις 13:00 και από τις 15:30 έως τις 21:00.

Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου (Μακρίνο Ιωαννίνων)

Η Μονή Μακρινού βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του ομώνυμου χωριού και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Κατά τον Λαμπρίδη ιδρύθηκε το 1799,
αλλά επεκτάθηκε και ιστορήθηκε αργότερα, με δαπάνες κάποιας πλούσιας τυφλής, η οποία θεραπεύτηκε στο μοναστήρι. Από το παλιό μοναστήρι σώζεται το καθολικό,
τρίκλιτη βασιλική, πρόναο, κυρίως ναό και Ιερό Βήμα. Ο κυρίως ναός και το Ιερό Βήμα είναι κατάγραφα από θαυμάσιες, καλά διατηρημένες αγιογραφίες, οι οποίες
σύμφωνα με επιγραφή, στο δυτικό τοίχο του κυρίως ναού, έγιναν το 1792 από τον Καπεσοβίτη αγιογράφο Ιωάννη και το γιο του Αναστάσιο. Αγιογραφίες υπάρχουν και

στην ανατολική πλευρά του πρόναου. Στο ωραίο μεγάλο ξυλόγλυπτο τέμπλο της εκκλησίας υπάρχουν οι Δεσποτικές εικόνες, καθώς και έξι φορητές εικόνες. Ωραιότατες
εικόνες υπάρχουν και στο Δωδεκάορτο. Στη βόρεια πλευρά του καθολικού υπάρχει ένα νεότερο κτίσμα, ενώ στη δυτική του πλευρά το θαυμάσιο ανεξάρτητο καμπαναριό
- πύλη του μοναστηριού. Στην Μονή υπάρχουν λείψανα του Αγίου Χαραλάμπους. Παρά την καλλιτεχνική της αξία δεν έχει ανακηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής

Ιστορικό
Βρίσκεται είκοσι χιλιόμετρα έξω από τη Βέροια, μέσα σε μια συστάδα δένδρων, όπου σύμφωνα με την παράδοση στα μέσα του αιώνα μας βρέθηκε μια θαυματουργή εικόνα της Αγίας Κυριακής. Με πρωτοβουλία των κατοίκων της περιοχής στήθηκε ένα μικρό ξύλινο ναΐδριο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως ερημητήριο της μοναχής Κασσιανής από το χωριό Βρασνά της Χαλκιδικής, η οποία μόνασε εκεί για 30 περίπου χρόνια.
Το 1961 με βασιλικό διάταγμα οργανώθηκε ως Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή, όπου εγκαταβίωσαν αρχικά δύο μοναχές, εκτός από τη μοναχή Κασσιανή, η οποία μέχρι το τέλος της ζωής της ζούσε έγκλειστη στο κελλί της.
Αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά προσκυνήματα της περιοχής, λόγω της θαυματουργής εικόνας που φυλάσσεται εκεί.

Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά

Ιστορικό
Η Μονή τιμάται στην Κοίμηση της Θεοτόκου, έχει ιδρυθεί τον 12ο αιώνα. ειλητάριο μάλιστα της Μονής, που χρονολογείται το 12ο αι., φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Αθηνών. Η Μονή λειτούργησε αδιάλειπτα μέχρι το 1822.
Κατά την περίοδο της Επαναστάσεως υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα εθνικά και θρησκευτικά κέντρα της περιοχής. Εδώ αναπτύσσει τη δράση του ο γνωστός οπλαρχηγός Καρατάσσος και εδώ αντιμετωπίζονται επιτυχώς οι δυνάμεις των Τούρκων. Με την καταστροφή του 1822 η Μονή πυρπολείται και ο ηγούμενος της, ιερομόναχος Γεράσιμος, απαγχονίζεται. Το καθολικό που σώζεται σήμερα κτίσθηκε το 1844.
Η Μονή επανιδρύθηκε το 1995 ως Ανδρώα Κοινοβιακή Μονή. Στους χώρους της Μονής λειτουργούν οι εκκλησιαστικές κατασκηνώσεις και το εκπαιδευτικό Κέντρο Βυζαντινών Τεχνών (αγιογραφία, ψηφιδωτό, ξυλογλυπτική και συντήρηση).

Από το 2005 η αδελφότητα του μοναστηριού συνθέθηκε με τον νεοφανή Άγιο της Ρωσικής γης, Άγιο Λουκά τον Ιατρό και Θαυματουργό επίσκοπο Συμφερουπόλεως. Η Ιερά Μονή κατέχει ένα τεμάχιο Ιερού λειψάνο του Αγίου.

Τα πολλά θαύματα και η έντονη παρουσία του Αγίου στο μοναστήρι και στην γύρω περιοχή έκαναν τον Άγιο αμέσως γνωστό και με πρωτοβουλία του Σεβασμιωτάτου και με την υποστήριξη ευλαβών χριστιανών εγείρεται η πρώτη μεγάλη εκκλησία προς τιμή του αγίου Λουκά του Ιατρού τουλἀχοστον στην Ελλἀδα μέσα στον χώρο της Ιεράς Μονής. Κάθε Σάββατο τελείται Θ. Λειτουργία και κάθε Τρίτη το απόγευμα τελείται στον υπο κατασκευή Ιερό Ναό του Αγίου εσπερινός και παράκληση και έχει την ευκαιρία ο κάθε πιστός να προσκυνήσει τα χαριτόβρυτα λείψανά του.

Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Σφηνίτσης

Ιστορικό
Πρόκειται για την πιο απομακρυσμένη Μονή της Σκήτεως Βεροίας με σημαντική προσφορά, στην ιστορία της περιοχής. Καταστράφηκε το 1822 από τους Τούρκους. Στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα έγιναν διάφορες προσπάθειες, ώστε να χρησιμοποιηθεί η Μονή για τους σκοπούς του αγώνα . Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή χρησιμοποιήθηκε ως ορφανοτροφείο για τα προσφυγόπουλα. Από τότε διακόπηκε η λειτουργία της. Ανακαινίστηκε και λειτουργεί σήμερα ως γυναικεία Μονή.
Δείτε το στον χάρτη

Ιερά Μονή Προδρόμου Ναούσης

Ιστορικό
Είναι το μοναστήρι της Νάουσας. Κτίσθηκε για πρώτη φορά τον 7ο αιώνα, αλλά καταστράφηκε πολλές φορές μέσα στην πάροδο των αιώνων. Πολλές από τις καταστροφές οφείλονται στο σημαντικό ρόλο που έπαιξε στην εθνική ιστορία του τόπου.
Η Μονή υπέστη την τελευταία καταστροφή το 1822. Το καθολικό ανοικοδομήθηκε το 1844, όπως μαρτυρεί μια επιγραφή στο δυτικό υπέρθυρο.
Οι Βούλγαροι κομιτατζήδες το 1905 την πυρπόλησαν, με αποτέλεσμα να καταστραφούν τα κελλιά. Αυτά ξανακτίσθηκαν αλλά θα έχουν την ίδια τύχη το 1944 σε μια σύγκρουση των Ελλήνων της Εθνικής Αντίστασης με τα στρατεύματα κατοχής. Το 1995 μετατράπηκε σε Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή, οπότε σήμανε μια νέα λαμπρή σελίδα της ιστορίας της.

Ιερά Μονή Αγίων Αναργύρων

Ιστορικό
Στο χωριό Νησί και δίπλα στο Βάλτο, υπήρχε το μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού. Μέσα σε θαλάσσιο όστρακο χελώνας βρέθηκαν με θαυματουργικό τρόπο τα λείψανα των Αγίων Αναργύρων.
Ο ναός που υπάρχει σήμερα χτίστηκε το 1813, πιστοποιείται όμως η ύπαρξη παλαιοτέρου ναού.
Η μονή των Αγίων Αναργύρων γνώρισε μεγάλη άνθιση κυρίως τον 18ο και 19ο αιώνα. Τα κειμήλια που σώζονται μαρτυρούν μεγάλο πνευματικό σύνδεσμο με το μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά.

Ιερά Μονή Θεοτόκου Καλλίπετρας

Ιστορικό
Τιμάται στο Γενέσιο της Θεοτόκου και η ονομασία «Καλλίπετρα» (όμορφη πέτρα) προέρχεται από τον βράχινο όγκο που την σκιάζει (στα Τουρκικά «Τζαμάλα»). Αποτελεί ένα από τα παλιά μοναστήρια, μέ παλαιότερη πληροφορία ύπαρξης προ του 1100. Το μοναστήρι γνώρισε μεγάλη άνθιση μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα. μάλιστα στα μέσα του αριθμούσε 37 μοναχούς.
Το 1822 καταστράφηκε ολοσχερώς και κατά την καταστροφή εκείνη εκτελέσθησαν δια αποκεφαλισμού οι μοναχοί. Το 1907, στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, επειδή η Μονή βοηθούσε την Ελληνική πλευρά, εκτελέσθηκε ο προηγούμενος της Μονής παπα-Σταύρος και ο συνοδός του, καθώς και ο Ηγούμενος Ιγνάτιος με τον συνοδό του δια διαμελισμού. Το 1941 ένας επίδοξος βοσκός έκαψε τα σημαντικής αξίας διασωθέντα κτίρια και την εκκλησία. Σώζεται από την εποχή εκείνη μόνον το οστεοφυλάκιο με λείψανα περίπου 120 μοναχών. Η Μονή πρόσφατα ανακαινίστηκε και λειτουργει.

Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου

Ιστορικό
Η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου της περιοχής Σκήτης Βεροίας βρίσκεται στους πρόποδες των Πιερίων κοντά στον ποταμό Αλιάκμονα και αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα μοναστικά κέντρα του Μακεδονικού χώρου. Ο βίος πολλών αγίων αναφέρει ιδιαίτερη αίγλη στη Μονή. Σημαντικές μορφές του μοναχισμού της εποχής επισκέφθηκαν, παρέμειναν για κάποιο χρονικό διάστημα ή και εμόνασαν στο χώρο αυτόν.
Το 1822 πυρπολήθηκε ολοκληρωτηκά από τους Τούρκους και το μοναδικό κτίσμα που διασώθηκε είναι το παρεκκλήσιο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο βράχο. Η Μονή ανοικοδομήθηκε μέχρι το 1830 και διατηρεί τη μακεδονική αρχιτεκτονική της. Σώζονται δε πολλά ιερά λείψανα. Λειτουργεί ως ανδρώα Ι. Μονή.

Ιστορικό και θαύματα της Παναγίας της Χρυσαφίτισσας

Ιστορικό.

Νοτιοανατολικώς του Ιερού Ναού του «Ελκομένου Χριστού», εν Μονεμβασία, ευρίσκεται ο Ιερός Ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο επιλεγόμενος Ναός της Παναγίας της Χρυσαφιτίσσης. Ο Ναός ούτος είναι κτίσμα τού 17ου αιώνος, εκτισμένος επί θέσεως άλλου παλαιοτέρου Ναού, της Παναγίας της Οδηγητρίας, όστις υπήρχε πρό του 1150 υπό την έννοιαν παλαιάς Μονής. Εις τον ως άνω Ιερόν Ναόν είναι τεθησαυρισμένη η Αγία και Ιερά Εικών της Παναγίας Χρυσαφιτίσσης, η οποία, ως διέσωσε μέχρι σήμερον η λαϊκή παράδοσις, ευρίσκετο αρχικώς εις το χωρίον Χρύσαφα, εξ ου και Χρυσαφίτισσα, της επαρχίας Λακεδαίμονος, εις Ναόν τιμώμενον επ ονόματι αυτής.

Κατά θαυμαστόν τρόπον η πάνσεπτος Εικών της Χρυσαφιτίσσης ευρέθη εις Μονεμβασίαν, εις τον μέχρι σήμερα τόπον ένθα αναβλύζει θαυματουργικώς από τότε πόσιμον ύδωρ, το οποίο καλείται έκτοτε «αγίασμα Χρυσαφιτίσσης», και θεραπεύει ποικίλας νόσους, συντελεί δε εις απόκτησιν τέκνων και δη αρρένων.
Η ως ο λόγος παράδοσις σχετίζεται προς παλαιάν τοιαύτην του 10ου αιώνος και ομοιάζει προς την παράδοσιν περί της Παναγίας της Οδηγητρίας της Μονεμβασίας.
Η σεπτή Εικών της Χρυσαφιτίσσης φαίνεται να είναι έργον του 15ου -16ου αιώνος, σχήματος μικρού, εξαιρετικής Βυζαντινής τέχνης. (Πρβλ. Π. Καλονάρου εν λεξικώ «ΗΛΙΟΣ», τόμος 13, σελ. 738, άρθρον η Μονεμβασία).
Κατά την λαϊκήν παράδοσιν, ελθόντες έμποροι εκ του χωρίου Χρύσαφα εις την πόλιν της Μονεμβασίας μαζί με άλλους προσκυνητάς κατά την πανήγυριν της Παναγίας και εισελθόντες εις τόν Ναόν της Χρυσαφιτίσσης εν Μονεμβασία δια να προσκυνήσουν και να προσφέρουν τα «τάματά των», ανεγνώρισαν την Εικόνα των, την Χρυσαφίτισσαν και εφώναζον: «Οι Μονεμβασίται μας έκλεψαν την Εικόνα μας, την Χρυσαφίτισσά μας», ηξίωσαν δε να γίνη δίκη περί του πράγματος τούτου και ο δικαστής τοις απέδωκε την εικόνα, την οποίαν παραλαβόντες οι Χρυσαφίται μετά τιμών και δόξης μετέφερον εις Χρύσαφα εις τον Ναόν της. Η ιερά Εικών παρέμεινεν εις τον θρόνον της εν τω Ναώ της εις Χρύσαφα και όταν οι κάτοικοι ετελείωσαν τας δεήσεις και έκλεισαν τον Ναόν, την νύκτα η σεπτή Εικών έφυγε και ήλθεν εις Μονεμβασίαν, ένθα παρέμεινεν έκτοτε εις τον εν αυτή Ιερόν Ναόν της, ποιούσα θαύματα τοις πιστώς προσερχομένοις.

Θαύματα

Κατά τόν Ιερόν Δαμασκηνόν, η τιμή προς τας Ιεράς Εικόνας δεν αποδίδεται εις αυτό τούτο το εικόνισμα, «αλλ’ επί το πρωτότυπον διαβαίνει». Ούτω, ο τιμών και σεβόμενος τας Εικόνας των Αγίων και της Κυρίας Θεοτόκου, αυτομάτως τιμά και γεραίρει το εις τον Ουρανόν ευρισκόμενον άγιον πρόσωπον και λαμβάνει παρ’ αυτού χάριν και ανταπόδοσιν της αποδιδομένης τιμής. Ούτω και η Υπεραγία Θεοτόκος, η καταδεχομένη να ονομάζεται: Τριχερούσα, Πορταΐτισσα, Γλυκοφιλούσα, Βρεφοκρατούσα, Γερόντισσα, Κατερινιώτισσα ή Κατερινού, Εσφαγμένη, Οδοιπορούσα, Προυσσιώτισσα, Έλωνα, Μεγαλόχαρη Τήνου, Χρυσαφίτισσα, λαβούσα τας ως άνω ονομασίας εκ του τόπου της θαυματουργίας των Ιερών Εικόνων της, θαυματουργει επί των ειλικρινώς και αγνώς δεομένων αυτής και προσπιπτόντων προς αυτήν.
Η χάρις της Παναγίας δια της Ιεράς Εικόνος της, της Χρυσαφιτίσσης, ετέλεσε πολλά θαύματα και επαρηγόρησε πολλάς τεθλιμμένας καρδίας, εδρόσισε ταλαιπωρημένας ψυχάς και εξέχεε βάλσαμον παρηγορίας εις τους πονεμένους ανθρώπους τους επικαλεσθέντας εν πίστει την βοήθειάν της.
Πριν η διηγηθώμεν τα θαύματα της Χρυσαφιτίσσης, θεωρούμεν σκόπιμον να αναφερθώμεν εις το θαύμα της ιάσεως της Ηγουμένης Μάρθας εκ της πολυχρονίου και ακατασχέτου αιμορραγίας, λέγοντες, ότι το θαύμα τούτο αφορά εις την από του 10ου αιώνος ιδρυθείσαν εις τον ίδιον τόπον ένθα ο σημερινός Ιερός Ναός της Χρυσαφιτίσσης Ιεράν Μονήν της Οδηγητρίας εν Μονεμβασία.

ΘΑΥΜΑ 1ον.

Ήδη, αρχόμενοι των θαυμάτων της Παναγίας Χρυσαφιτίσσης, ιστορούμεν το πρώτον.

Παις τις ονομαζόμενος Μελέτιος Καλογεράς, πενταετής ων, εστάλη υπό του πατρός αυτού Ελευθερίου, κατά τας Απόκρεω, να μεταφέρη εν σακκούλιον ορυζίου μικρής ποσότητος εις την οικίαν του θείου αυτού Ιωάννου Κοντολέου, όπου έμελλον να συμφάγουν ως συγγενείς κατά την συνήθειαν. Καθ’ οδόν δε προσβληθείς υπό σεληνιασμού εκ συνεργείας του μισοκάλου δαίμονος, έπεσε χαμαί. Μαθούσα τούτο η μήτηρ, έτρεξε μετά σπουδής όπου ευρίσκετο ο υιός της, έλαβεν αυτόν εις τας αγκάλας της, και μετέφερεν αυτόν αμέσως εις τον οίκον της τρέμοντα και αφρίζοντα. Ο πατήρ του παιδός μεταβαίνων δι’ άλλης οδού εις την αγοράν, έμαθε το δυσάρεστον συμβάν του παιδός του και επιστρέφει αμέσως εις τον οίκον του όπου είδε την αθλίαν κατάστασιν αυτού μετά μεγάλης αυτού θλίψεως, πόνου και τρόμου και πάραυτα χωρίς να χάση καιρόν, έτρεξεν εις τον άμισθον και παντοδύναμον ιατρόν, εις την Αγίαν Εικόνα, λέγω, της Θεοτόκου Χρυσαφιτίσσης, ευρισκομένης ως προείπον, εις τον Ναόν του Ελκομένου Χριστού, όπου, άμα έφθασε, μετά συντριβής ψυχής και καρδίας εγονυπέτησεν ενώπιον της Αγίας και θαυματουργού Εικόνος, και μετά θερμών δακρύων παρεκάλεσε την Κυρίαν Θεοτόκον δια την θεραπείαν του παιδός του. Μετά την θερμήν αυτήν δέησιν είδεν, ω του θαύματος! ότι όλα τα χρυσά και αργυρά αφιερώματα, όσα εκρέμοντο επί της θείας Εικόνος, εκινήθησαν και συνεκρούσθησαν προς άλληλα, και ήχησαν ως ηχούσιν οι κωδωνίσκοι του Αρχιερέως, ενδυομένου υπό των ιεροδιακόνων αυτού και κροτούσιν εις τας ακοάς των παρευρισκομένων, ο δε πατήρ του παιδός νομίσας ότι η Θεοτόκος εδίωκεν αυτόν ως αμαρτωλόν και ανάξιον, έπεσε πρηνής και εδέετο θερμότερον. Συγγενής δε τις του Ελευθερίου Καλογερά, είδεν αυτόν τρέχοντα βιαίως προς τον Ναόν, και νομίσας ότι έτρεχε προς την θάλασσαν να αυτοκτονήση εκ της λύπης του παρηκολούθησεν αυτόν δια να τον αποτρέψη· αλλ’ αφού είδεν αυτόν εισελθόντα εις τον Ναόν, επανήλθεν εις την οικίαν του Καλογερά δια να ίδη τον ασθενή παίδα, και πάλιν επέστρεψεν εις τον Ναόν να ειδοποιήση τον πατέρα του ασθενούς ότι ο υιός του υγιαίνει, ο δε πατήρ ιδών τον συγγενή του εισερχόμενον εις την θύραν του Ναού και νομίσας ότι ο υιός του απέθανεν, έκλαιεν απαρηγόρητα· αφού όμως εβεβαιώθη ότι ζη και υγιαίνει ο υιός του εδόξασε την Υπεραγίαν Θεοτόκον και επανήλθεν εις τον οίκον του, όπου αφιχθείς ηρώτησε τον υιόν του, λέγων· Τί έχεις, Μελέτιέ μου; ο δε παις απεκρίνατο ότι δεν ημπορεί. Τότε ο πατήρ τω λέγει· Δός μου τας χείρας σου· ο δε παις έδωκεν εις τον πατέρα του την δεξιάν του χείρα, επειδή η αριστερά ήτο κρατημένη και παράλυτος· όθεν ο πατήρ εδεήθη πάλιν μετά δακρύων εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον υπέρ της τελείας αναρρώσεως του τέκνου του, και ω του θαύματος! ο παις έδωκεν αμέσως και την αριστεράν αυτού χείρα εις τον πατέρα του, διότι αποκατέστη υγιής καθ’ ολοκληρίαν ως και πρότερον.

ΘΑΥΜΑ 2ον.

Τω 1884 γυνή τις πάσχουσα τας φρένας ονόματι Ευδοκία Ν. Φιφλή, εκ του χωρίου Χάρακα του Ζόρακος, ελθούσα εν Μονεμβασία περιήρχετο την πόλιν φωνάζουσα και χειρονομούσα δαιμονιωδώς. Εις τον Ναόν της Αειπαρθένου και θαυματουργού Παναγίας Χρυσαφιτίσσης κατά την εσπέραν εκείνην της εορτής της Ζωοδόχου Πηγής εκ παραδόσεως γίνεται κατανυκτική ολονυκτία. Ήτο η ώρα 10 της νυκτός, ότε η εν λόγω παράφρων εισήλθεν εις τον Ιερόν Ναόν απροόπτως. Ιδούσαι ταύτην αι την ολονυκτίαν ποιούσαι γυναίκες εφοβήθησαν σφόδρα, η παράφρων γυνή μετά χειρονομιών διηυθύνθη προ της θαυματουργού Εικόνος της Παναγίας κρατούσα εις την χείρα της τεμάχιον άρτου και επλησίασεν αυτό εις το πρόσωπον της θαυματουργού Εικόνος λέγουσα· «φάγε ψωμί και Σύ μάννα μου». Τη στιγμή εκείνην, ω του θαύματος! η Εικών μετά του θρόνου της εκινήθη και τα χρυσά και αργυρά αφιερώματα αλληλοσυνεκρούσθησαν, η δε φρενοβλαβής πεσούσα εις τα γόνατα της θαυματουργού Εικόνος προσηύχετο μέχρι πρωίας θεραπευθείσα.

ΘΑΥΜΑ 3ον.

Ομοίως τω 1886 σωτήριον έτος ήλθεν εκ του χωρίου Καταβόθρα του Ασωπού εις ονόματι Κυριάκος Δημότσης πάσχων επίσης τας φρένας, κατά την Εορτήν δε της Εικόνος, τη Δευτέρα του Θωμά, ελθών εν τω Ναώ της Χρυσαφιτίσσης, εθεραπεύθη τελείως.

ΘΑΥΜΑ 4ον.

Ομοίως τω 1884 γυνή τις ονόματι Καλομοίρα Σεμπέπου, εκ Λυρών της Μονεμβασίας, πάσχουσα τας φρένας εθεραπεύθη, μετά δε την θεραπείαν της μετέβη εις το εν Κυθήροις Μοναστήριον της Μυρτιδιωτίσσης και εγένετο μοναχή.

ΘΑΥΜΑ 5ον.

Αγαρηνός τις έχων οικίαν πλησίον του Ναού της Χρυσαφιτίσσης, απεφάσισε να εκτείνη αυτήν· όθεν εσκέφθη να χαλάση τα κατηχούμενα του Ναού, όπερ και έπραξε, κτίσας μάλιστα και λουτρόν προς το μέρος των κατηχουμένων, δια να πλύνηται αυτός, αι γυναίκες και τα τέκνα του κατά την συνήθειαν των Τούρκων. Αλλ’ ακούσατε, αδελφοί Χριστιανοί, και της Υπεραγίας Θεοτόκου το θαύμα! Όσα τέκνα είχεν ο ειρημένος Αγαρηνός, απέθανον όλα, ως και όσα εγεννούσε και κατόπιν απεβίωσεν άτεκνος. Εις αυτό το λουτρόν προσέτι, όστις επήγαινε να λουσθή, έβλεπεν μία γυναίκα η οποία απειλούσε ότι θα πνίξη αυτόν· ένεκα τούτου οι άνθρωποι φοβούμενοι δεν εκατοίκησαν εις την οικίαν αυτήν, ουδέποτε Χριστιανοί ή Τούρκοι έκτοτε ούτε ετολμούσαν καν και να ουρήσουν όχι εντός του Ναού, αλλ’ εκτός του Ναού αυτού, διότι ή θα εχωλαίνετο, ή θα ετυφλώνετο, ή άλλο τι κακόν θα υπέφερε, και το θαυμασιώτερον, δεν θα ιατρεύετο εκ του κακού, αν δεν προσεκάλει ιερέα τινα να ψάλλη παράκλησιν εις τον Ναόν της Χρυσαφιτίσσης· όσοι δε Τούρκοι ήσαν γείτονες του Ναού τούτου φοβούμενοι μή πάθωσι κακόν τι επρόσφερον κατά παν Σάββατον θυμίαμα εις αυτόν· πολλοί Τούρκοι και Τούρκισσαι αφιέρωσαν πολλάκις εις τον Ναόν τούτον χρυσά και αργυρά αναθήματα αφ’ ού ελάμβανον την υγείαν των δια της επικλήσεως του ονόματος της Υπεραγίας Θεοτόκου της Χρυσαφιτίσσης. Εκ των ανωτέρω δύνασθε να καταλάβητε τα άπειρα θαύματα τα οποία εξετέλεσεν η Πανάμωμος Δέσποινα Θεοτόκος εις τους Χριστιανούς και αλλοθρήσκους, επικαλουμένους την αντίληψην και προστασίαν δια της θείας Εικόνος αυτής, της επονομαζομένης Χρυσαφιτίσσης, προς δόξαν και τιμήν αυτής. Ης ταις Αγίαις Πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ημών ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.
http://fdathanasiou.wordpress.com

Μονή Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας

Βρίσκεται στους πρόποδες της Ροδόπης, λίγο έξω από την Ξάνθη. Οι αρχαιότερες ειδήσεις για το ίδρυμα ανάγονται στον 16ο αιώνα.

Το τρουλλαίο καθολικό, κτίσμα της περιόδου 1835-1845, ανοικοδομήθηκε μετά το σεισμό του 1829. Στο β΄ μισό του 19ου αιώνος ιστορήθηκε το καθολικό και ανοικοδομήθηκαν το κωδωνοστάσιο (1874) και η παλαιά πτέρυγα των κελλιών. Κάτω από το καθολικό υπάρχει θολωτό κτίσμα βυζαντινής περιόδου.

Στο μοναστήρι λειτούργησε εργαστήριο χειρογράφων κατά τη μεταβυζαντινή περίοδο. Ενδιαφέρον ξυλόγλυπτο έργο του 19ου αιώνος είναι ο επισκοπικός θρόνος. Τα κειμήλια της μονής απήχθησαν στη Σόφια από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατά τους Βαλκανικούς πολέμους.

Πανηγυρίζει τον Δεκαπενταύγουστο, αλλά φέρεται αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου.