Ο Άγιος Αμβρόσιος επίσκοπος Μεδιολάνων

Ο Αμβρόσιος,διακεκριμένος Ρωμαίος πολίτης, γεννήθηκε περίπου το 340 μ.Χ.
Σπούδασε ρητορική,φιλοσοφία και νομικά.Στα Μεδιόλανα ασχολήθηκε με το επάγγελμα του δικαστή.Φύλασσε με λόγια και έργα την αλήθεια και απέδιδε αντικειμενικά τη δικαιοσύνη,αν και δεν είχε βαπτισθεί ακόμα χριστιανός. Όσον αφορά σ'αυτό όμως, απαντά ο θεόπνευστος λόγος της Αγίας Γραφής:
"Αλλ’ εν παντί έθνει ο φοβούμενος αυτόν και εργαζόμενος δικαιοσύνην δεκτός αυτώ εστί".Δηλαδή,σε κάθε έθνος, όποιος σέβεται το Θεό και πολιτεύεται στη ζωή του με δικαιοσύνη,είναι δεκτός απ'Αυτόν και είναι δυνατόν να αρέσει σ'Αυτόν.Και πράγματι, ο Αμβρόσιος με τη ζωή του άρεσε στο Θεό.Γι'αυτό και τον αξίωσε να βαπτισθεί χριστιανός,να γίνει έπειτα αναγνώστης και αφού μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα πέρασε όλους τους εκκλησιαστικούς βαθμούς, μετά από απόφαση του βασιλιά Ουαλεντιανού του Α’,χειροτονήθηκε επίσκοπος Μεδιολάνων.Σαν επίσκοπος,ο Αμβρόσιος ποίμανε άριστα το ποίμνιό του,αγωνίστηκε κατά των αιρέσεων,αλλά και το βασιλιά Θεοδόσιο δεν επέτρεψε να εισέλθει στο ναό,παρά μόνο όταν μετάνιωσε ειλικρινά για τους φόνους που έκανε στον Ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης.Ο Αμβρόσιος πέθανε ειρηνικά το έτος 397 μ.Χ.,σε ηλικία 57 χρονών.

Απολυτίκιο.Ήχος δ’.Ταχύ προκατάλαβε.
Ως θείος διδάσκαλος και ιεράρχης σοφός,δογμάτων ακρίβειαν,μυσταγωγείς τους πιστούς, Αμβρόσιε Όσιε λύεις αιρετιζόντων,την αχλύν τοις σοις λόγοις,φαίνεις της ευσεβείας, την θεόσδοτον χάριν,εν η τους σε γεραίροντας,συντηρεί απήμονας.

Κοντάκιον.Ήχος γ’.Θείας πίστεως.
Θείοις δόγμασι περιαστράπτων,απημαύρωσας Αρείου πλάνην,Ιερομύστα και ποιμήν Αμβρόσιε,θαυματουργών δε δυνάμει τού Πνεύματος,πάθη ποικίλα σαφώς εθεράπευσας,Πάτερ Όσιε,Xριστόν τον Θεόν ικέτευε,δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ο απόστολος Τυχικός

Ανάμεσα στις άγιες μορφές, που δούλεψαν σκληρά για να στεριώσει στο νησί μας η Εκκλησία του Χριστού,είναι κι ο απόστολος Τυχικός.
Το όνομά του δεν συμπεριλαμβάνεται στον κύκλο των εβδομήκοντα.Όμως αυτό δεν εμποδίζει τον ιερό συναξαριστή να Τον εγκωμιάζει με τούτα τα λόγια:
Μη τον τυχόντα Τυχικόν τούτον νόει ούτος γαρ εις πέφυκε των Αποστόλων.Αδελφέ μου,μη θελήσεις να θεωρήσεις ένα τυχαίο πρόσωπο τον Τυχικό.Γιατί αυτός είναι ένας από τους αποστόλους.
Για τον ζηλωτή αυτόν εργάτη του Ευαγγελίου χαράσσονται κι οι γραμμές,που ακολουθούν.
Από τα ολίγα γενικά και αόριστα που κατορθώσαμε να συλλέξουμε από διάφορες πηγές για τον βίο του αγίου αυτού αποστόλου, καταλήγουμε στο συμπέρασμα,πως ο Τυχικός καταγόταν από τη Ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας.Σαν συνοδό και συνεργάτη του αποστόλου Παύλου τον συναντούμε περί το τέλος της τρίτης του Παύλου αποστολικής περιοδείας. Όπως γνωρίζουμε,κατά την περιοδεία αυτή,που κράτησε τρία χρόνια,από το 54-57 μ.Χ. ο θείος απόστολος με κέντρο την Έφεσο επισκέφθηκε πολλές πόλεις της Μ.Ασίας.Περί το τέλος του τρίτου έτους της παραμονής του στην Έφεσο, από το φούντωμα της χριστιανικής πίστεως, ξέσπασε σ' αυτή μια μεγάλη ταραχή με αίτιο κάποιο αργυροκόπο (αργυροτεχνίτη) ονομαζόμενο Δημήτριο.
Ο άνθρωπος αυτός έφτιαχνε με ασήμι μικρούς ναούς,ομοιώματα του ναού της Εφεσίας Αρτέμιδος.Με τη δραστηριότητα όμως του Παύλου και το κήρυγμα του,που συνοψιζόταν στο ότι οι θεοί,που κατασκευάζονται από χέρια ανθρώπινα,είναι θεοί ψεύτικοι,
η επιχείρηση αυτή έπεσε αρκετά.Μπροστά στις δυσμενείς επιπτώσεις που είχε τούτο το γεγονός,κάποια μέρα ο Δημήτριος,αφού κάλεσε κοντά του όλους τους εργάτες και τεχνίτες που απασχολούντο στην εργασία του,τους ξεσήκωσε ενάντια στον Παύλο:
Άνδρες,τους είπε:Όπως ξέρετε,από την εργασία μας αυτή βγαίνει το ψωμί και τα έξοδα της οικογένειας μας.Με το κήρυγμα αυτού του ανθρώπου,όχι μόνο στην Έφεσο,αλλά και σε όλη την Ασία πολλοί έχουν εγκαταλείψει τη θρησκεία μας.Έτσι δεν κινδυνεύει μόνο η δουλειά μας από ξεπεσμό και διάλυση,αλλά κινδυνεύει κι ο ναός της μεγάλης μας προστάτιδας να μη λογαριάζεται πια από κανένα.
Τα λόγια του αργυροκόπου,όπως ήταν επόμενο,ξεσήκωσαν όχι μόνο τους εργάτες του,αλλά και μεγάλο πλήθος της Εφέσου.Για πολλές ώρες η πόλη είχε γίνει ανάστατη.Όλοι ζητούσαν να συλληφθεί ο Παύλος και να θανατωθεί.Πολλοί πέρασαν από τα μέρη που συνήθιζε να παραμένει ο απόστολος και τον ζητούσαν.Ευτυχώς δεν τον βρήκαν και στο τέλος κατέληξαν στο θέατρο της πόλεως.Εκεί επί ώρες φώναζαν διάφορα συνθήματα και προ παντός τη φράση: «Μεγάλη η Άρτεμις Εφεσίων».Η κατάσταση ήταν,στ'αλήθεια, εκρηκτική. Κάποια στιγμή παρουσιάστηκε ο πρώτος υπάλληλος της πόλεως, ο γραμματέας να πούμε,κι αφού συνέστησε στο πλήθος να σιωπήσει, μίλησε σ' αυτό με πολλή μαεστρία και πέτυχε να το διαλύσει.Ο Παύλος όλες αυτές τις ώρες έμενε κρυμμένος σε κάποιο σπίτι.Όταν αργότερα αποκαταστάθηκε η ησυχία,ο θείος απόστολος,αφού προσκάλεσε τους χριστιανούς κοντά του και τους ενίσχυσε,τους αποχαιρέτησε και πήρε τον δρόμο για τη Μακεδονία,που ήθελε πολύ να πάει για να ξαναδεί τους εκεί πιστούς.Περιήλθε διάφορες πόλεις,μετά προχώρησε και «ήλθεν εις την Ελλάδα»,δηλαδή κατέβηκε στην Αχαΐα (Πελοπόννησο) και πάλιν επέστρεψε δια ξηράς στη Μακεδονία,επειδή πληροφορήθηκε πως οι Ιουδαίοι των Κεγχρεών είχαν αποφασίσει να τον δολοφονήσουν.Από τη Μακεδονία κατέβηκε στην Τρωάδα - Τροία, κι από εκεί ανέλαβε μεγάλο ταξίδι προς την Ασία.Εδώ στην Τροία,σαν έφτασε ο Παύλος,βρήκε διάφορους πιστούς συνεργάτες να τον περιμένουν.Ανάμεσα σ'αυτούς ήταν ο Σώπατρος από τη Βέροια,ο Αρίσταρχος και ο Σεκούνδος από τη Θεσσαλονίκη,ο Γάϊος και ο Τιμόθεος από τη Δέρβη της Μ.Ασίας και ο Τυχικός και ο Τρόφιμος που καταγόντουσαν από τα μέρη της Ασίας.Όλοι αυτοί είχαν πάει νωρίτερα στην Τρωάδα και τον περίμεναν.Μ'αυτούς ανέλαβε ο ακούραστος απόστολος το ταξίδι του προς τις διάφορες πόλεις της Ασίας.
Τώρα, που βρήκε τα πρόσωπα αυτά, ειδικά τον άγιο Τυχικό,για τον οποίο ενδιαφερόμαστε και πως αυτός κλήθηκε στο Ευαγγέλιο,δεν γνωρίζουμε.Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως από την Ασία τον ψάρεψε μαζί με τον Τρόφιμο και πως κι οι δύο υπήρξαν ζηλωτές συνοδοί του.Συνοδός,λοιπόν,του Παύλου ο Τυχικός,μα και ο Τρόφιμος.Ακούραστοι συνοδοί.Πόσος ζήλος και πόση φλόγα έκαιε στις καρδιές τους για τη δόξα του Χριστού,ώστε οι άνθρωποι αυτοί να παίζουν κάθε στιγμή και ώρα,όπως είδαμε,το κεφάλι κορώνα γράμματα!«Ώ! και να είχαμε οι σημερινοί ορθόδοξοι χριστιανοί κάτι από τον φλογερό ζήλο των εργατών αυτών του Ευαγγελίου,που λεγόντουσαν Τυχικοί και Τρόφιμοι,πόσο διαφορετικός θα ήταν σήμερα ο κόσμος!
Πιστός συνεργάτης και ακόλουθος του μεγάλου αποστόλου Παύλου,λοιπόν,ο Τυχικός.Μαζί του στις επιτυχίες και τις χαρούμενες στιγμές.
Μαζί του όμως και στους πιο μεγάλους κινδύνους.Τους κινδύνους που αντιμετώπιζε από τα όργανα του Σατανά στις συνεχείς του αποστολικές περιοδείες. Μαζί του και σ' αυτή τη φυλακή της Ρώμης. Χαρά του να διακονεί και να εξυπηρετεί το έργο του Κυρίου.Στον Τυχικό επαναπαύεται και προσβλέπει ο γηραιός απόστολος στις ποικίλες ανάγκες που αντιμετωπίζει.Στον Τυχικό αναθέτει την υπεύθυνο αποστολή να μεταφέρει και να επιδώσει με ασφάλεια τις επιστολές του προς τους πιστούς της Εφέσου,των Κολοσσών και της Α'προς τον μαθητή του Τιμόθεο.
Με πόση συγκίνηση γράφει ο στοργικός απόστολος προς τους Εφεσίους (στ',21-22) τούτα τα λόγια:«Ίνα δε ειδήτε και υμείς τα κατ'εμέ,τι πράσσω, πάντα υμίν γνωρίσει Τυχικός ο αγαπητός αδελφός και πιστός διάκονος εν Κυρίω όν έπεμψα προς υμάς εις αυτό τούτο, ίνα γνώτε τα περί ημών και παρακαλέση τας καρδίας υμών». Για να μάθετε δε κι εσείς τα ιδικά μου νέα, να γνωρίσετε δηλαδή τι κάμνω και πως περνώ τις ημέρες μου εδώ στη φυλακή για τη διάδοση του Ευαγγελίου, σας στέλλω τον Τυχικό.Ο αγαπητός μου αυτός αδελφός και πιστός διάκονος στο έργο του Κυρίου,θα σας τα καταστήσει όλα γνωστά. Αυτός θα σας παρηγορήσει και θα στηρίξει τις καρδιές σας,που είναι θλιμμένες εξ αιτίας της φυλακίσεως μου.
Μεγάλη στοργή και ασύγκριτη αγάπη αποπνέουν τούτα τα λόγια του θείου Παύλου...«Αγαπητός αδελφός και πιστός διάκονος εν Κυρίω» ο Τυχικός.Είναι αδελφός μου λέγει ο Τυχικός,γιατί έχουμε τον ίδιο Πατέρα,τον Πανάγαθο Θεό.Με το άγιο Βάπτισμα μας υιοθέτησε και μας έκαμε κατά χάριν παιδιά Του. Είναι και «πιστός διάκονος», γιατί υπηρετεί πιστά στο θέλημα του Κυρίου και την εξάπλωση του ευαγγελικού κηρύγματος.Στην επιστολή προς τους Κολασσαείς προσθέτει και τις λέξεις «σύνδουλός μου».Είναι ο Τυχικός και σύνδουλός μου,γιατί κι οι δύο μας έχουμε ένα Κύριο και ένα Θεό.Και οι δύο μας δουλεύουμε στον ίδιο πνευματικό αμπελώνα και στον ίδιο αγρό.
Οποίο μεγαλειώδη τίτλο τιμής για τον ειλικρινή συνεργάτη του φλογερού αποστόλου αποτελούν τα κολακευτικά τούτα λόγια.Και μόνο αυτά γραμμένα από το χέρι του θείου Παύλου,ο οποίος ζει και αγωνίζεται μονάχα για τη δόξα του Χριστού,αλλά και τη σωτηρία του κάθε ανθρώπου,είναι αποδεικτικά της ξεχωριστής και ιδιάζουσας θέσης,που κατέχει στην πρώτη εκκλησία η προσωπικότητα του πιστού και πρόθυμου διακόνου του Ευαγγελίου,του αγίου Τυχικού.
Και πολύ δίκαια.Γιατί ο Τυχικός με πολύ ενθουσιασμό ανέλαβε το έργο της διαδόσεως του Ευαγγελίου ακολουθώντας με ζήλο τον απόστολο των Εθνών Παύλο στις περιοδείες του.Αλλά και πάντα πρόθυμος να τον εξυπηρετήσει,όπου τον ήθελε αυτός καλέσει.«Όταν πέμψω Αρτεμάν προς σε ή Τυχικόν,σπούδασαν ελθείν προς με εις Νικόπολιν εκεί γαρ κέκρικα παραχειμάσαι» (Τίτ.γ',12).Αυτά γράφει ο Παύλος προς τον απόστολο και συνεργάτη του Τίτο.Κι οι οδηγίες αυτές δείχνουν την εμπιστοσύνη του μεγάλου αποστόλου προς τον ακόλουθο και βοηθό του Τυχικό,που είναι συνεργός και συνέκδημος του σκεύους αυτού της εκλογής του Κυρίου.Συνεργός και συνέκδημος αλλά και διεκπεραιωτής πολλών εμπιστευτικών αποστολών.Όταν ο απόστολος Μάρκος μετά το μαρτύριο του θείου του αποστόλου Βαρνάβα έφυγε απ'την Κύπρο,πέρασε απ'την Αλεξάνδρεια και κατέληξε στη Ρώμη για να συναντήσει τον πολύπειρο και φυλακισμένο απόστολο.Με την ευλογία του Θεού η συνάντηση πραγματοποιήθηκε γρήγορα.Οι δύο απόστολοι,αφού αντάλλαξαν ασπασμό χριστιανικής αγάπης άρχισαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να συνομιλούν για την κατάσταση της Εκκλησίας στην Κύπρο. Κατά τη συνομιλία αυτή, μεταξύ των άλλων,ο Μάρκος αποκάλυψε στον φλογερό απόστολο το μαρτυρικό τέλος του φίλου του αποστόλου Βαρνάβα και του φανέρωσε πως στην Κύπρο δεν ήταν άλλος απόστολος,για να συνεχίσει το έργο τους. Η πληροφορία αυτή ανησύχησε τον γηραιό απόστολο,που έσπευσε αμέσως να στείλει στο πολύπαθο νησί τους συνεργάτες του Τυχικό,Επαφρά και μερικούς άλλους.Η ομάδα αυτή,σαν έφτασε στην Κύπρο,έσπευσε να συναντηθεί με τον Ηρακλείδιο που βρισκόταν στην Ταμασό και να του επιδώσει σχετική επιστολή.Στην επιστολή αυτή ο Παύλος λέγεται πως συνιστούσε στον πιστό μαθητή του να εγκαταστήσει τον Επαφρά επίσκοπο στην Πάφο,τον Τυχικό στη Νεάπολη,δηλαδή τη Λεμεσό,και τον Αυξίβιο στους Σόλους,πράγμα το οποίο και έκαμε.
Ο απόστολος Τυχικός υπήρξε ένας δόκιμος εργάτης του Ευαγγελίου του Χριστού,που με προθυμία δέχθηκε το κήρυγμα για τον Εσταυρωμένο Ιησού.Τον αγάπησε με όλη του την καρδιά κι αψηφώντας κάθε κίνδυνο κινείται παντού για να το προσφέρει και σ'άλλους. Μαζί με τον θείο Παύλο μπορεί κι αυτός να λέγει:«Οδοιπορίαις πολλάκις,κινδύνοις ποταμών,κινδύνοις ληστών,κινδύνοις εκ γένους,κινδύνοις εξ εθνών,κινδύνοις εν πόλει, κινδύνοις εν ερημία, κινδύνοις εν θαλάσση,κινδύνοις εν ψευδαδέλφοις...»(Β'Κορ.ια', 26).Υπηρέτησα τον Κύριο με μακρές οδοιπορίες πολλές φορές,με κινδύνους από ποτάμια και μάλιστα κατά τον χειμώνα που επλημμύριζαν.
Αντίκρυσα πολλούς κινδύνους από ληστές,κινδύνους από τους ομοεθνείς μου Εβραίους, κινδύνους από εθνικούς και ειδωλολάτρες,κινδύνους μέσα από τις πόλεις,κινδύνους μέσα σε έρημους τόπους, κινδύνους στη θάλασσα,κινδύνους από μέρους ψευδαδέλφων, που υποκρίνονταν ότι είναι χριστιανοί.Σαν ένας γνήσιος εργάτης του Ευαγγελίου ανέλαβε κι αυτός με φλόγα στην καρδιά και συνέπεια και σύνεση το έργο της πανανθρώπινης σωτηρίας.Αντιμετώπισε διωγμούς και εξευτελισμούς.Εν τούτοις ποτέ δεν εδειλίασε.Ούτε μετανόησε γιατί ανέλαβε τέτοιο βαρυσήμαντο έργο.Άλλωστε το γνώριζε αυτό.Το προείπε ο ίδιος ο Κύριος με τούτα τα λόγια: «Ιδού εγώ αποστέλλω υμάς ως πρόβατα εν μέσω λύκων» (Ματθ.γ’,16).«Ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι» (Ιωάν.ιε',20)• και «έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομα μου» (Ματθ.ι',22).Το γνώριζε.
Πολλές φορές το δοκίμασε σαν βρισκόταν με τον δάσκαλο του και το άκουσε.Όμως καμιά δύναμη δεν μπόρεσε να του κάμψει τη θέληση.Οπλισμένος με ακατάβλητη αυταπάρνηση και καρτερία κι υπομονή συνεχίζει πιστός μέχρι θανάτου το ποιμαντικό του έργο στην Κύπρο.Σ'ένα τόπο σαν και το νησί μας, που η λατρεία της ακολασίας στο πρόσωπο της θεάς της σαρκολατρίας,της Αφροδίτης,βασίλευε,ο πιστός εργάτης του Ευαγγελίου της αρετής και της χριστιανικής τελειώσεως κινείται παντού.Με αποφασιστικότητα μοναδική και όπλο ακαταμάχητο τον λόγο του Θεού πετυχαίνει να κρημνίσει της αθεΐας τα πυργώματα και να διαδώσει όπου πήγε την αλήθεια.
Ο απόστολος Τυχικός μετά που διεκπεραίωσε την αποστολή του στην Κύπρο,επέστρεψε και πάλι κοντά στον απόστολο Παύλο.Μετά δε τον μαρτυρικό θάνατο του θείου αυτού αποστόλου κατά μια παράδοση ο Τυχικός χρημάτισε επίσκοπος της Χαλκηδόνος,μιας πόλεως της Βιθυνίας της Μικράς Ασίας.
Εκεί στο χωριό της Πάφου,τα Μέσανα του διαμερίσματος Κελοκεδάρων,που βρίσκεται κι ο ναός του κτισμένος στα ερείπια ενός πολύ παλαιού,που δεν φαίνονται δυστυχώς σήμερα ούτε τα σημάδια του, κατά μήκος του δρόμου προς το χωριό Σαλαμιού σώζονται ακόμη τρεις ελιές,που κατά την παράδοση βλάστησαν από τα ελιοκόκκονα,που έρριψαν οι απόστολοι,όταν περνούσαν από εκεί και έτρωγαν ελιές.Στον ναό του μικρού αυτού χωριού είναι δύο εικόνες του αγίου Τυχικού.Μια πολύ παλαιά και μια κάπως νεώτερη με ημερομηνία αγιογραφήσεως το 1830.
Οι εικόνες αυτές πόσα στ'αλήθεια πρέπει να μας θυμίζουν και πόση ευγνωμοσύνη θα πρέπει να πλημμυρίζει την ψυχή μας στο αντίκρισμά τους.Το μαρτυρικό νησί μας,χάρη στο έργο όλων αυτών των φλογερών εργατών του Ευαγγελίου,που έσπειραν στις καρδιές των προγόνων μας τον θείο σπόρο,συνεχίζει μέχρι σήμερα τον δρόμο της υψηλής αποστολής του και κρατά με καύχηση τον τιμητικό τίτλο του.«Νήσος των Αγίων η Αγία Νήσος».Η τιμή αυτή δημιουργεί σ'εμάς και τις ανάλογες υποχρεώσεις.«Ου καταισχύνω όπλα τα ιερά»,έλεγαν οι νέοι των Αθηνών στον όρκο τους,όταν έπαιρναν τα όπλα τους. Ας μη ντροπιάσω ποτέ την καταγωγή μου και τις ελληνοχριστιανικές ρίζες μου,ας λέμε κι εμείς σήμερα.«Είμαστε απόγονοι μαρτύρων μέσα μας τρέχει ηρώων αίμα» τονίζει ο Ίων Δραγούμης.Αν το νησί μας παρέμεινε μέχρι σήμερα νησί Ελληνικό,παρέμεινε χάρη στην Ορθοδοξία μας.Αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό ας προσέξουμε όλοι σήμερα σαν κόρη οφθαλμού.Το απαιτούν οι άγιοι μας.Μας το ζητά ο άγιος Τυχικός.Το θέλει ο Χριστός μας.Το επιβάλλει κι αυτό το συμφέρον μας.Να το ξαναπούμε;Το απαιτούν οι άγιοι μας και το παράδειγμα του αποστόλου Τυχικού, του οποίου είθε οι πρεσβείες προς τον Σωτήρα Χριστό να χαρίζουν στον καθένα μας «πάν δώρημα Του τέλειον».Σ'αυτόν ας ψάλλουμε κι εμείς με όλη τη δύναμη της ψυχής μας:Απόστολε του Σωτήρος Πανεύφημε,το δοχείον της πίστεως,υιέ παρακλήσεως,η γαλήνη των χει μαζόμενων,απαύστως εν τη μνήμη σου παρρησίαν έχων,Τυχικέ παναοίδιμε,ικέτευε εν ειρήνη φυλαχθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Απολυτίκιο.Ήχος γ’.
Απόστολε άγιε Τυχικέ,πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ,ίνα πταισμάτων άφεσιν,παράσχη ταίς ψυχαίς ημών.

Έτερον.Ήχος α’.Του λίθου σφραγισθέντος.
Του Παύλου μαθητής και ακόλουθος υπάρχων,τον καλόν αγώνα της πίστεως χαίρων ηγωνίσω, υψών αληθείας τον πυρσόν και έθνεσι παρέχων φωτισμών.Δια τούτο,Πανσεβάσμιε Τυχικέ, τιμώντές σε νυν βοώμεν.Χαίρε Χριστού,ω σκεύος εκλεκτών,χαίρε Θεού απόστολε,ω και πρέσβευε δωρήσασθαι πάσι την λύτρωσιν.

Ο Άγιος Αθηνόδωρος

Υπερβολικά θαυμαστή υπήρξε η ευψυχία,με την οποία υπέφερε φρικιαστικά μαρτύρια,επειδή επέμενε στην ομολογία του Χριστού.Ο άγιος Αθηνόδωρος καταγόταν από τη Μεσοποταμία και μαρτύρησε όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός (290).Έτσι λοιπόν,στην αρχή του έκαψαν τις σάρκες με αναμμένες από ρητίνη λαμπάδες.Έπειτα,του έβαλαν στις μασχάλες σιδερένιες πυρακτωμένες σφαίρες.Και στη συνέχεια τον ξάπλωσαν σε χάλκινο πυρωμένο τάπητα.Αλλά η καρτερία που έδειξε σ'όλα αυτά τα μαρτύρια και οι θερμές προσευχές του προς τον Ύψιστο,τράβηξαν στη χριστιανική πίστη πενήντα ειδωλολάτρες.Έτσι παρέδωσε την αγία του ψυχή,αφού προετοίμασε για τον ουρανό και άλλες εκλεκτές δια της αληθινής αρετής ψυχές.

Ο Άγιος Νεόφυτος



Μαρτύρησε δια πνιγμού μέσα στη θάλασσα.







Ο Άγιος Δομέτιος



Μαρτύρησε δια ξίφους.







Οι Άγιοι Ισίδωρος,Ακεψιμάς και Λέων




Μαρτύρησαν δια πυρός.






Ο Όσιος Αμμούν "ο της Νιτρίας"


Ο Άγιος Νικόδημος αναφέρει ότι είναι ο ίδιος Άγιος με αυτόν της 4ης Οκτωβρίου,αλλά αυτός λέγεται "ο εν Νιτρία",κατ'άλλα δε Μηνολόγια (εσφαλμένα) επίσκοπος Νιτρίας. Δηλαδή,τα λιγοστά βιογραφικά του στοιχεία δεν είναι σαφή.





Οι Άγιοι Γάιος και Γαϊανός




Μαρτύρησαν δια πυρός.






Οι Άγιοι 300 Μάρτυρες που μαρτύρησαν στην Αφρική

Μαρτύρησαν τον 5ο αιώνα μετά Χριστόν στα χρόνια του βασιλιά Ζήνωνα.
Τότε στην Αφρική δύο επίσκοποι Μονοφυσίτες,ο Κύριλλος και ο Βαλινάρδης,έπεισαν τον άρχοντα Ονώριχο,μονοφυσίτη και αυτόν,να κινήσει άγριο και φονικό διωγμό εναντίον των χριστιανών.Οι εν λόγω λοιπόν Μάρτυρες,καταγγέλθηκαν και επέμειναν στην ορθόδοξη ομολογία και έτσι όλοι πέθαναν διά αποκεφαλισμού.Μεταξύ αυτών,ήταν γέροντες,νέοι και οικογενειάρχες,αλλά όλοι υπέστησαν το μαρτύριο γενναιότατα,αληθινοί ήρωες της θρησκείας του Σταυρού.

Ο Όσιος Παύλος ο Υποτακτικός

Από που ήταν και που μόναζε οι Συναξαριστές δεν το αναφέρουν.Αναφέρουν μόνο μερικές παράδοξες θαυματουργίες του,ότι δηλαδή έβαλε το χέρι του μέσα σε καυτή πίσσα χωρίς να καεί και άλλα παρόμοια.Από τη Μονή του,στην οποία είχε φήμη Αγίου και θαυματουργού,αναχώρησε στα Ιεροσόλυμα και αφού προσκύνησε τους Αγίους Τόπους,πέρασε στην Κύπρο,όπου ασκήτευε πάνω σ'ένα βουνό για αρκετά χρόνια.Επειδή όμως τον ενοχλούσαν οι προστρέχοντας σ'αυτόν,έφυγε στην Κωνσταντινούπολη και αφού ανέβηκε με θεία προσταγή στο όρος Παρηγοριά,απεβίωσε μετά από μικρό χρονικό διάστημα.


Ο Όσιος Γεράσιμος ο εξ Ευρίπου (Ευβοίας)

Ιεραπόστολος της Ελλάδας κατά τους χρόνους της φραγκοκρατίας (μέσα 13ου αιώνα - περί το 1320).Γεννήθηκε στη νήσο Εύριπο (Εύβοια) από πλούσιους και ευγενείς γονείς.Οι γονείς του Γερασίμου κατάγονταν από τη δυτική φραγκική οικογένεια του Ρήγα Φάτζου. Κατά το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα,ο Γεράσιμος ήλθε στο Σινά,στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης. Εκεί γνώρισε το "υπερβάλλον" της αρετής του Γρηγορίου του Σιναΐτου, προσκολλήθηκε σ'αυτόν και έγινε ένας από του μαθητές του.Έτσι έφθασε σε μεγάλο ύψος πράξεως και θεωρίας,ώστε να γίνει για τους άλλους "υπόδειγμα και αρχέτυπον των καλών απάντων" και "εκμαγείον αρετών". Όταν ο Γρηγόριος ο Σιναΐτης εγκατέλειψε το Σινά,
ο μαθητής του Γεράσιμος τον ακολούθησε και όταν έφθασαν στην Ελλάδα, στάθμευσαν για λίγο στους Καλούς λιμένες της Κρήτης,από όπου ο μεν Γρηγόριος ο Σιναΐτης κατευθύνθηκε στο Άγιον Όρος,ο δε Γεράσιμος αποβιβάστηκε στην ηπειρωτική Ελλάδα,όπου και έδρασε Ιεραποστολικά.Τελικά,επέστρεψε ως μοναχός Γεράσιμος Σιναΐτης στην ιδιαίτερη πατρίδα του,την Εύβοια.

Οι Άγιοι Ορθόδοξοι Μάρτυρες που κάηκαν μέσα σε Ναό

Αυτοί κάηκαν ζωντανοί από τους Αρειανούς στην Καρχηδόνα,τη στιγμή που ήταν συναθροισμένοι στον Ναό και προσεύχονταν.






Οι Άγιοι Δύο Ιερείς



Αυτοί μαρτύρησαν στην Καρχηδόνα στα χρόνια του βασιλιά Ζήνωνα (474-476) και όταν άρχοντας εκεί ήταν ο Ονώριχος ο Αρειανός.Αφού τους συνέλαβαν τους θανάτωσαν μαρτυρικά με πριόνισμα.





Οι Άγιοι 60 Ιερείς




Αφού συνελήφθησαν μαζί με τους πιο πάνω Μάρτυρες,θανατώθηκαν,αφού τους έκοψαν τις γλώσσες.





Η Αγία Ορθόδοξη Γυναίκα που μαρτύρησε στη Ρώμη



Κάηκε ζωντανή στη Ρώμη,επειδή δεν θέλησε να δεχτεί τον Αρειανισμό και προτίμησε την Ορθοδοξία.






Ο Όσιος Ιγνάτιος


Αυτός λέγεται ότι μόναζε σ' ένα κελί κοντά στις Βλαχερνές και απεβίωσε ειρηνικά.







Ο Άγιος Πρίσκος


Για τον Μάρτυρα αυτόν σημειώνεται μόνο,ότι συμμαρτύρησε μαζί με τους Μάρτυρες Μαρτίνο και Νικόλαο και ότι πέθανε μαρτυρικά από στέρηση τροφής.Γίνεται δε και των τριών η πανήγυρης κοντά στο τείχος των Βλαχερνών.






Ο Άγιος Μαρτίνος




Μαρτύρησε,αφού τον κομμάτιασαν με τσεκούρι.






Ο Άγιος Νικόλαος




Μαρτύρησε δια πυρός.






Τα εγκαίνια της Υπεραγίας Θεοτόκου “εν τοις Κουράτορος”




Κατά τον Πατμιακό Κώδικα 266. Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.






Ο Όσιος Γρηγόριος ο Ησυχαστής


Έζησε στα μέσα του 14 αιώνα μ.Χ.και υπήρξε κτήτορας της Μονής Αγίου Νικολάου του Αγίου Όρους,που σήμερα ονομάζεται Μονή Γρηγορίου,από το όνομα του κτήτορα.Έζησε οσιακά και απεβίωσε ειρηνικά.

Απολυτίκιο.Ήχος α’.Χορός Αγγελικός.
Εγρήγορσιν αεί,προς ζωής αναβάσεις, ποιούμενος σοφέ, τους οσίους σου πόνους,εις ύψος ανέδραμες,απαθείας Γρηγόριε,όθεν έλαμψας,των αρετών ταις ακτίσι και κατηύγασας,των Μοναστών τας χορείας,πιστώς επομένας σοι.


Ο Όσιος Ιωάννης ο Νηστευτής "ο εν τω Σπηλαίω" (Ρώσος)



Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.

Ο Άγιος Νικόλαος Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας,ο Θαυματουργός (Εορτή Νίκος, Νικολέτα)

Ο Κύριος,στην επί του Όρους ομιλία του,είπε:
"Γίνεσθε οικτίρμονες,καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί".Ευαγγέλιο Λουκά,στ'36. Να γίνεσθε δηλαδή,σπλαγχνικοί προς τον πλησίον και συμπονετικοί στις δυστυχίες του και τις ανάγκες του,καθώς και ο ουράνιος Πατέρας σας είναι ευσπλαχνικός προς όλους. Μια τέτοια προσωποποίηση της χριστιανικής ευσπλαχνίας υπήρξε και ο Άγιος Νικόλαος.Έδρασε την εποχή των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού,Μαξιμιανού και Μεγάλου Κωνσταντίνου.Στην αρχή αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο,λόγω όμως της ξεχωριστής αρετής του τιμήθηκε,χωρίς να το επιδιώξει,με το αξίωμα του αρχιεπισκόπου Μύρων.Από τη θέση αυτή καθοδηγούσε με αγάπη το ποίμνιό του και ομολογούσε με παρρησία την αλήθεια.Για το λόγο αυτό συνελήφθη από τους τοπικούς άρχοντες και ρίχτηκε στη φυλακή. Όταν όμως ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθερώθηκαν όλοι οι χριστιανοί και έτσι ο Νικόλαος επανήλθε στο αρχιεπισκοπικό θρόνο.Μάλιστα έλαβε μέρος στην Α'Οικουμενική Σύνοδο, όπου ξεχώρισε για τη σοφία και την ηθική του τελειότητα. Προικισμένος με το χάρισμα της θαυματουργίας έσωσε πολλούς ανθρώπους και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του.Για παράδειγμα όταν κάποτε κινδύνευσε κάποιος στη θάλασσα-λόγω σφοδρών ανέμων-και επικαλέστηκε το όνομα του αγίου σώθηκε και μάλιστα ενώ βρισκόταν στη μέση του πελάγους βρέθηκε αβλαβής στο σπίτι του.Το θαύμα έγινε αμέσως γνωστό στην Πόλη και ο λαός προσήλθε αμέσως σε λιτανεία και αγρυπνία προκειμένου να τιμήσει το θαυματουργό Άγιο.Πέθανε ειρηνικά το έτος 330 μ.Χ.

Απολυτίκιο.Ήχος δ’.
Κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητας,εγκράτειας διδάσκαλον,ανέδειξε σε τη ποίμνη σου,η των πραγμάτων αλήθεια,δια τούτο εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά,τη πτωχεία τα πλούσια,Πάτερ Ιεράρχα Νικόλαε,πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ,σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον.Ήχος γ'.Η Παρθένος σήμερον.
Εν τοις Μύροις Άγιε,ιερουργός ανεδείχθης,του Χριστού γαρ Όσιε,το Ευαγγέλιον πληρώσας,έθηκας την ψυχήν σου υπέρ λαού σου,έσωσας τους αθώους εκ του θανάτου,διά τούτο ηγιάσθης,ως μέγας μύστης Θεού της χάριτος.

Ο Όσιος Νείλος "ο εν τη νήσω Στολοβνόε εν τη λίμνη Σεληγέρα" ο Νέος και θαυματουργός (Ρώσος)

Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.

Ο Όσιος Αντώνιος ο Νέος και θαυματουργός "εν Σιήσκω" (Ρώσος)

Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.

Ο Άγιος Νίσερ

Ο Άγιος Νισέρ ήταν άγνωστος μάρτυρας στον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδίμου και τα έντυπα Μηνιαία.Υπήρξε στα χρόνια του Μαξιμιανού και επειδή ήταν χριστιανός οδηγήθηκε στους Ιούλιο και Αιλιανό. Όταν ρωτήθηκε αν επιμένει στη λατρεία του Χριστού,ο Νισέρ απάντησε πώς ναι,θα υπηρετεί τον ένα και μοναδικό Θεό μέχρι θανάτου.Τότε,διατάχθηκε ο βασανισμός του.τον γύμνωσαν και με πυρακτωμένα σφαιρίδια μαστίγωσαν το σώμα του, και στη συνέχεια τον φυλάκισαν.Αλλά,όταν και πάλι τον ανέκριναν,συνέχισε να ομολογεί τον Κύριο.Έτσι διατάχθηκε πάλι ο βασανισμός του.Αφού τον βασάνισαν τον έριξαν στην πυρά με αυτό τον μαρτυρικό τρόπο παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.


Ο Άγιος Αέρος επίσκοπος


Η μνήμη του συναντάται στο "Μικρόν Ευχολόγιον ή Αγιασματάριον" έκδοση "Αποστολικής Διακονίας" 1959, χωρίς άλλες πληροφορίες.
Πουθενά άλλου δεν αναφέρεται η μνήμη του. Ίσως να είναι ο ίδιος μ' αυτόν της 8ης Δεκεμβρίου.




Ο Άγιος Νικόλαος Καραμάνος ή Κασσέτης ο Νεομάρτυρας



Η μνήμη του τιμάται την 19η Μαρτίου, όπου μπορείτε να δείτε Βιογραφικά στοιχεία.

Ο Άγιος Σάββας (Εορτή Σάββας,Σαββούλα)

Έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Β' του Μικρού.Καταγόταν από τη Καππαδοκία και ήταν γόνος επιφανούς και ευσεβούς οικογενείας.Από πολύ νωρίς γνώρισε τις θείες βουλές και αποφάσισε να αφιερωθεί στο μοναστικό βίο.Είχε τόση πίστη που κάποτε μπήκε σε ένα κλίβανο πυρός από τον οποίο βγήκε αβλαβής με τη βοήθεια του Θεού.Όταν ήταν δεκαοχτώ ετών έφυγε από το μοναστήρι των Φλαβιανών και πήγε στα Ιεροσόλυμα.Από εκεί κατευθύνθηκε προς την έρημο της Ανατολής για να συναντήσει τον Μέγα Ευθύμιο.Ο Ευθύμιος τον έστειλε σε ένα κοινόβιο, το οποίο διηύθυνε ο όσιος Θεόκτιστος.Ο Σάββας κατά την παραμονή του στο κοινόβιο έλαμψε λόγω του χαρακτήρά του και των αρετών του.Μάλιστα ήταν τόσο σοβαρός και ηθικός - παρά το νεαρόν της ηλικίας - που προσαγορεύτηκε παιδαριογέροντας από τον Μ. Ευθύμιο.Ο Σάββας όσο μεγάλωνε τροφοδοτούσε όλο και περισσότερο το πνεύμα του,
γι'αυτό και τιμήθηκε με το χάρισμα της θαυματουργίας.Το χάρισμα αυτό το επιστράτευσε στην υπηρεσία των φτωχών και των ασθενών και έτσι επιτέλεσε σημαντικότατα έργα.
Σε ηλικία ενενήντα τεσσάρων ετών ανήλθε προς Κύριον εν ειρήνη.

Απολυτίκιο.Ήχος α’.Της ερήμου πολίτης.
Των Οσίων ακρατής και Άγγελος εφάμιλλος,ως ηγιασμένος εδείχθης,εκ παιδός Σάββα Όσιε,ουράνιον γαρ βίον υπελθών,προς ένθεον ζωήν χειραγωγείς,δια λόγου τε και πράξεως αληθούς,τους πίστει εκβοώντας σοι,δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν,δόξα τω σε στεφανώσαντι,δόξα τω ενεργούντι δια σου,πάσιν ιάματα.

Κοντάκιον.Ήχος πλ.δ’.Τη υπερμάχω.
Ως από βρέφους τω Θεώ θυσία άμωμος,προσενεχθείς δι’αρετής,Σάββα μακάριε,τω σε πριν γεννηθήναι επισταμένω,εχρημάτισας Οσίων εγκαλλώπισμα,πολιστής τε της ερήμου αξιέπαινος,διό κράζω σοι,Χαίροις Πάτερ αοίδιμε.

Ο Άγιος Αναστάσιος

Ο Άγιος Αναστάσιος αφιερώθηκε στην υπηρεσία των μαρτύρων της πίστης.τους επισκέπτονταν στις φυλακές,τους έφερνε τροφές και περιποιούνταν τα τραύματά τους.Επίσης τους παρακολουθούσε και τους εμψύχωνε κατά την δίκη,τα μαρτύρια και την θανατική εκτέλεση,προσευχόμενος γι'αυτούς και τους παρακαλούσε να εύχονται γι'αυτόν στον Κύριο,ώστε να τον αξιώσει με το ίδιο τέλος.Μ'αυτόν τον πόθο θερμαινόμενος,παρουσιάστηκε κάποια μέρα με τη θέλησή του και δήλωσε στον δικαστή, που είχε διατάξει να βασανιστούν μερικοί χριστιανοί,ότι μάταια κοπιάζει με τέτοια μέσα να καταπνίξει το έργο του Θεού.Γι'αυτό βασανίστηκε ανελέητα,και τέλος αποκεφαλίστηκε. στη συνέχεια πήραν το σώμα του και το έριξαν στη θάλασσα.

Ο Όσιος Νεκτάριος ο Αθωνίτης

Πατρίδα του ήταν το Μοναστήρι της Μακεδονίας και γεννήθηκε το 1406.Σε κάποια επιδρομή των Αγαρηνών,για να αποφύγουν οι γονείς του τη σύλληψη,κατέφυγαν σε κάποιο βουνό.Κατόπιν ο πατέρας του Νεκταρίου,με τη συγκατάθεση της γυναίκας του,πήρε τα δύο αγόρια του και έγινε μοναχός με το όνομα Παχώμιος,στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων,που βρισκόταν στους πρόποδες του βουνού που είχαν κρυφτεί.Κατόπιν όμως,κάποιος μοναχός Διονύσιος Ιάγαρις,που ανήκε στο κελί των Αρχαγγέλων,κοντά στις Καρυές του Άγιου Όρους,πήρε τον Νικόλαο - αυτό ήταν το βαπτιστικό του όνομα - και τον πήγε στο Άγιον Όρος.Εκεί έγινε μοναχός με τον όνομα Νεκτάριος (1470) και προσκολλήθηκε στον Πνευματικό Γέροντα Φιλόθεο, που είχε διορατικό χάρισμα.
Από τότε ο Νεκτάριος αρχίζει μια αξιοζήλευτη ασκητική ζωή,που οι σπάνιες αρετές του έγιναν γνωστές σ'όλο το Άγιον Όρος.Ο σατανάς πολλές φορές θέλησε και μέσω των συνασκητών του,να τον ρίξει στην αμαρτία,αλλά ο Νεκτάριος με τη χάρη του Θεού και την μεγάλη του ταπεινοφροσύνη,κατόρθωνε και αντιμετώπιζε τις δοκιμασίες αυτές. Απεβίωσε ειρηνικά στις 5 Δεκεμβρίου του 1500.

Ο Όσιος Γράτος

Απεβίωσε ειρηνικά.Σε ορισμένους Συναξαριστές αναφέρεται σαν επίσκοπος Εφέσου και μαζί με τον Όσιο Νόννο.




Ο Άγιος Διογένης




Μαρτύρησε δια λιθοβολισμού.






Ο Άγιος Αβέρκιος




Μαρτύρησε δια ξίφους.






Ο Όσιος Νόννος




Απεβίωσε ειρηνικά.






Ο Όσιος Φιλόθεος ο Καρεώτης



Υπήρξε πνευματικός πατέρας του πιο πάνω οσίου Νεκταρίου,είχε προορατικό χάρισμα και απεβίωσε ειρηνικά.





Οι Άγιοι Οσιομάρτυρες του Αγίου Όρους


Ήταν Αγιορείτες μοναχοί,από διάφορα κελιά (της σκήτης των Καρυών),οι οποίοι αντιστάθηκαν στον βασιλιά Μιχαήλ και τον λατινόφρονα Πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο (1275 -1282) και υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο.Ο μεν Πρώτος του Αγίου Όρους απαγχονίστηκε,
οι δε υπόλοιποι αποκεφαλίστηκαν.


Ο Άγιος Νιζέριος (Λουξεμβούργιος)


Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας,μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Ή εν Ορθοδοξία Ηνωμένη Ευρώπη",του Γ.Ε. Πιπεράκη,Εκδόσεις "Επτάλοφος", Αθήναι 1997.

Η Αγία Βαρβάρα η Μεγαλομάρτυς (Εορτή Βαρβάρα)

Αποτελεί κόσμημα των μαρτύρων του 3ου αιώνα μ.χ.Ο πατέρας της ήταν από τους πιο πλούσιους ειδωλολάτρες της Ηλιουπόλεως και ονομαζόταν Διόσκορος.Μοναχοκόρη η Βαρβάρα, διακρινόταν για την ομορφιά του σώματός της,την ευφυΐα και σωφροσύνη της.Στη χριστιανική πίστη κατήχησε και είλκυσε τη Βαρβάρα μια ευσεβής χριστιανή γυναίκα.
Τη ζωή της μέσα στο ειδωλολατρικό περιβάλλον η Βαρβάρα περνούσε "εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι.Δηλαδή με κάθε ευσέβεια και σεμνότητα.Όμως το γεγονός αυτό,δεν έμεινε για πολύ καιρό μυστικό.Ο Διόσκορος έμαθε ότι η κόρη του είναι χριστιανή και εκνευρισμένος διέταξε τον αυστηρό περιορισμό της.Αλλά η Βαρβάρα κατόρθωσε και δραπέτευσε.Ο πατέρας της τότε εξαπέλυσε άγριο κυνηγητό μέσα στις σπηλιές και τα δάση,όπου κρυβόταν η κόρη του.Τελικά,κατόρθωσε και τη συνέλαβε.Αλλά ο άσπλαχνος και πωρωμένος ειδωλολάτρης πατέρας,παρέδωσε την κόρη του στον ηγεμόνα Μαρκιανό.Αυτός,αφού στην αρχή δεν κατόρθωσε με δελεαστικούς τρόπους να μεταβάλει την πίστη της,διέταξε και τη μαστίγωσαν ανελέητα.Κατόπιν τη φυλάκισε,αλλά μέσα εκεί ο Θεός θεράπευσε τις πληγές της Βαρβάρας και ενίσχυσε το θάρρος της.Τότε ο ηγεμόνας θέλησε να τη διαπομπεύσει δημόσια γυμνή.Αλλά ενώ έβγαζαν τα ρούχα της,άλλα ωραιότερα εμφανίζονταν στο σώμα της.Ο ηγεμόνας βλέποντας το θαύμα,διέταξε να αποκεφαλισθεί.Χωρίς καθυστέρηση,
ο ίδιος ο κακούργος πατέρας της,ανέλαβε και την αποκεφάλισε.

Απολυτίκιο. Ήχος πλ.α’.Τον συνάναρχον Λόγον.
Της Τριάδος την δόξαν ανακηρύττουσα,εν τω λουτρώ τρεις θυρίδας υπεσημήνω σοφώς, κοινωνίαν πατρικήν λιπούσα πάνσεμνε,όθεν ηγώνισαι λαμπρώς,ως παρθένος ευκλεής, Βαρβάρα Μεγαλομάρτυς.Αλλά μη παύση πρεσβεύειν,ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον.Ήχος δ’.Ο υψωθείς εν τώ Σταυρώ.
Τω εν Τριάδι ευσεβώς υμνουμένω,ακολουθήσασα σεμνή Αθληφόρε,τα των ειδώλωνέλιπες σεβάσματα,μέσον δε του σκάμματος,εναθλούσα Βαρβάρα,τυράννων ου κατέπτηξας,απειλάς ανδρειόφρον,μεγαλοφώνως μέλπουσα αεί,Τριάδα σέβω την μίαν θεότητα.

Ο Όσιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Διαπρεπέστατος θεολόγος και ποιητής του 8ου αιώνα και μέγας πατήρ της Εκκλησίας.Γεννήθηκε στη Δαμασκό στα τέλη του 7ου αιώνα και έτυχε επιμελημένης αγωγής από τον πατέρα του Σέργιο,που ήταν υπουργός οικονομικών του άραβα χαλίφη Αβδούλ Μελίκ του Α’.Δάσκαλός του ήταν κάποιος πολυμαθής και ευσεβέστατος μοναχός,που ονομαζόταν Κοσμάς και ήταν από τη Σικελία.Ο Σικελός μοναχός πράγματι,εκπαίδευσε τον Ιωάννη και τον θετό του αδελφό Κοσμά τον Μελωδό,άριστα
σ'όλους τους κλάδους της γνώσης.Όταν πέθανε ο Σέργιος,ο γιός του Ιωάννης διορίστηκε, χωρίς να το θέλει,πρωτοσύμβουλος του χαλίφη Βελιδά (705-715).Αργότερα, όταν ο χαλίφης Ομάρ ο Β'εξήγειρε διωγμό κατά των χριστιανών,ο Ιωάννης μαζί με τον θετό του αδελφό Κοσμά (τον έπειτα επίσκοπο Μαϊουμά),έφυγαν από τη Δαμασκό και πήγαν στην Ιερουσαλήμ.Εκεί ο Ιωάννης έγινε μοναχός στην περίφημη Μονή του αγίου Σάββα,όπου έμεινε σ'όλη του τη ζωή, μελετώντας και συγγράφοντας.Στο διωγμό κατά των αγίων εικόνων,επί Λέοντος του Ισαύρου (726),πήρε ενεργό μέρος.Και εξαπέλυσε κατά του ασεβούς αυτοκράτορα,τους τρεις γνωστούς λόγους υπέρ των αγίων εικόνων,πράγμα που θορύβησε τον Λέοντα.Ο Ιωάννης κατανάλωσε όλη του τη ζωή για τη δόξα της Εκκλησίας και άφησε σε μας θησαυρούς ανυπολόγιστης αξίας.Έζησε με οσιότητα πάνω από εκατό χρόνια και κοιμήθηκε ειρηνικά το 749.Τάφηκε στη Μονή του αγίου Σάββα.

Απολυτίκιο.Ήχος γ’.Θείας πίστεως.
Θείον όργανον,της Εκκλησίας,λύρα εύσωμος,της ευσεβείας,ανεδείχθης Ιωάννη πανεύφημε όθεν πυρσεύεις του κόσμου τα πέρατα,ταις των σοφών σου δογμάτων ελλάμψεσι.Πάτερ Όσιε,Χριστόν τον Θεόν ικέτευε,δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Κοντάκιον.Ήχος β’.Τα άνω ζητών.
Δαμάσας πολλοίς,ιδρώσι της ασκήσεως,το σώμα το σον,εις ύψος ουράνιον,ευπετώς ανέδραμες,όπου μέλη θεία σοι δίδονται,α τρανώς εμελώδησας,τοις φίλοις Κυρίου Πάτερ Όσιε.

Ο Άγιος Σεραφείμ ο Νέος Ιερομάρτυρας (Εορτή Σεραφείμ)

Γεννήθηκε στο χωριό Μπεζούλια της επαρχίας Αγράφων και ανατράφηκε κατά Χριστόν από τους θεοσεβείς γονείς του,Σωφρόνιο και Μαρία.Αγάπησε τη μοναχική ζωή και πήγε στη Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου,την επονομαζόμενη Κορώνα ή Κρύα Βρύση και επιδόθηκε στην άσκηση της αρετής.Διακρίθηκε για την άσκησή του και έγινε ηγούμενος της Μονής. Αργότερα χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Φαναριού και Νεοχωρίου. Κατηγορήθηκε ότι πήρε μέρος στην επανάσταση του Διονυσίου Φιλοσόφου,συνελήφθη από τους Τούρκους,που μάταια προσπάθησαν να τον εξισλαμίσουν.Εξαγριωμένοι οι Τούρκοι μπροστά στη σταθερότητα της πίστης του ιερομάρτυρα, υπέβαλαν σ'αυτόν φρικτά βασανιστήρια,τα οποία μεγάλωναν,εφ'όσον ο Σεραφείμ διαρκώς αρνιόταν να προδώσει την ελληνοχριστιανική πίστη του.Αφού του έκοψαν τη μύτη και επανειλημμένα τον παρουσίασαν στον κριτή,αρνούμενος να αλλαξοπιστήσει,τον εκτέλεσαν στις 4 Δεκεμβρίου 1601 με σουβλισμό και κατ'άλλους με απαγχονισμό. Η τιμία κεφαλή του,εναποτέθηκε στη Μονή της Κρύας Βρύσης,όπου είχε μονάσει ο Άγιος.

Απολυτίκιο.Ήχος α’.Της ερήμου πολίτης.
Των Αγράφων τον γόνον,Φαναριού τον πρόεδρον,και Μονής Κορώνης το κλέος Σεραφείμ ευφημήσωμεν αθλήσας γαρ λαμπρώς υπέρ Χριστού,θαυμάτων επομβρίζει δωρεάς και λυτρούται νοσημάτων φθοροποιών,τους πίστει ανακράζοντας·δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι,δόξα τω ενεργούντι δια σου,πάσιν ιάματα.

Ο Όσιος Ιωάννης επίσκοπος Πολυβότου,ο Θαυματουργός

Έζησε στα τέλη του 7ου και στις αρχές του 8ου αιώνα μετά Χριστόν.Από παιδί έμεινε καθαρός και ακηλίδωτος σ'όλη του τη ζωή.
Επίσης υπήρξε εγκρατής,φιλεύσπλαχνος,φιλελεήμων και γνώστης των αγίων Γραφών.Έτσι στην αρχή έγινε αναγνώστης,κατόπιν υποδιάκονος,διάκονος και μετά πρεσβύτερος.Στο αξίωμα αυτό,διακρίθηκε για το συστηματικό κήρυγμα του θείου λόγου και για την πρακτικότητα των ομιλιών του.Αργότερα με κοινή γνώμη λαού και κλήρου,αναδείχτηκε επίσκοπος Πολυβότου (αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας στη Φρυγία Σαλουτάρια,κοντά στις Συννάδες.Ερείπια της σώζονται στο σημερινό Μπουλβαντίν,κοντά στο Αφιόν Καρά Χισάρ). Από τη θέση αυτή ο Ιωάννης υπήρξε άγρυπνος και φιλόστοργος ποιμένας.Την εποχή που ο βασιλιάς Λέων ο Ίσαυρος κίνησε πόλεμο κατά των αγίων εικόνων,ο επίσκοπος Ιωάννης διακρίθηκε για τα ορθόδοξα φρονήματά του και το θάρρος του,παρά τις κακοποιήσεις που δέχτηκε από τα βασιλικά όργανα.Όταν κάποτε στο Αμόριο της Φρυγίας οι Αγαρηνοί άρπαξαν αρκετούς αιχμαλώτους από το ποίμνιό του,ο Ιωάννης δεν δίστασε να πάει στο στρατόπεδό τους και να ζητήσει τους αιχμαλώτους.Αυτοί δεν δέχτηκαν,αλλά βαρείες ασθένειες άρχισαν να πέφτουν στο στρατόπεδο και τότε με την προσευχή του ο Ιωάννης κατάφερε να σταματήσει το κακό και έτσι οι Αγαρηνοί προς ανταπόδοση,ελευθέρωσαν το ποίμνιο του επισκόπου Ιωάννη.Το τέλος του άξιου αυτού Ιεράρχη,υπήρξε ήσυχο και ειρηνικό.Το δε τίμιο λείψανό του,έγινε αιτία πολλών θαυμάτων.

Η Αγία Ιουλιανή

Μαρτύρησε δια ξίφους.








Οι Άγιοι Χριστόδουλος και Χριστοδούλη η Παρθένος


Μαρτύρησαν δια ξίφους.Σε ορισμένα Συναξάρια η Χριστουδούλη,αναφέρεται μαζί με την αγία Μυρώπη.







Μνήμη των Δώδεκα Προφητών


Η μνήμη αυτή είναι σύμφωνα με το Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο.
Δεν έχουμε λεπτομέρειες σχετικά με το γεγονός.






Ο Όσιος Κασσιανός (Κύπριος όσιος εκ των 300 Αλαμανών)


Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.








Ο Άγιος Κρύσπος

Ήταν Απόστολος και λέγεται ότι υπήρξε ο Ιδρυτής της Εκκλησίας της νήσου Αιγίνης. Ήταν αρχισυνάγωγος Κορίνθου.Η μνήμη του αναφέρεται από ορισμένα Αγιολόγια και την 8η Δεκεμβρίου μαζί με άλλους αποστόλους από τους 70,όπως Σωσθένη κ.λ.π.





Ο Άγιος Δαμάσος (Πορτογάλος)



Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας,μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Η εν Ορθοδοξία Ηνωμένη Ευρώπη",του Γ.Ε. Πιπεράκη,Εκδ."Επτάλοφος",Αθήναι 1997.

Ο Άγιος Αγγελής ο Νεομάρτυρας γιατρός από το Άργος

Ευλαβής, φιλήσυχος,φιλακόλουθος και ευσεβής ο Αγγελής, έκανε το επάγγελμα του γιατρού στο Άργος.Σε κάποια θρησκευτική συζήτηση με έναν Γάλλο,υπεραμύνθηκε τη Χριστιανική πίστη και δέχτηκε να μονομαχήσει χωρίς όπλο με τον Γάλλο,που ήταν οπλισμένος.Ο Γάλλος μπροστά στην πίστη του Αγγελή δείλιασε και ο Αγγελής αναδείχτηκε και επίσημα νικητής.Μετά τη νίκη αυτή ο Αγγελής,αποφάσισε να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Εγκατέλειψε λοιπόν την ιατρική και κλείστηκε στο υπερώο του σπιτιού του.Ξαφνικά όμως,άγνωστο για ποιο λόγο,το Σάββατο του Λαζάρου του έτους 1813,αρνήθηκε τον Χριστό και έγινε Μουσουλμάνος!Επειδή δημιούργησε επεισόδιο σε καφενείο του Ναυπλίου,ενώ βρισκόταν μεθυσμένος,οι αρχές τον εξόρισαν στη Χίο.Εκεί μετανοημένος,έβρεχε κάθε μέρα με δάκρυα μετανοίας τους ναούς και προσευχόταν.Επίσης έδινε αφορμές στους Τούρκους,επιζητώντας το μαρτύριο.Κάποτε μπήκε σε κάποιο Τελωνείο και ομολόγησε ότι ήταν Χριστιανός.Οι Τούρκοι τον έδειραν ανελέητα και τον έκλεισαν σιδηροδέσμιο στη φυλακή του Κάστρου της Χίου.Αλλ' επειδή παρέμεινε σταθερός στην Χριστιανική ομολογία του,αποκεφαλίστηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1813.

Ο Προφήτης Σοφονίας

Έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ.,επί βασιλέως Ιωσίου.
Είναι ο ένατος από τους μικρούς λεγόμενους προφήτες και καταγόταν από τη φυλή του Συμεών ή κατ'άλλους του Λευΐ.Το όνομά του σημαίνει "ο Γιάχβε κρύπτει",δηλαδή περιφρουρεί,προστατεύει.Το προφητικό του βιβλίο διαιρείται σε τρία μικρά κεφάλαια. Στο πρώτο απειλεί τους Ιουδαίους,που παρεξέκλιναν από τον Κύριο στην ειδωλολατρία. Στο δεύτερο προλέγει την καταστροφή της Γάζας, της Ασκαλώνος,της Αζώτου,της Δαμασκού,της Αιθιοπίας,της Ασσυρίας και άλλων ακόμα χωρών.Στο τρίτο ελέγχει την Ιερουσαλήμ για τη διαφθορά της,αλλά και την ονομάζει επιφανή,σαν κοιτίδα λυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους.Τέλος,χαιρετίζει με αγαλλίαση τη μέλλουσα εμφάνιση του Κυρίου στη Σιών.Αλλά ο Θεός μίλησε με το Στόμα του προφήτη και να τι είπε για τους άνομους ανθρώπους: Εξάρω τους ανόμους από προσώπου της γης,λέγει Κύριος...Και τους εκκλίνοντας από του Κυρίου και τους μη ζητούντας τον Κύριον και τους μη αντεχομένους του Κυρίου.Θα ξεριζώσω λέει ο Κύριος τους ανόμους από το πρόσωπο της γης.Και θα τιμωρήσω αυτούς που παρεκκλίνουν από τις εντολές του Κυρίου,αυτούς που δεν ζητούν με την προσευχή τους τον Κύριο και δεν κρατούν Αυτόν σαν στήριγμα τους.Ο προφήτης Σοφονίας πέθανε ειρηνικά και τάφηκε στον τόπο των πατέρων του.

Απολυτίκιο.Ήχος α’.Της ερήμου πολίτης.
Συνιείς φερωνύμως των μελλόντων την πρόγνωσιν, εκφαντορικώς προεκφαίνεις, την αιώνιον λύτρωσιν.Σιών γαρ βασιλέα τον Χριστόν,κηρύττεις Σοφονία εμφανώς,παρ'αυτού γαρ ελυτρώθημεν της αράς,Προφήτα οι βοώντες σοι,δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ,δόξα τω σε στεφανώσαντι,δόξα τω δωρουμένω διά σου,πάσι συγχώρησιν.

Ο Άγιος Θεόδωρος Ιερομόναχος Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας (607-609)

Τα θερμά του κηρύγματα,η ζωντανή του πίστη,η ακούραστη φιλανθρωπία του προς τους φτωχούς,τους ασθενείς και τους εγκαταλελειμμένους, τραβούσαν σαν δίχτυα μεγάλο πλήθος ειδωλολατρών και τους έφερναν στους κόλπους της χριστιανικής Εκκλησίας.Γι'αυτό κινήθηκαν με θανάσιμο μίσος εναντίον του οι Ιερείς της ειδωλολατρίας,μαζί με τους άρχοντές τους.Και κάποια μέρα, υποκίνησαν πλήθος ειδωλολατρών,μεταξύ δε αυτών μέθυσους και εγκληματίες,και επετέθηκαν κατά του αρχιεπισκόπου Θεοδώρου,τη στιγμή που επέστρεφε από συνοικία,που είχε πάει με δύο Ιερείς για να παρηγορήσει ψυχές και να μοιράσει ελεημοσύνη.Αφού λοιπόν τον έπιασαν, τον έδειραν,τον έφτυσαν,του φόρεσαν ακάνθινο στεφάνι στο κεφάλι και τον τριγυρνούσαν στους δρόμους και τις πλατείες.Όταν το πληροφορήθηκαν οι αρχές,έστειλαν στρατιωτικό απόσπασμα και τον οδήγησαν στον κριτή.Αυθημερόν,μετά την τυπική διαδικασία,επειδή ο Θεόδωρος έμενε αμετακίνητος στην ομολογία του Χριστού,καταδικάστηκε σε θάνατο.Και βεβαίωσε την πίστη και την αγάπη του,αφού υπέστη καρτερικά και γενναία,όχι μόνο τα προηγούμενα μαρτύρια,αλλά και το μαρτύριο του αποκεφαλισμού.Το δε τίμιο λείψανο του,τάφηκε στη δική του πόλη την Αλεξάνδρεια.

Ο Όσιος Ιωάννης ο Ησυχαστής,επίσκοπος Κολωνίας

Γεννήθηκε στη Νικόπολη της Αρμενίας το 454 από τον Εγκράτιο και την Ευφημία και επί βασιλέως Μαρκιανού (450-457).Μετά τον θάνατο των γονέων του, οικοδόμησε ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου και μόναζε εκεί,μαζί με 10 μοναχούς. Λόγω της μεγάλης του αρετής,28 χρονών,χειροτονήθηκε επίσκοπος Κολωνίας.Για εννιά χρόνια αφού διευθέτησε τα εκεί εκκλησιαστικά πράγματα,πήγε στα Ιεροσόλυμα και κατέλαβε τη Μονή του Άγιου Σάββα.Εκεί απέκρυψε το αληθινό του αξίωμα και ορίστηκε από τον Άγιο Σάββα σαν υπηρέτης στον ξενώνα και στο μαγειρείο,υπακούοντας με κάθε ταπεινοφροσύνη.Βλέποντας ο Άγιος Σάββας τη μεγάλη του αρετή,σύστησε στον επίσκοπο Ιεροσολύμων Ηλία,να χειροτονήσει τον Ιωάννη Διάκονο και Πρεσβύτερο.Τότε ο Ιωάννης,χωρίς να μπορεί να κάνει αλλιώς,φανέρωσε το αξίωμα του και έμεινε στη Λαύρα 12 χρόνια και στη Ρουθά έξι χρόνια.Κατόπιν πέρασε ασκητικά τα χρόνια του σε διάφορες έρημους για 48 ολόκληρα χρόνια και απεβίωσε ειρηνικά 104 χρονών.

Ο Όσιος Θεόδουλος ο Κύπριος

Ο Όσιος Θεόδουλος ο Κύπριος έζησε με αυταπάρνηση και φιλαδέλφια, δείχνοντας απεριόριστη καλοσύνη προς τους ανθρώπους.Ήταν άνθρωπος πράος,επιεικής και διατελούσε μεγάλο φιλανθρωπικό έργο,δίνοντας στους έχοντες ανάγκη,από τα υστερήματά του.Ο Θεοδόσιος ο Κύπριος έγινε μοναχός,διατήρησε όμως την αγάπη του προς τους αδύναμους στο σώμα και στο πνεύμα.Επειδή η υπόληψή του σαν Άγιο άνδρα διαδίδοταν με μεγάλη ταχύτητα,πολλοί ήταν αυτοί που πήγαιναν να τον συμβουλευτούν.Όταν οι πιο εύποροι τον ρωτούσαν τι θα ήθελε να κάνουν για να τον ευχαριστήσουν,ο Όσιος τους παρότρυνε για δύο πράγματα να προσέχουν τον εαυτό τους για να μην αμαρτήσουν και να αγαπούν τον πλησίον τους.Ο Όσιος Θεόδουλος ο Κύπριος,αναπαύθηκε εν ειρήνη.

Ο Όσιος Θεόδουλος "ο από Επάρχων"

Υπήρξε πατρίκιος στα χρόνια του Θεοδοσίου του Μεγάλου (379-395) και ήταν άνδρας διάσημος για τη σύνεση, την αρετή και τη σεμνότητα της ζωής του.Έτσι προήχθηκε στο αξίωμα του Έπαρχου από τον βασιλιά Θεοδόσιο.Βλέποντας όμως τις αδικίες των ισχυρών, αηδίασε και αφού παραιτήθηκε του αξιώματος του,ιδιώτευε.Μετά δύο χρόνια από τον γάμο του,πέθανε η σύζυγός του και αυτός πήγε στην Έδεσσα,αφού μοίρασε τη μεγάλη του περιουσία στους φτωχούς και ευαγή ιδρύματα.Εκεί και ενώ ήταν στο 42ο έτος της ηλικίας του,ανέβηκε πάνω σ'ένα στύλο και με τις πιο αντίξοες συνθήκες έκανε σκληρή άσκηση.Έτσι,με άσκηση και προσευχή, αφού έζησε για άλλα 40 χρόνια πάνω στο στύλο,απεβίωσε ειρηνικά.


Οι Άγιοι Αγάπιος,Σελεύκος,Μάμας,Ινδής,Δόμνα,Γλυκέριος και 40 Μάρτυρες "εν Σοφιαναίς"



Μαρτύρησαν δια ξίφους.(Η μνήμη μερικών εξ αυτών επαναλαμβάνεται και την 28η Δεκεμβρίου).








Ο Άγιος Γαβριήλ Ιερομάρτυρας Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Ο Γαβριήλ ήταν επίσκοπος Γάνου και Χώρας.Βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1657 και διαδέχτηκε αντικανονικά στον Πατριαρχικό θρόνο τον απαγχονισθέντα, από τους Τούρκους,Πατριάρχη Παρθένιο τον Γ'.Επειδή όμως ήταν αγράμματος,μετά 12 ημέρες, έφυγε από τον Οικουμενικό Θρόνο και ήλθε στην Προύσα, όπου έγινε προεδρικός Μητροπολίτης Προύσας και παρέμεινε για 10 χρόνια.Εκεί κατηγορήθηκε ότι έφερε στη Χριστιανική πίστη κάποιο Μουσουλμάνο και οδηγήθηκε στο Σουλτάνο και Βεζύρη.Αυτοί αξίωσαν από τον Μάρτυρα ν'αρνηθεί την πίστη του και να δεχτεί τον Ισλαμισμό.Με γενναιότητα ο Γαβριήλ απέρριψε την πρόταση αυτή,με αποτέλεσμα να βασανιστεί σκληρά. Τελικά τον απαγχόνισαν στην Προύσα στις 3 Δεκεμβρίου 1659.


Ο Άγιος Birinus (Άγγλος)

Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας,μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρετανικών Νήσων",του Χριστόφορου Κων.Κομμοδάτου,επισκόπου Τελμησσού,Αθήναι 1985.

Ο Όσιος Αββακούμ ο ασκητής

Ρώτησαν κάποτε ένα γέροντα ασκητή να τους πει από την πείρα του,πως μπορεί ένας άνθρωπος να σωθεί.
Κι αυτός,αφού έσκυψε και σκέφτηκε λίγο,σήκωσε το κεφάλι κι απήντησε:
Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο σαν βαδίσει τον σωστό δρόμο.
Και ποιος είναι,γέροντα,ο σωστός δρόμος;
Ο ασκητής,αφού βυθίστηκε και πάλι σε σκέψεις,τίναξε ξαφνικά το κατάλευκο κεφάλι κι είπε αποφασιστικά:
Ο ανήφορος.
Ναι!Ο ανήφορος είναι ο σωστός αλλά και σωστικός δρόμος.
Αυτόν πρέπει να πάρει και να βαδίσει με υπομονή και σταθερότητα καθένας,που ποθεί και θέλει να επιτύχει τη σωτηρία του.
Τον ανήφορο διάλεξαν και με υπομονή κι επιμονή βάδισαν όλοι οι άγιοι και μάρτυρες της πίστεως και της πατρίδος μας.
Τον ανήφορο βάδισε κι ο όσιος Αββακούμ,που τη μνήμη του γιορτάζουμε στις 2 Δεκεμβρίου.
Γι'αυτόν χαράσσονται κι οι παρακάτω λίγες γραμμές.
Άγνωστη η πατρίδα του,άγνωστοι κι οι γονείς του.Εκείνο που υποτίθεται δι'αυτόν είναι,πως ήταν ένας από τους 300 «Αλαμανούς» αγίους,που ήρθαν στην Κύπρο από την Παλαιστίνη κι ασκήτεψαν σε διάφορα μέρη του νησιού μας.Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν Έλληνες εργάτες που δούλευαν στη Γερμανία η «Αλαμανία» (Allemagne).Έλαβαν μέρος στη Β' Σταυροφορία (1147-49) και μετά τη διάλυση της,αφού πήγαν και προσκύνησαν στην Ιερουσαλήμ, αποφάσισαν να ζήσουν τη μοναχική ζωή στην έρημο του Ιορδάνη,Επειδή όμως εκεί οι Λατίνοι διαρκώς τους ενοχλούσαν,ήρθαν στην Κύπρο και διασκορπίστηκαν στο όμορφο νησί μας.Ο όσιος Αββακούμ, αφού επισκέφθηκε διάφορους τόπους,εγκαταστάθηκε στο τέλος στην περιοχή της Σολέας και μάλιστα στο όρος της Καλαμιθάσας,που είναι δυτικά από το χωριό της Πιτσιλιάς Φτερικούδι.Εκεί,σε μια σπηλιά,έστησε το ασκητήριό του και άρχισε έντονα τον αγώνα του για την ηθική του τελείωση.
Τα λόγια του Κυρίου μας «αγωνίζεσθε εισελθείν δια της στενής πύλης» (Λουκ.ιγ',24), έγιναν για τον άγιο μας ένα σύνθημα,μα κι ένας τρόπος ζωής.«Στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν» (Ματθ.ζ',14),σκεφτόταν.Πόσο στενή είναι η θύρα και γεμάτος δυσκολίες και κινδύνους ο δρόμος που φέρει στην αιώνια ζωή! Είναι δύσκολος ο δρόμος,γιατί εκείνος που θέλει να τον βαδίσει,πρέπει να έχει υπ' όψη του πως πρέπει πολύ να παλέψει.Να παλέψει με τον εαυτό του πρώτα κι ύστερα με τον κόσμο της αμαρτίας.Με τις κακές παρακινήσεις των ανθρώπων που είναι γύρω του.Κι ακόμη με τον πονηρό διάβολο.Τα γνωρίζει αυτά ο φωτισμένος άνθρωπος του Θεού,γι'αυτό και αναλαμβάνει τον αγώνα του με ζήλο φλογερό.Μια σκέψη κι ένας πόθος κυριαρχεί μέσα στην ψυχή του.Πως να αρέσει στον Θεό.Τα προστάγματα του αγίου Ευαγγελίου είναι πάντα μπροστά του.Κι είναι μπροστά του,γιατί η μελέτη του αγίου αυτού βιβλίου, όσο και ολόκληρης της Αγίας Γραφής,έγιναν καθημερινή φροντίδα του. Τη σύσταση του Πνεύματος του Θεού προς τον Ιησού του Ναυή,«ουκ αποστήσεται η Βίβλος του νόμου τούτου εκ του στόματος σου και μελετήσεις εν αυτώ ημέρας και νυκτός» (Ιησ.του Ναυή α',8),τη θεωρεί σαν σύσταση,που γίνεται σε κάθε πιστό.Κάθε πιστός που θέλει να προχωρεί στην πνευματική ζωή πρέπει να μην αφήνει από τα χέρια του ποτέ ούτε κι από την καρδιά κι από το στόμα του το βιβλίο του Θεού,που δεν είναι άλλο από την Αγία Γραφή,την Παλαιά δηλαδή και την Καινή Διαθήκη.Το βιβλίο αυτό κάθε συνειδητός πιστός πρέπει να το μελετά τακτικά.Αυτό κάνει κι ο ασκητής μας.Από την Αγία Γραφή αντλεί τα επιχειρήματα του για να αντιμετωπίσει τους ποικίλους πειρασμούς που ο διάβολος παρεμβάλλει στον αγώνα του μέρα και νύκτα.Από την Αγία Γραφή διδάσκεται και πάλι πόση ευτυχία γεμίζει την ψυχή εκείνων που με τη θέληση τους αναλαμβάνουν την υποταγή του εαυτού τους στον «χρηστόν ζυγόν του Κυρίου».
Ο άνθρωπος πλάστηκε από τον Θεό για τον Θεό.Κοντά στον Θεό και μόνο μπορεί να βρει αυτός της ψυχής του την ειρήνη, την αληθινή χαρά,μα και την μακαριστή ευτυχία. Ελεύθερος πλάστηκε ο άνθρωπος.Την ελευθερία του όμως μπορεί να την διαφυλάξει μόνο σαν υποτάξει τη θέληση του στη θέληση του Θεού.Σ'αυτή την κατάσταση βρισκόταν ο άνθρωπος μέχρι την ημέρα που αμάρτησε.Γι'αυτό κι η ζωή του ήταν χωρίς πόνους και λύπες.Ζωή ευλογημένη σε όλα. Δυστυχώς η αμαρτία που αντιστρατεύεται πάντα το θέλημα του Θεού, μίλησε κακά στην ψυχή του ανθρώπου. Κι αυτός παρασύρθηκε και νικήθηκε κι έπεσε,και ξέκοψε το θέλημα του από το θέλημα του Θεού. Το αποτέλεσμα μας είναι γνωστό.Ο άνθρωπος τότε,όπως λέγει η Αγία Γραφή και βεβαιώνει κι η ιστορία,κατηντήσε σε μια άθλια κατάσταση.Πόσο παραστατικά περιγράφει το κατάντημα του ανθρώπου της αμαρτίας ο λόγος του Θεού.«Άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε,παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς».
Η αμαρτία αποκτήνωσε κι αποκτηνώνει τον άνθρωπο.Από την τρομερή αυτή κατάσταση έβγαλε τον δυστυχισμένο άνθρωπο με την ενανθρώπηση του ο Μονογενής Υιός του Θεού,ο Κύριος μας. «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» είναι το σάλπισμα Του για μετάνοια. Απόλυτη εμπιστοσύνη στο Πανάγιο πρόσωπο Του ζήτησε και ζητά ο Κύριος από τον καθένα με τούτο το προσκλητήριο του.Εκατομμύρια σαγηνεύτηκαν από αυτό κι από τα λόγια της αγάπης του.Ανάμεσα τους κι ο άγιος μας.Μελετά με ζήλο τα λόγια Του κι αγωνίζεται με πάθος ενάντια στην αμαρτία.Ολόκληρο τον εαυτό του τον προσφέρει στον Κύριο.Συχνά-πυκνά επαναλαμβάνει του ψαλμωδού τα λόγια:
«Αποκάλυψαν τους οφθαλμούς μου, και κατανοήσω τα θαυμάσια εκ του νόμου σου».(Φαλμ. ριη',18).
Δηλαδή,Κύριε,απομάκρυνε από τα μάτια της ψυχής μου κάθε εμπόδιο και φώτισε το μυαλό μου, ώστε να μπορέσω να κατανοήσω το θαυμαστό βάθος της σοφίας και τη χρησιμότητα του νόμου σου.
Θέλει να εμβαθύνει η αγνή εκείνη ψυχή στο θέλημα του Κυρίου, για να μπορεί να βοηθά κι άλλους.Πόσο ευσεβής ο πόθος του! Μα και πόσο διδακτικός για τους χριστιανούς της εποχής μας,οι οποίοι για μύρια πράγματα ενδιαφέρονται και φροντίζουν και για ένα μονάχα αδιαφορούν.Για τη γνωριμία τους με τον λόγο του Θεού και την κατανόηση του, αλλά και την προσφορά του στους γύρω τους.
Ένας που γεύθηκε το μέλι είναι φυσικό να θέλει τη γλυκύτητα του να τη γνωρίσουν κι άλλοι.Γεύθηκε το μέλι του λόγου του Θεού ο άγιος μας.Την ευχαρίστηση και χαρά,που δοκιμάζει ο ίδιος με την καθημερινή περιπλάνηση του στους χλοερούς λειμώνες της Αγίας Γραφής,δεν του είναι εύκολο να την κρατήσει μόνο για τον εαυτό του.Ένα έργο ιεραποστολής αρχίζει με ζήλο στα γειτονικά χωριά,μα και σ'εκείνους οι οποίοι τον επισκέπτονται στο ασκητήριό του και μια παρότρυνση για έργα αγάπης.
Με τις προτροπές του οι κάτοικοι του χωρίου Καλαμιθάσα,που βρισκόταν στους πρόποδες του ομώνυμου όρους,ανέλαβαν να κτίσουν μια εκκλησία προς τιμή του προφήτου Αββακούμ. Στο κτίσιμο βοηθά κι ο όσιος.Κάθε μέρα κατεβαίνει από την κορφή του όρους όπου είχε το ασκητήριό του,για να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως εργάτης.Μαζί με την υλική αυτή προσφορά του,δεν αμελεί να προσφέρει από το πολύτιμο θησαυροφυλάκιο της καρδιάς του και τα πνευματικά.Σαν φωτεινή λαμπάδα ξεχύνει το ιλαρό φως του Ευαγγελίου στις σκοτισμένες καρδιές που εργάζονται μαζί του.Με τα λόγια του,λόγια καλοσύνης και αγάπης,λόγια φόβου Θεού,οι πονεμένοι και πολυβασανισμένοι εκείνοι άνθρωποι των βουνών βρίσκουν ανακούφιση και παρηγοριά,αλλά και τον φωτισμό και τη χειραγώγηση τους στον δρόμο της αρετής και της ανθρωπιάς.
Όταν με τη βοήθεια του Θεού η μικρή εκκλησία τελείωσε,ο όσιος έφτιαξε δίπλα σ'αυτή κι ένα μικρό δωμάτιο στο όποιο και εγκαταστάθηκε.Στο δωμάτιο αυτό συνεχίζει την ασκητική ζωή του.Μια ζωή εγκράτειας,νηστείας,αγρυπνίας και ζωντανής προσευχής.
Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας ζωής υπήρξε άμεσο.Πλούσια «η θεία χάρις,η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» επεσκίασε τον όσιό μας.Καθηγίασε τις ιερές του προσπάθειες.Φώτισε τον νου και την καρδιά του.Αλλά και τον ανέδειξε εκλεκτό και τιμημένο,όπως τον θέλει ο Κύριος.(Α'Πέτρ.8',4).
Στο ταπεινό κι απέριττο εκείνο δωμάτιο η σεβάσμια και επιβλητική μορφή του και γενικά η αγιότητα του τραβά σαν δυνατός μαγνήτης κοντά του πλήθη πιστών.Όλοι έρχονται για να ακούσουν από αυτόν τα λόγια του,λόγια ζωής,μα και να πάρουν τη θαυματουργική του χάρη κι ευλογία,γιατί πολύ τον χαρίτωσε ο Κύριος και με τούτο το δώρημα.Ο άγιος θεραπεύει διάφορες αρρώστιες κι ιδιαίτερα την κωφότητα.Η προθυμία του να εξυπηρετήσει τον καθένα κι η στοργή του προς όλους ήταν κάτι το πολύ συγκινητικό. Οι επισκέπτες του φεύγουν από κοντά του πάντα γοητευμένοι,ανανεωμένοι και με καινούργιες αποφάσεις.
Έτσι πέρασε τη ζωή του ο ζηλωτής αυτός λάτρης της αγγελικής ζωής.Μέχρι την τελευταία του πνοή βάστασε σταθερά με έργα και λόγια τον ζυγό του Κυρίου και παρέδωκε την αγία του ψυχή στα χέρια του αγωνοθέτου Χριστού,από τον οποίο και έλαβε «το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού».(Φιλιπ.γ',14).
Οι χριστιανοί των γύρω χωριών στο άκουσμα του θανάτου του έτρεξαν και με δάκρυα στοργής κι ευγνωμοσύνης κήδεψαν το άγιο σκήνωμα του μέσα στην εκκλησία.Αργότερα έκτισαν και ναό προς τιμή του και μέσα σ'αυτόν εναπέθεσαν και το άγιο λείψανό του.
Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν το μαρτυρικό νησί μας,το χωριό Καλαμιθάσα στο οποίο βρισκόταν ο ναός και το άγιο λείψανο καταστράφηκε από αυτούς.Όσοι από τους χριστιανούς επέζησαν,κατέφυγαν στα γύρω βουνά.Αργότερα κατά τον 19ο αιώνα πολλοί Έλληνες ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν στο Φτερικούδι.Στην εκκλησία,που έκτισαν στο χωριό αυτό προς τιμή του αγίου Νικολάου,έφεραν και τοποθέτησαν από τον κατεστραμμένο ναό της Καλαμιθάσας διάφορες εικόνες,μεταξύ των οποίων μια μεγάλη του προφήτου Αββακούμ. Στον ίδιο ναό,ο κτήτοράς του αφιέρωσε και μια μικρή εικόνα του οσίου Αββακούμ με διαστάσεις 0,95x0,167.
Στην εικόνα αυτή ο όσιος παρίσταται ως μοναχός.Στο δεξί χέρι κρατά σταυρό και στο αριστερό ειλητάριο με την επιγραφή:
«Ιησού μνήμη φωτίζει τον νουν».
Οι κάτοικοι των γύρω χωριών την ήμερα της μνήμης των αγίων (2 Δεκεμβρίου),του οσίου δηλαδή και του προφήτη Αββακούμ,συνέρχονται και πανηγυρίζουν, μα και αναλογίζονται με συγκίνηση την ιδιαίτερη τιμή που τους έχει γίνει από τον Πανάγαθο θεό με τον καθαγιασμό των χωριών τους από την άγια μορφή του φλογερού εργάτη της αρετής,του οσίου και θαυματουργού Αββακούμ.
«Τιμή αγίου, μίμησις αγίου».Όσιοι χριστιανοί θεωρούν καθήκον τους να συνεχίσουν να προσφέρουν κάποια τιμή στον άγιο Αββακούμ,ας προσπαθήσουν να μιμηθούν τη ζωή του.Να μιμηθούμε όλοι την αγάπη του στα λόγια του Θεού και τη μελέτη της Αγίας Γραφής.Να μιμηθούμε την προσήλωση του στο θέλημα του Θεού και τον αγώνα της αρετής.Σ'αυτό πολύ θα βοηθήσει κι εμάς η εγκράτεια, ο σεβασμός μας στον θεσμό της νηστείας,που είναι η μητέρα της σωφροσύνης, η ειλικρινής μετάνοια κι η αδιάλειπτος προσευχή. Στη στοργική φωνή του Σωτήρος μας Χριστού «δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς»,ας σπεύσουμε να απαντήσουμε.Μάλιστα,Κύριε,ερχόμαστε.«Βοήθησον ημίν και λύτρωσαι ημάς ένεκεν της δόξης του ονόματος σου» (Ψαλμ.μγ',27).Με τούτο τον τρόπο θα απαλλαγεί η ζωή μας από κάθε σύγχυση και ταραχή.Κι ακόμη η γαλήνη κι η πνευματική χαρά, που όλοι ποθούμε και νοσταλγούμε,δεν θα μένει σε μας μονάχα ένας νοσταλγικός πόθος και μια διακαής επιθυμία,αλλά θα γίνει μια ζωντανή πραγματικότητα. Όταν δε και πάλι θα φύγουμε από τούτο τον κόσμο τον προσωρινό και μάταιο,η ψυχική σωτηρία «η ασφαλής τε και βεβαία» (Εβρ.στ',19) θα προσφερθεί και σε μας σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου μας,που βεβαιώνουν το «ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών».
Δια των πρεσβειών του οσίου πατρός ημών Αββακούμ,Κύριε Ιησού Χριστέ,ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς.Αμήν.

Απολυτίκιο.Ήχος α’.
Των Κυπρίων το κλέος,Καλαμιθάσης το καύχημα και θαυματουργός ανεδείχθης,Αββακούμ πατήρ ημών,όσιε.Της Σολέας ανεδείχθης φαεινός,ως λύχνος διαυγέστατος,σοφέ. θεραπεύεις τους νοσούντας και τους κωφεύοντας άμα,μακάριε.Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν,δόξα τω σε θαυμαστώσαντι,δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Ο Όσιος Κύριλλος ο Φιλεώτης

Γεννήθηκε το 1015 στο χωριό Φιλέα της επαρχίας Δέρκων της Θράκης. Κατά το Άγιο Βάπτισμα ονομάστηκε Κυριάκος (Κύριλλος υπήρξε έπειτα το καλογερικό του όνομα) και από μικρός διακρίθηκε στα Ιερά Γράμματα.
Στο εικοστό έτος της ηλικίας του παντρεύτηκε και απόκτησε παιδί.
Αλλ' επειδή είχε ζήλο στο μοναχικό βίο,όπως όλοι της εποχής εκείνης,αποφάσισε να εγκαταλείψει τη γυναίκα του και το παιδί του και να αποσυρθεί σε μοναστήρι,λέγοντας στη γυναίκα του:"ή να χωρίσουμε,ή να πάμε και οι δύο σε μοναστήρι".
Η γυναίκα του όμως δεν δέχτηκε τίποτα από αυτά και έτσι ο Κύριλλος έμεινε στο σπίτι του ζώντας ασκητικά.
Έπειτα ίδρυσε (1060) μοναστήρι στο χωριό εκείνο,του οποίου το ναό ανήγειρε ο Αλέξιος Κομνηνός.
Έτσι οσιακά έζησε ο Κύριλλος.
Απεβίωσε ειρηνικά το 1110.

Η Αγία Μυρώπη ή Μερόπη

Από τις πιο γενναίες γυναίκες,που μαρτύρησαν στα πρώτα χρόνια της χριστιανικής Εκκλησίας.
Έζησε στα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ.και γεννήθηκε στην πόλη Έφεσο.
Έχασε νωρίς τον πατέρα της και ανατράφηκε στην πίστη του Χριστού από τη μητέρα της, που καταγόταν από τη Χίο (λέγεται μάλιστα ότι στην Έφεσο,η Αγία πήγαινε καθημερινά στον τάφο της Αγίας Ερμιόνης,θυγατέρας του αποστόλου Φιλίππου και έπαιρνε το αναβλύζον απ'αυτόν μύρο και τον έδινε με αφθονία στους πιστούς,γι'αυτό και ονομάστηκε Μυρώπη).
Όταν ο Δέκιος εξαπέλυσε άγριο διωγμό κατά των χριστιανών, η Μυρόπη με τη μητέρα της άφησε την Έφεσο και πήγαν στη Χίο,όπου ευεργετούσαν απόρους ασθενείς.Αλλά ο διωγμός εξαπλώθηκε και στην ειρηνική Χίο και μεταξύ των θυμάτων ήταν και ο άγιος Ισίδωρος (14Μαΐου).
Ο ειδωλολάτρης άρχοντας Νουμέριος,διέταξε να μείνει άταφο το σεπτό λείψανο του μάρτυρα.Αλλά η Μυρώπη,αφού διέφυγε της προσοχής του φύλακα,μαζί με τις υπηρέτριές της,πήρε το λείψανο και το έθαψε με μεγάλη ευλάβεια.Τότε ο Νουμέριος διέταξε να τιμωρηθεί αυστηρά ο φρουρός.
Η είδηση συντάραξε την φιλοδίκαια και ειλικρινή κόρη.Γι'αυτό και παρουσιάστηκε χωρίς δισταγμό και είπε όλη την αλήθεια στον άρχοντα.
Ο Νουμέριος,χωρίς να συγκινηθεί από την ευψυχία της Μυρώπης,γεμάτος θυμό και εκδίκηση,διέταξε να τιμωρηθεί η Μυρώπη μέχρι θανάτου.Τότε οι στρατιώτες την ξάπλωσαν στη γη και την έδειραν σκληρά με χοντρά ραβδιά.
Η ανδρεία της Μυρώπης υπέμεινε τις θανατηφόρες πληγές,χωρίς κραυγή και λιποψυχία.
Εύψυχη με τη θεία χάρη,έμεινε ακλόνητη στην πίστη.Και παρέδωσε μετά από λίγο το πνεύμα της στη φυλακή,ανεβαίνοντας στα αθάνατα σκηνώματα των δικαίων.
Στον Συναξαριστή του Delehaye η μνήμη της γιορτάζεται στις 23 Νοεμβρίου.

Ο Προφήτης Αββακούμ

Ο Αββακούμ,που το όνομά του σημαίνει "θερμός εναγκαλισμός",ήταν από τη φυλή του Συμεών και γιος του Σαφάτ.
Ο χρόνος που έδρασε τίθεται μεταξύ 650 και 672 π.Χ.
Στο προφητικό του βιβλίο,που διακρίνεται για την αξιόλογη λογοτεχνική του χάρη, ελέγχει τον ιουδαϊκό λαό,επειδή παρεξέκλινε από την αληθινή θρησκεία στην ειδωλολατρία.
Να τι συγκεκριμένα αναφέρει,σχετικά με το πως πρέπει κανείς να πιστεύει στο Θεό:
"Εάν υποστείληται,ουκ ευδοκεί η ψυχή μου εν αυτώ· ο δε δίκαιος εκ πίστεως μου ζήσεται.Εγώ δε εν τω Κυρίω αγαλλιάσομε, χαρίσομε επί τω Θεώ τω σωτήρι μου".
Που σημαίνει,αν κανείς λιποψυχήσει και αδημονήσει στις διάφορες δοκιμασίες,ας μάθει,λέει ο Κύριος,ότι δεν επαναπαύεται η ψυχή μου σ'αυτόν.Ο δίκαιος που πιστεύει σ' εμένα και τηρεί το Νόμο μου,θα σωθεί και θα ζήσει.Εγώ όμως,λέει ο Προφήτης,θα αγάλλομαι ελπίζοντας στον Κύριο.Θα γεμίσει χαρά η καρδιά μου για το σωτήρα μου Θεό.
Ο προφήτης Αββακούμ πέθανε ειρηνικά και τάφηκε στον τόπο των πατέρων του.Ο προφήτης Αββακούμ πέθανε ειρηνικά και τάφηκε στον τόπο των πατέρων του.

Απολυτίκιο.Ήχος δ’.Ταχύ προκατάλαβε.
Ως ορός προέγραψας,την Θεοτόκον Αννήν εξ ης ημίν έλαμψεν,ο των απάντων Θεός,σαρκός ομοιώματι,Όθεν σε ως προφήτην,θεηγόρον τιμώντες,χάριτος ουρανίου,μετασχείν δυσωπούμεν,πρεσβείαις σου θεοδέκτοις,Αββακούμ ένδοξε.

Κοντάκιον.Ήχος δ’.Ταχύ προκατάλαβε.
Ως ίππους εώρακας τους ιερούς Μαθητάς,θαλάσσας ταράσσοντας,της αγνωσίας σαφώς και πλάνην βυθίζοντας,δόγμασιν ευσεβείας,Αββακούμ θεηγόρε,όθεν σε ως Προφήτην,αληθή ευφημούμεν,αιτούμενοι του πρεσβεύειν ελεηθήναι ημάς.

Ο Όσιος Αθανάσιος ο Έγκλειστος "εν τω Σπηλαίω" (Ρώσος)

Δεν υπάρχουν λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.






Ο Όσιος Ισίδωρος




Δεν υπάρχουν λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου

Ο Άγιος Μωυσής (ή Μωσής) ο Ομολογητής

Άγνωστος στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου.
Μνημονεύεται σαν Ομολογητής την 2α Δεκεμβρίου στον Συναξαριστή Delehaye.
Στον Παρισινό Κώδικα 1578 αναφέρεται την 3η Δεκεμβρίου σαν Μωυσής ο οικονόμος,που μάλλον θα είναι ο ίδιος με τον ομολογητή.

Ο Άγιος Άβιβος ο νέος

Υπήρξε στα χρόνια του βασιλιά Λικινίου (307-323) και ήταν διάκονος στην πόλη Θαλσεΐ.
Επειδή δίδασκε τον λόγο του Θεού περιφερόμενος πόλεις και χωριά,συνελήφθη.
Ομολόγησε τον Χριστό μπροστά στον έπαρχο και καταδικάστηκε να καεί ζωντανός στη φωτιά.
Οι χριστιανοί αφού πήραν το άγιο λείψανό του,με τιμές το έθαψαν μαζί με αυτά των αγίων μαρτύρων Γουρία και Σαμονά (15 Νοεμβρίου) στο μέρος Βηθελακικλά.

Οι Άγιοι Ιωάννης,Ηρακλείμων,Ανδρέας και Θεόφιλος οι Ερημίτες

Κατάγονταν από την πόλη Οξύρρυγχο της Κάτω Αιγύπτου,στη δυτική όχθη του ποταμού Νείλου και ήταν γιοι γονέων χριστιανών.Διάβαζαν τις Άγιες Γραφές και θέλησαν την ερημική ζωή.
Στην έρημο,γνώρισαν κάποιο υπέργηρο ευσεβή ερημίτη και έμειναν κοντά του ένα χρόνο, ασκούμενοι.
Όταν πέθανε ο γέροντας τους,αυτοί έμειναν εκεί για 60 ολόκληρα χρόνια με πολλή άσκηση και προσευχή.
Κάθε Σάββατο,πήγαιναν στους πλησιέστερους συνοικισμούς και κήρυτταν στους ανθρώπους το λόγο του Θεού.
Έτσι στήριζαν ψυχές,μέχρι που ειρηνικά απεβίωσαν.

Ο Προφήτης Ναούμ

Είναι ένας από τους δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφήτες.
Έζησε τον 7ο αιώνα προ Χριστού και ήταν από τη φυλή του Συμεών.Πατρίδα είχε την Ελκεσέμ,γι'αυτό ονομάστηκε και Ναούμ ο Ελκεσαίος.
Το βιβλίο της προφητείας του αποτελείται από τρία μικρά κεφάλαια και αφορά την τύχη της πόλης Νινευή.
Στο Α' κεφάλαιο,υμνεί το Θεό.
Στο Β' κεφάλαιο,προαναγγέλλει τον όλεθρο της Νινευή με τα άρματα της,τους Ιππείς και τους θησαυρούς της.
Στο Γ' κεφάλαιο,χαρακτηρίζει τη Νινευή σαν πόλη των αιμάτων,του ψεύδους,της μεγάλης αδικίας και πορνείας.
Ας δούμε,όμως,τι λέει για τους αμαρτωλούς ανθρώπους τέτοιας πόλης,και τι γι'αυτούς που είναι κοντά στον Κύριο:"Χρηστός Κύριος τοις υπομένουσιν αυτόν εν ήμερα θλίψεως και γινώσκων τους ευλαβουμένους αυτόν και εν κατακλυσμοί πορείας συντέλειαν ποιήσεται τους επεγειρομένους και τους εχθρούς αυτού διώξεται σκότος".Ναούμ,Α' 7 -8..
Δηλαδή ο Κύριος είναι ευεργετικός για εκείνους που μένουν κοντά Του στις ημέρες των θλίψεων τους.
Γνωρίζει ο Κύριος και περιβάλλει με συμπάθεια εκείνους που Τον σέβονται.
Εναντίον όμως των αμαρτωλών,που αλαζονικά με κάθε είδους αμαρτία εγείρονται εναντίον Του, θα ορμήσει σαν κατακλυσμός για να τους εξαφανίσει τελείως.Θα καταδιώξει τους εχθρούς Του και θα τους κυριεύσει το σκοτάδι του θανάτου.
Ο πρ.Ναούμ πέθανε ειρηνικά και τάφηκε στον τόπο των πατέρων του.

Απολυτίκιο.Ήχος γ’.Θείας πίστεως.
Νόμω έλαμψας, προαναγγέλλων,τας της χάριτος,Ναούμ Προφήτα,ομωνύμως παρακλήσεις εν Πνεύματι·δι'ων ο Λόγος ουσίαν την βρότειον,επιφανείς τοις ανθρώποις κατηύφρανεν όθεν πρέσβευε,Τριάδι τη πανοικτίρμονι,δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ο Άγιος Φιλάρετος ο Ελεήμων

Ήταν υπόδειγμα κάθε αρετής και ιδιαίτερα της αγαθοεργίας.Έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ.στην πόλη Αμνεία της Παφλαγονίας,και τους γονείς του έλεγαν Γεώργιο και Άννα. Παντρεύτηκε την Θεοσεβώ και απόκτησε τρία παιδιά.Ένα γιο,τον Ιωάννη,και δύο κόρες, που την πρώτη έλεγαν Υπατία και τη δεύτερη Ευανθία.Ο Φιλάρετος ήταν γεωργός και από τα εισοδήματα του,πλουσιοπάροχα μοίραζε ελεημοσύνη στους φτωχούς.
Πεινασμένο έβρισκε;τον χόρταινε.
Γυμνό;τον έντυνε.
Χήρα και ορφανό;βοηθούσε και παρηγορούσε.Αλλά ο Θεός επέτρεψε και ο Φιλάρετος κάποτε κατάντησε πολύ φτωχός.Όμως και σ'αυτή την κατάσταση ο άγιος του Θεού,έδειξε θαυμαστή καρτερία όπως ο Ιώβ,και συνέχισε να αγαθοεργή μέχρι υπερβολής.Και ο Θεός που είδε την ασυναγώνιστη πίστη του οικονόμησε με την πρόνοια Του,ώστε ο Κων/νος ο γιος της βασίλισσας Ειρήνης,να πάρει για γυναίκα του την εγγονή του αγίου Μαρία,επειδή ήταν πολύ ωραία στην ψυχή και στο σώμα.Τον δε Φιλάρετο,τον τίμησε με το αξίωμα του υπάτου.Έτσι έγινε κάτοχος πολλού πλούτου,που τον διαμοίραζε ακόμα πιο άφθονα στους φτωχούς.Όταν θα πέθαινε,κάλεσε τους συγγενείς του και είπε τα εξής:
"Παιδιά μου,μη ξεχνάτε ποτέ τη φιλοξενία,μη επιθυμείτε τα ξένα πράγματα,μη λείπετε ποτέ από τις ακολουθίες και λειτουργίες της Εκκλησίας,και γενικά όπως έζησα εγώ έτσι να ζείτε και εσείς".
Και αυτά αφού είπε,ξεψύχησε με τη φράση:"γενηθήτω το θέλημα σου".

Απολυτίκιο.Ήχος γ’.Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως,περιουσία,διεσκόρπισας,τοις δεομένοις,τον προσόντα σοι πλούτον Φιλάρετε και ευσπλαγχνία κοσμήσας τον βίον σου,τον χορηγόν του ελέους εδόξασας,ον ικέτευε,δοθήναι τοις ευφημούσι σε,ρανίδα οικτιρμών και θείον έλεος.

Ο Άγιος Ανανίας ο Πέρσης

Καταγόταν από την πόλη Αρβήλ της Περσίας και ήταν ένας μεταξύ των Αγίων που δόξασαν το έδαφος της Περσίας με τις αρετές και τον ηρωισμό τους για την πίστη.
Συνελήφθη διότι προσπαθούσε να διαφωτίσει τους πατριώτες του στην αληθινή πίστη του Χριστού.
Βασανίστηκε σκληρά,αλλά δεν κάμφθηκε.Αντίθετα,παρέδωσε την τελευταία του πνοή, βλέποντας οράσεις ανδρών,περιβεβλημένων φωτεινούς στεφάνους,που τον καλούσαν στους τόπους της ανέκφραστης αγαλλίασης.


Ο Άγιος Θεόκλητος,Αρχιεπίσκοπος Λακεδαιμόνιας

Επονομάζεται και θαυματουργός.
Σώζεται εικόνα του σε εκκλησία της Μονεμβασίας,όπου από τα φθαρμένα στοιχεία δεν γίνεται γνωστή η εποχή του.Άλλες πηγές μας πληροφορούν ότι έζησε ασκητικότατο βίο, τον 9ο αιώνα και διακρίθηκε για την προσπάθειά του να εξυψώσει το ηθικό επίπεδο του ποιμνίου του.
Ήταν οπαδός του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Ιγνατίου και πήρε μέρος στην κατά του Φωτίου συγκληθείσα Σύνοδο (869-870).
Θεωρείται τοπικός Άγιος της Λακεδαιμόνιας,η δε βιογραφία του συντάχθηκε από κάποιον ανώνυμο.


Ο Όσιος Αντώνιος ο Νέος
Για τον Όσιο αυτό αναφέρει ο Ευεργετινός,ότι έγινε μοναχός και ζούσε ζωή ασκητική.
Για να ασκηθεί όμως περισσότερο,άφησε τον ησυχαστικό βίο και πήγε σε μια κοινοβιακή Μονή στην Κίο της Βιθυνίας και υποτάχθηκε στον ηγούμενο, δουλεύοντας τις πιο σκληρές δουλειές της Μονής.
Αφού έδειξε πολλή υπακοή και υπομονή και έγινε υπόδειγμα ασκητικής ταπεινοφροσύνης, απεβίωσε ειρηνικά.



Ο Άγιος Ονήσιμος Αρχιεπίσκοπος Εφέσου



Απεβίωσε ειρηνικά.Αλλού αναφέρεται σαν Ονησίφορος,μαζί με τον Σολομώντα, που ήταν και αυτός επίσκοπος Εφέσου.





Οι Άγιοι Ανανίας και Σολόχων Αρχιεπίσκοποι Εφέσου



Απεβίωσαν ειρηνικά.Αλλά μάλλον πρόκειται περί παρεξηγήσεως.Διότι Αρχιεπίσκοποι Εφέσου υπήρξαν μόνο δύο,ο Ονήσιμος και ο Σολόχων ή Σολομών.





Εγκαίνια Ναού Αγίου Τρύφωνα Πλησίον της αγίας Ειρήνης αρχαίας και νέας


Δεν έχουμε περισσότερες πληροφορίες για το γεγονός.