Αυστραλία: Το Σίδνει είναι η πρώτη πρωτεύουσα που υποδέχεται τη νέα χρονιά. Με περισσότερα από 1.000.000 άτομα στους δρόμους, οι εκδηλώσεις στην πρωτεύουσα της Αυστραλίας έχουν ως επίκεντρο το λιμάνι της πόλης. Περισσότερα από 80.000 βεγγαλικά πάνω από η μεγάλη γέφυρα και σε άλλα 4 σημεία του λιμανιού καλύπτουν με μια πανδαισία χρωμάτων το κέντρο του Σίδνει. Οι σαμπάνιες έχουν την τιμητική τους και μάλιστα γίνετε ένας άτυπος διαγωνισμός για το ποιος θα δημιουργήσει τον πιο θεαματικό αφρό. Μεγάλη Βρετανία: Το Λονδίνο είναι πάντα στο επίκεντρο των γεγονότων και των εξελίξεων. Το Big Ben μετρά τα τελευταία δευτερόλεπτα του χρόνου που φεύγει και όλοι οι Λονδρέζοι μαζεύονται στην πλατεία ου κοινοβουλίου για να μετρήσουν αντίστροφα και να υποδεχτούν με σαμπάνια, μπύρες, σάντουιτς και γλυκά τη νέα χρονιά. Τα πυροτεχνήματα εκτοξεύονται γύρο και πάνω από το περίφημο London Eye, την τεράστια ρόδα από την οποία φαίνεται μεγάλο μέρος της βρετανικής πρωτεύουσας. Δεκαπέντε λεπτά με βεγγαλικά να δημιουργούν εντυπωσιακά σχέδια στον ουρανό αρκούν για να αφήσουν μια εντυπωσιακή ανάμνηση πριν πάρουν το δρόμο της επιστροφής.
Γαλλία: Η Αψίδα του θριάμβου στα Ηλύσια Πεδία, ο Πύργος του Άιφελ, η Παναγία των Παρισίων, η όπερα είναι μερικά μόνοFetes des Rois> που συνοδεύεται από την κατανάλωση ατελείωτων ποσοτήτων από γλυκά μάρζιπαν.
Αυστρία: Η πλατεία μπροστά από από το δημαρχείο και τον καθεδρικό ναό του Αγίου Στεφάνου γεμίζει από κόσμο που θέλει να υποδεχτεί τη νέα χρονιά ανταλλάσσοντας ευχές, φιλιά και αγκαλιές. Παραδοσιακά η Πρωτοχρονιά είναι σε ρυθμούς Στράους, με τη φιλαρμονική ορχήστρα της πόλης να δίνη στην όπερα τηνBelvedere και Coburg. Οι Βιεννέζοι δεν διστάζουν να χορέψουν βαλς, στο δρόμο να κάνουν βόλτα με παραδοσιακή άμαξα, να γευθούν ζεστή σοκολάτα.
Γερμανία: Το Βερολίνο είναι η <βάση> των μεγάλων εκδηλώσεων και συγκινήσεων. Μπίρα και λουκάνικα έχουν την τιμητική τους και συνοδεύουν την έλευση της νέας χρονιάς στην Πύλη του Βρανδεμβούργου. Φυσικά οι εκδηλώσεις με πυροτεχνήματα και βεγγαλικά φωτίζουν τον ουρανό και σε άλλες μεγάλες πόλεις όπως το Αμβούργο και η Φρανκφούρτη, ενώ ο ήχος από τα ανοίγματα των μπουκαλιών σαμπάνιας ακούγεται μέχρι το πρώτο φως της ημέρας .
Ο Αγιος Στέφανος λέγεται Πρωτομάρτυρας επειδή είναι ο πρώτος που μαρτύρησε για την πίστη του στον Ιησού Χριστό. Ο Άγιος Στέφανος είχε επιλεγεί ως διάκονος, ήταν δηλαδή ένας από αυτούς που βοηθούσαν στις αγάπες, στα κοινά τραπέζια των πρώτων Χριστιανών. Λέγεται μάλιστα και Άγιος Στέφανος ο Αρχιδιάκονος επειδή στις Πράξεις των Αποστόλων αναφέρεται ότι ήταν ο πρώτος που επιλέχτηκε ως διάκονος. Όπως διαβάζουμε στο έκτο κεφάλαιο των Πράξεων οι επτά διάκονοι ήταν ο Στέφανος, ο Φίλιππος, ο Πρόχορος, ο Νικάνωρ, ο Τίμωνας, ο Παρμενάς και ο Νικόλαος, τους είχε διαλέξει ο λαός και τους είχαν μεταδώσει τη χάρη του Θεού οι Απόστολοι. Ο λόγος του Θεού έφτανε σε όλο και περισσότερους, το πλήθος των μαθητών αυξανόταν και πάρα πολλοί Ιουδαίοι βαπτίζονταν Χριστιανοί. Ο Άγιος Στέφανος ήταν γεμάτος πίστη και με τη δύναμη του Θεού έκανε μεγάλα θαύματα και κήρυττε τον θείο λόγο. Γινόταν συζήτηση για τον Ιησού Χριστό και διαφωνούσαν οι Ιουδαίοι, οι Σαδδουκαίοι, οι Φαρισαίοι και οι Ελληνιστές (Ελληνιστές ονομαζόντουσαν είτε οι Χριστιανοί που προέρχονταν από τους Εθνικούς, είτε οι Χριστιανοί που δέχονταν την Αγία Γραφή των Εβδομήκοντα). Άλλοι έλεγαν τον Ιησού Χριστό πλάνο, άλλοι προφήτη κι άλλοι Υιό Θεού. Τότε ο Άγιος Στέφανος ανέβηκε κάπου ψηλά και κήρυξε λέγοντας "Γιατί αυξηθήκαν τόσο οι κακίες σας αδελφοί και είναι όλη η Ιερουσαλήμ ταραγμένη; Μακάριοι είναι οι άνθρωποι που δεν έβαλαν ποτέ δισταγμό στην καρδιά τους για τον Ιησού Χριστό επειδή αυτός κατέβηκε από τους Ουρανούς για τις αμαρτίες μας και γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία". Αλλά οι Ιουδαίοι δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τη σοφία του επειδή ο Άγιος Στέφανος είχε την φώτιση του Αγίου Πνεύματος. Έτσι έφεραν ψευδομάρτυρες οι οποίοι είπαν ότι ο Άγιος Στέφανος βλασφήμησε κατά της Ιερουσαλήμ και κατά του θεϊκού νόμου και συνέλαβαν τον Άγιο Στέφανο και τον οδήγησαν στους ιερείς για να δικαστεί. Στο δικαστήριο είδαν ότι το πρόσωπο του Αγίου Στεφάνου ήταν λαμπρό και φωτεινό σαν αγγέλου και ο αρχιερέας τον ρώτησαν αν αληθεύουν οι καταγγελίες εναντίον του. Ολόκληρο το έβδομο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων έχει την απολογία του Αγίου Στεφάνου. Ο Άγιος Στέφανος κάνει μια σύντομη αναδρομή σε γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης που φανέρωναν ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν πράγματι ο Μεσσίας που περίμεναν. Τους είπε σκληροτράχηλους, επειδή δεν έσκυψαν το κεφάλι τους μπροστά στο Θεό, τους έκρινε διότι δεν είχαν διώξει την κακία από τις καρδιές του και τους είπε ότι έκλειναν τα αυτιά τους και δεν άκουγαν το λόγο του Θεού. Συνέχεια φέρονταν ενάντια στο Άγιο Πνεύμα, όπως οι πρόγονοί τους οι οποίοι δεν είχαν αφήσει ούτε έναν προφήτη που να μην τον είχαν καταδιώξει και σκότωσαν όλους όσους είχαν προαναγγείλει την έλευση του Δικαίου. Και οι ίδιοι, όπως οι πρόγονοί τους, όταν ήρθε ο Δίκαιος Ιησούς Χριστός έγιναν προδότες και φονείς του, και δεν φύλαξαν τις εντολές και τον νόμο που τους είχε δώσει ο Θεός. Όσο άκουγαν τα λόγια του Αγίου Στεφάνου του Πρωτομάρτυρα, οι Ιουδαίοι εξοργίζονταν όλο και περισσότερο. Ο Άγιος Στέφανος, φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, κοίταξε στον ουρανό και είδε τη δόξα του Θεού και τον Ιησού Χριστό να στέκεται στα δεξιά του Πατρός. Οι Ιουδαίοι δεν άντεξαν και μέσα στην κακία τους πήραν πέτρες και λιθοβόλησαν τον Άγιο Στέφανο μέχρι θανάτου. Καθώς πέθαινε ο πρωτομάρτυρας του Χριστιανισμού Άγιος Στέφανος, τους συγχώρεσε και παρακάλεσε τον Θεό, στην τελευταία του προσευχή, "Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτία ταύτην". Ο Άγιος Στέφανος μαρτύρησε 3 χρόνια μετά την Ανάληψη του Κυρίου, το 36 μΧ. Κάποιοι πιστοί κι ευλαβείς άνδρες πήραν το σώμα του Αγίου Στεφάνου, το έβαλαν μέσα σε ένα σεντούκι από ξύλο περσέας (δηλ. ροδακινιά) και το απέθεσαν στο πλαϊνό μέρος του Ναού. Τότε πίστεψαν στο Χριστό ο νομοδιδάσκαλος Γαμαλιήλ και ο υιός του Αβελβούς και τους βάπτισαν οι Απόστολοι. Ο Γαμαλιήλ, ο διδάσκαλος του Αποστόλου Παύλου, ήταν και συγγενής του Αγίου Στεφάνου. Ήξερε τον ενάρετο βίου του Αγίου Στεφάνου και παρακάλεσε τους Αποστόλους και του έδωσαν το ιερό λείψανο και το έθαψε σε κοιμητήριο στο χωριό του σε απόσταση 20 μίλια από τα Ιεροσόλυμα, τον οποίο χώρο προόριζε για την προσωπική του ταφή. Οι Απόστολοι τον συνόδευσαν και ενταφίασαν το λείψανο του Αγίου Στεφάνου. Ο Νικόδημος, που είχε πάει την νύχτα στον Ιησού, και ήταν συγγενής του Γαμαλιήλ, παρακάλεσε τον Απόστολο Πέτρο και τον βάπτισε Χριστιανό. Οι Ιουδαίοι εξοργίστηκαν όταν το έμαθαν αυτό και αναθεμάτισαν τον Νικόδημο, πήραν τα υπάρχοντά του και τον έδειραν πολύ. Ο Γαμαλιήλ πήρε στο σπίτι του τον ανιψιό του Νικόδημο, αλλά τελικά παρά τις φροντίδες ο Νικόδημος απεβίωσε απ' τις πληγές του κι έγινε κι αυτός Μάρτυρας του Χριστού. Ο Γαμαλιήλ ενταφίασε τον Νικόδημο κοντά στον Άγιο Στέφανο και κατόπιν βαπτίστηκε και ο ίδιος. Μετά το μαρτύριο του Αγίου Στεφάνου εξαπολύθηκε μεγάλος διωγμός στα Ιεροσόλυμα κατά των Χριστιανών. Επικεφαλής των διωκτών των Χριστιανών ήταν ο Σαούλ (ή Σάυλος), ο οποίος ήταν παρών και στο μαρτύριο του Αγίου Στεφάνου. Αλλά με θαυματουργικό τρόπο κι ενώ ο Σαύλος κατευθυνόταν προς τη Δαμασκό, από διώκτης γίνεται πιστός, ο γνωστός σε όλους μας Απόστολος Παύλος - ο Απόστολος των Εθνών. Τη μνήμη του Αγίου Στεφάνου την τιμούμε στις 27 Δεκεμβρίου, δυο ημέρες μετά τα Χριστούγεννα και την ανακομοιδή των λειψάνων του στις 8 Αυγούστου.
Απολυτίκιο του Αγίου Στεφάνου του Πρωτομάρτυρα: Βασίλειον διάδημα, εστέφθη ση κορυφή, εξ άθλων ων υπέμεινας, υπέρ Χριστού του Θεού, Μαρτύρων Πρωτόαθλε Στέφανε συ γαρ την Ιουδαίων απέλεγξας μανίαν, είδες σου τον Σωτήρα, του Πατρός δεξιόθεν. Αυόν ουν εκδυσώπει αεί, υπέρ των ψυχών ημών.
Κοντάκιο του Αγίου Στεφάνου του Πρωτομάρτυρα: Ο Δεσπότης χθες ημίν, δια σαρκός επεδήμει και ο δούλος σήμερον, από σαρκός εξεδήμει, χθες μεν γαρ, ο βασιλεύων σαρκί ετέχθει, σήμερον δε ο οικέτης λιθοβολείται, δια αυτόν και τελειούται ο Πρωτομάρτυρας και θείος Στέφανος
1.Δεκέμβριος, Χριστού γέννηση και καλός μας Χρόνος. 2.Το τραγούδι με τον τρύγο, το Δεκέμβρη παραμύθι. 3.Χιόνι του Δεκεμβρίου, χρυσάφι του καλοκαιριού. 4.Να ‘ναι Χριστούγεννα στεγνά, τα Φώτα χιονισμένα, χαρά σ’ εκείνο το γεωργό,πού ‘χει πολλά σπαρμένα. 5.Να ‘ναι Χριστούγεννα στεγνά, τα Φώτα χιονισμένα, και τα Λαμπρά βρεχούμενα, αμπάρια γιομισμένα. 6.Αγία Βαρβάρα μίλησε κι ο Σάββας απεκρίθει: 7.Μαζέψτε ξύλα κι άχυρα και σύρτε και στο μύλο, γιατί Αι Νικόλας έρχεται στα χιόνια φορτωμένος. 8.Χειμωνιάτικη γέννα, καλοκαιρινή χαρά.
9.Απ’ τα Νικολοβάρβαρα αρχίζει ο χειμώνας. 10.Γύρω γύρω του Χριστού, η κορφή του χειμωνιού. 11.Βαρβάρα βαρβαρώνει (το κρύο), αϊ Σάββας σαβανώνει, αϊ Νικόλας παραχώνει 12.Αγία Βαρβάρα γέννησε (το χιόνι), άη Σάββας το δέχτει κι άη Νικόλας έτρεξε να πάει να το δαφτίσει (το βάφτισε χιόνι) 13.Αγια Βαρβάρα μίλησε και Σάββας αποκρίθει κι Αγιονικόλας έτρεξε να πάει να λειτουργήσει 14.Άγια Βαρβάρα γέννησε και ο Σάββας το εδέχθη, και ο Αϊ Νικόλας έτρεξε να πάει να το βαφτίσει. 15.Το Νοέμβρη και Δεκέμβρη φύτευε καταβολάδες.
ρα-πα-παμ-παμ Χριστός γεννήθηκε στην άκρη της γης Κι εγώ γυρίζω απόψε στον ουρανό Τα’ αστέρι ψάχνω να βρω το φωτεινό Ρα-πα-παμ-παμ, ρα-πα-παμ-παμ Να με πάει στον μικρό βασιλιά Πέρα μακριά
Μες τη νύχτα παιδί μοναχό ρα-πα-παμ-παμ Τι δώρο να του φέρω πού'μαι φτωχό Φέρνω το τύμπανο που μόνο κρατώ Τα κάλαντα να παίξω για το Χριστό Ρα-πα-παμ-παμ, ρα-πα-παμ-παμ Ποιο ωραίο τραγούδι να πω Για το Χριστό.
Μες τη φάτνη τα ζώα ξυπνούν Ρα-πα-παμ-παμ, Κι απέξω ταπεινά οι βοσκοί προσκυνούν Στης Παναγιάς κρυμμένο την αγκαλιά Χρυσό στεφάνι πως φορεί στα μαλλιά…. Ρα-πα-παμ-παμ, ρα-πα-παμ-παμ Σαν το βλέπει η καρδιά μου χτυπά Και μου γελά.
Στη γωνιά μας κόκκινο τ’ αναμμένο τζάκι Τούφες χιόνι πέφτουνε στο παραθυράκι. Όλο απόψε ξάγρυπνο μένει το χωριό Και χτυπά Χριστούγεννα το καμπαναριό
Έλα Εσύ που αρχάγγελοι σε υμνούν απόψε. Φάε από την πίτα μας μυρωδιά και κόψε. Έλα και η γωνίτσα μας καρτερεί να’ ρθείς. Σου’ στρωσα, Χριστούλη μου, Για να ζεσταθείς.
Πριν πολλά χρόνια, ζούσε σε μια πόλη της Ναζαρέτ μια νέα και καλή γυναίκα που την έλεγαν Μαρία. Μια μέρα, φως πλημμύρισε όλο τον τόπο κι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάστηκε μπροστά της. «Μη φοβάσαι Μαρία», της είπε. «Σου φέρνω ευχάριστα νέα. Ο θεός σε διάλεξε να γίνεις η μητέρα του Γιου του. θα αποκτήσεις ένα μωρό που θα το ονομάσεις Ιησού». Στην ίδια πόλη ζούσε ένας ξυλουργός που τον έλεγαν Ιωσήφ. Ο Ιωσήφ προστάτευε κι αγαπούσε τη Μαρία.Ο άγγελος παρουσιάστηκε και σε κείνον και του είπε ότι η Μαρία θα έφερνε στον κόσμο το Γιο του θεού. Τότε, εκείνος, γεμάτος χαρά, έτρεξε στη Μαρία και της διηγήθηκε όσα του είπε ο άγγελος. Μια μέρα, ήρθε μια διαταγή απ' τον κυβερνήτη της χώρας. Όλοι οι κάτοικοι έπρεπε να επιστρέψουν στον τόπο που γεννήθηκαν για να μετρηθούν. Ο Ιωσήφ άρχισε ν' ανησυχεί πολύ. Αυτός και η Μαρία έπρεπε να πάνε στη Βηθλεέμ, μια πόλη που ήταν πολύ μακριά και η Μαρία ήταν έτοιμη να γεννήσει το μωρό της.Την άλλη μέρα, μόλις χάραξε, ξεκίνησαν. Ο Ιωσήφ με τα πόδια, η Μαρία καβάλα σ' ένα γάιδαρο. Ο δρόμος ήταν μακρύς και δύσκολος. Κατάφεραν να φθάσουν στη Βηθλεέμ αργά το απόγευμα. Η πόλη ήταν γεμάτη κόσμο. Ο Ιωσήφ προσπάθησε να βρει κάποιο μέρος για να μείνουν το βράδυ, αλλά όλα τα δωμάτια ήταν γεμάτα. Η Μαρία ήταν τόσο κουρασμένη, που με δυσκολία στεκόταν στα πόδια της.Στο τέλος, ένας ταβερνιάρης τους λυπήθηκε και τους είπε: «Όλα τα δωμάτια είναι γεμάτα, αλλά μπορείτε να μείνετε στο στάβλο μου. Εκεί είναι καθαρά και ζεστά». Ο Ιωσήφ τον ευχαρίστησε και πήγαν στο στάβλο. Ο σανός ήταν μαλακός και μύριζε όμορφα. Η Μαρία και ο Ιωσήφ ήταν κατάκοποι. Έτσιξάπλωσαν για να ξεκουραστούν. Εκείνη τη νύχτα, η Μαρία γέννησε το μωρό της. Ήταν αγόρι,όπως το είχε πει ο άγγελος. Το ονόμασαν Ιησού. Η Μαρία το τύλιξε σε μια κουβέρτα και το ξάπλωσε μέσα σε μια φάτνη, που ήταν ζεστά και μαλακά. Η Μαρία και ο Ιωσήφ κοιτούσαν το μωρό με λατρεία. Το ένιωθαν κι οι δυο ότι ήταν ένα ξεχωριστό μωρό.Στο λόφο πάνω απ' την πόλη μερικοί βοσκοί πρόσεχαν τα πρόβατά τους. Ξαφνικά, ο ουρανός γέμισε φως και παρουσιάστηκε ένας άγγελος. Οι βοσκοί έπεσαν στη γη τρομοκρατημένοι. «Μη φοβάστε. Σας φέρνω καλά νέα», τους είπε ο άγγελος. «Σήμερα γεννήθηκε ένα παιδί. Είναι ο Γιος του θεού. Το πιο λαμπρό αστέρι θα σας οδηγήσει να τον βρείτε στη Βηθλεέμ, μέσα σε μια φάτνη». Οι βοσκοί κοιτούσαν με θαυμασμό τον ουρανό, που είχε γεμίσει με αγγέλους που τραγουδούσαν. Ένα μεγάλο και λαμπερό αστέρι φώτιζε όλη την πλάση.«Πρέπει να πάμε να βρούμε αυτό το παιδί», είπε ο ένας.«Να του πάμε για δώρο ένα απ' τα νεογέννητα αρνάκια μας». Έτσι, λοιπόν, ακολούθησαν το άστρο κι έφτασαν στη βηθλεέμ. Βρήκαν τον Ιησού μέσα στο στάβλο, μαζί με τη Μαρία και τον Ιωσήφ. Συγκινημένοι έπεσαν στα γόνατα και του πρόσφεραν το δώρο τους.Πολύ μακριά, σε μια χώρα της Ανατολής, ζούσαν τρεις σοφοί άνθρωποι. Μια μέρα, είδαν ένα πολύ λαμπρό αστέρι στον ουρανό. Ήθελαν να μάθουν τι σήμαινε. Έψαξαν στα βιβλία τους για να βρουν την απάντηση. «Ένας νέος και μεγάλος βασιλιάς γεννήθηκε», είπαν. «Αυτό δείχνει το λαμπρό αστέρι».Πρέπει να πάμε να τον βρούμε για να τον προσκυνήσουμε. Το άστρο θα μας οδηγήσει».Οι τρεις σοφοί ξεκίνησαν για το μακρύ ταξίδι τους. Το άστρο έλαμπε μπροστά τους μέρα και νύχτα. Κάποτε, έφτασαν στο παλάτι του βασιλιά Ηρώδη. Όταν έμαθε ο βασιλιάς πού πήγαιναν οι τρεις σοφοί, δεν ευχαριστήθηκε καθόλου. «Πρέπει να βρείτε το νέο βασιλιά και να μου πείτε πού βρίσκεται», τους είπε χωρίς να δείξει το θυμό του. Οι σοφοί ακολούθησαν το άστρο για πολλά χιλιόμετρα μέχρι που αυτό σταμάτησε ακριβώς πάνω απ' το στάβλο που βρισκόταν ο Ιησούς.«Ψάχνουμε για το νεογέννητο βασιλιά», είπαν. «Ένα λαμπρό αστέρι μας οδήγησε από πολύ μακριά ως εδώ». Τότε, ο Ιωσήφ τους έδειξε τη φάτνη. Αυτοί κατάλαβαν και γονάτισαν μπροστά στον Ιησού. Του πρόσφεραν πολύτιμα δώρα: χρυσό,λιβάνι και σμύρνα.Την επόμενη μέρα, οι τρεις σοφοί ξεκίνησαν για το παλάτι του Ηρώδη. Στο δρόμο σταμάτησαν κάπου να ξεκουραστούν. Η κούραση τούς έκλεισε βαριά τα βλέφαρα. Στον ύπνο τους είδαν έναν άγγελο που τους προειδοποίησε: «Μην πάτε στον Ηρώδη! Θέλει να κάνει κακό στον Ιησού!». Έτσι οι σοφοί άλλαξαν δρόμο και δεν πήγαν ποτέ στον Ηρώδη.Η Μαρία και ο Ιωσήφ ήταν πολύ χαρούμενοι και πολύ περήφανοι. Ήξεραν ότι το μωρό τους ήταν στ' αλήθεια ο Γιος του θεού. Ήξεραν ότι ήταν ξεχωριστός. Κι ακόμη ήξεραν ότι, σαν θα μεγάλωνε, θα ΄χε πολλά να κάνει για τούτο τον κόσμο. Κι όλοι οι άνθρωποι θα τον λάτρευαν σ' όλη τη γη και θα θυμόντουσαν τη Γέννησή του γιορτάζοντας εκείνη τη μέρα, σαν μια ημέρα ΑΓΑΠΗΣ και ειρήνης.
Έζησε στο δεύτερο μισό του 3ου αιώνα μ.Χ. Καταγόταν από τη Ρώμη και οι γονείς της ονομάζονταν Φίλιππος και Κλαυδία. Επίσης, είχε και δύο άλλα αδέλφια, τον Άβίτα και το Σέργιο. Ό πατέρας της διορίστηκε έπαρχος στην Αλεξάνδρεια και πήγε εκεί με όλη του την οικογένεια. Εκεί ή Ευγενία σπούδασε κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο και έμαθε άριστα την ελληνική και ρωμαϊκή φιλολογία. Όταν τελείωσε τις σπουδές της, ψάχνοντας για περισσότερη γνώση πήρε στα χέρια της από μια χριστιανή κόρη τις επιστολές του Απ. Παύλου. Όταν τις διάβασε, εντυπωσιάσθηκε πολύ. Εκεί μέσα δεν υπήρχαν θεωρίες και φιλοσοφικές δοξασίες. ΟΙ γραμμές τους ενέπνεαν ζωή και ελπίδα. Εκείνη την περίοδο, οι γονείς της ήθελαν να τη δώσουν σύζυγο σε κάποιο Ρωμαίο αξιωματούχο, τον Άκυλίνα. Τότε ή Ευγενία, αρνούμενη να δεχθεί αυτή την πρόταση των γονέων της, κάποια νύχτα ντύθηκε ανδρικά και έφυγε σε άλλη πόλη. Εκεί κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε χριστιανή και έλαβε συγχρόνως το μοναχικό σχήμα. Μετά από χρόνια, επέστρεψε στο σπίτι της και ή αναγνώριση από τους γονείς της έγινε μέσα σε δάκρυα και ανέκφραστη χαρά. Δεν πέρασε πολύς καιρός και όλοι στο σπίτι της Ευγενίας δέχθηκαν το χριστιανισμό. Από μίσος τότε οι ειδωλολάτρες τραυμάτισαν θανάσιμα τον πατέρα της. Και όταν ή Ευγενία επέστρεψε στη Ρώμη, επειδή δε θυσίαζε στα είδωλα, την αποκεφάλισαν, τερματίζοντας έτσι ένδοξα "τον καλόν αγώνα της πίστεως"1, μαζί με την επίγεια ζωή της. 1. Α' προς Τιμόθεον, στ' 12. Άπολυτίκιον. Ήχος γ'. Θείας πίστεως. Θείου πνεύματος, τηi ύμνωδία, φώς προσέλαβες θεογνωσίας, Ευγενία Χριστού καλλιπάρθενε• και εν Όσιων χορεία έκλάμψασα, άθλητικώς τον έχθρόν έθριάμβευσας. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Η ΑΓΙΑ ΒΑΣΙΛΑ Στους Συναξαριοτές σημειώνεται μόνο, ότι συμμαρτύρησε με την Αγία Ευγενία και θανατώθηκε δια αποκεφαλισμού. Ό Σ. Εύστρατιάδης όμως, νομίζει ότι ή Αγία αύτη είναι ή μητέρα της Αγίας Ευγενίας, διότι μαζί μ' αυτή αναφέρεται και ή μνήμη του πατέρα της Αγίας Ευγενίας, Φιλίππου, καθώς και των υπηρετών της Πρώτα και Υακίνθου, πού όλοι μαζί μαρτύρησαν στην Ρώμη επί Κομόδου (180-192 μ.Χ.). Αλλ' ό Γαλανός στους "Βίους των Αγίων" αναφέρει ότι τη Βασίλα προσήλκυσε στο χριστιανισμό ή Αγία Ευγενία στη Ρώμη. Ό μνηστήρας όμως της Αγ. Βασίλας, Πομπήιος, ήταν ειδωλολάτρης, και κατέδωσε στις αρχές την Αγ. Βασίλα και την Αγία Ευγενία, με αποτέλεσμα ή μεν πρώτη να αποκεφαλιστεί, ή δε δεύτερη Αφού πρώτα ρίχτηκε στον ποταμό Τίβερη και διασώθηκε, κατόπιν να αποκεφαλιστεί και αύτη.
Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ Ήταν πατέρας της Αγίας Ευγενίας και μαρτύρησε, αφού θανατώθηκε με μαχαίρι.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΡΩΤΑΣ & ΥΑΚΙΝΘΟΣ Ήταν υπηρέτες και αργότερα συνασκητές της Αγίας Ευγενίας, οι όποιοι μαρτύρησαν δια ξίφους στη Ρώμη.
Ο ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ "Ό από στρατιωτών" Αυτός ό Άγιος ήταν στρατιώτης και πήρε μέρος στον πόλεμο κατά των Βουλγάρων, επί Νικηφόρου του Λογοθέτου (802-811). Σε μια οδοιπορία διανυκτέρευσε σε ένα ξενοδοχείο. Τη νύχτα όμως, ή κόρη του ξενοδόχου τον επιτέθηκε με αμαρτωλές προθέσεις. Αλλ' ό Νικόλαος συγκρατήθηκε και δεν μόλυνε το σώμα του από την αισχρή πράξη, στην οποία τον καλούσε και τον ερέθιζε ή πονηρή κόρη. Τότε αξιώθηκε νυκτερινής οπτασίας, πού επιβράβευσε την αγνότητα του. Όταν επέστρεψε από τον πόλεμο σώος και άβλαβης, αποσύρθηκε σε κάποια Μονή, όπου έγινε μοναχός. Και Αφού έζησε ζωή όσία, πέθανε ειρηνικά.
Ο ΑΓΙΟΣ ΑΧΑΪΚΟΣ Μαρτύρησε δια ξίφους.
Ο ΟΣΙΟΣ ΑΝΤΙΟΧΟΣ Ό Άγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης υποθέτει, ότι ό Όσιος αυτός είναι ό λεγόμενος Πάνδεκτος (δηλαδή ό συγγραφέας της Πανδέκτου), πού έζησε στα μέσα του 7ου αιώνα και καταγόταν από τη Γαλατία και ήταν μοναχός στη Μονή του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα. Αυτός μάλιστα, περιέγραψε και την άλωση της Ιερουσαλήμ από τους Άραβες και θρήνησε το φόνο των μοναχών της Λαύρας από τους επιδρομείς. Για τον Άντίοχο καλή μελέτη έγραψε ό άρχιμ. Κάλλιστος (1910) και ό Ί. Φωκυλίδης στο έργο του "Ή Ιερά Λαύρα Σάββα του ηγιασμένου".
Ο ΟΣΙΟΣ ΒΙΤΙΜΙΩΝ Μάλλον ασκητής της ερήμου πού απεβίωσε ειρηνικά.
Ο ΟΣΙΟΣ ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΣ Μάλλον ασκητής της ερήμου πού απεβίωσε ειρηνικά.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΟΣΣΙΟΣ & ΘΕΟΚΛΕΙΟΣ Άγνωστοι στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου. Αναφέρονται στον Παρισινό Κώδικα 1621, με λίγα βιογραφικά στοιχεία. Μαρτύρησαν επί Μαξιμιανού (286-305) και Μαγνεντίου. Συνελήφθησαν σαν χριστιανοί από τον ηγεμόνα Βαύδο (πού ήταν ηγεμόνας της Άδριανούπολης της Μακεδονίας) και επειδή δεν πείστηκαν ν' αρνηθούν τον Χριστό, βασανίστηκαν ανελέητα με τον πιο φρικτό τρόπο. Τόσα πολλά είναι τα βασανιστήρια τους, πού είναι αδύνατο να απαριθμηθούν και απορεί κανείς πώς κατόρθωσαν να επιζήσουν. Τελικά τους αποκεφάλισαν και έτσι έλαβαν τα άφθαρτα στεφάνια του μαρτυρίου.
Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΣΤΟΥΛΟΣ Άγνωστος στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου και τα έντυπα Μηναία. Αναφέρεται στον Παρισινό Κώδικα 1621 με σύντομο βιογραφικό υπόμνημα. Σύμφωνα λοιπόν μ' αυτό, ό Άγιος αυτός μαρτύρησε στα χρόνια του βασιλιά Λικινίου (307-323), στον όποιο καταγγέλθηκε σαν χριστιανός. Αφού τον συνέλαβαν, τον κρέμασαν και του έγδαραν το δέρμα. Κατόπιν τον παρέδωσαν στον ηγεμόνα Ζηλικίνθιο και επειδή δεν κατάφερε κι' αυτός να αλλαξοπιστήσει τον μάρτυρα, τον βασάνισε σκληρά και στο τέλος τον αποκεφάλισε.
Ο ΟΣΙΟΣ ΑΓΑΠΙΟΣ ό νεώτερος Ό Αγάπιος ό νεώτερος, κατά κόσμον Αντώνιος Αντωνόπουλος, γνωστός και ως Αγάπιος Παπαντωνόπουλος (Δημητσάνα, 1753-1812). Φοίτησε στη σχολή της γενέτειρας του, όπου είχε διδασκάλους τον Αγάπιο Λεονάρδο και τον Γεράσιμο Γούνα. Όταν με τα Όρλοφικά ή σχολή έκλεισε, ό Αγάπιος ακολούθησε τον Γεράσιμο Γούνα στη Σμύρνη, όπου συνέχισε τις σπουδές του στη φημισμένη σχολή της πόλης με σχολάρχη τον Ιερόθεο Δενδρινό. Στη Σμύρνη πήρε και το σχήμα του μοναχού. Αργότερα ακολούθησε τον Γεράσιμο Γούνα στη Χίο και τελικά επέστρεψε στη γενέτειρα του Δημητσάνα, όπου τον Αύγουστο του 1781 ανέλαβε τη διεύθυνση της παλιάς σχολής του. Τη φήμη της ή σχολή της Δημητσάνας την οφείλει κατά κύριο λόγο στον Αγάπιο τον νεώτερο, ό οποίος επί 32 ολόκληρα χρόνια άσκησε τα καθήκοντα του σχολάρχη με μοναδική ευσυνειδησία, εργατικότητα και εντιμότητα. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Αγάπιου, πού μας αποκαλύπτεται στην αλληλογραφία του, είναι ή απλότητα και λιτότητα της ζωής του: "... ζώμεν δημητσανίτικα", γράφει στον Άνθιμο Καράκαλλο, πού ένθερμα υποστήριζε το έργο της σχολής, "πότε με μολόχες, πότε με τζικνίδες, πότε με αβρονιές, πότε με αριάνι, πότε με μοναχό ψωμί". Συνγραφικό έργο του Αγάπιου δεν έχουμε. Ή διδασκαλία του, όμως ήταν ό σπόρος από τον όποιο βλάστησαν πολλοί έξοχοι διδάσκαλοι και κληρικοί της εποχής
ΔΑΝΙΑ Στη Δανία, το Χριστουγεννιάτικο δείπνο σερβίρεται τα μεσάνυχτα της Παραμονής των Χριστουγέννων. Όλοι περιμένουν με ανυπομονησία το πρώτο πιάτο που είναι η παραδοσιακή πουτίγκα ρυζιού μέσα στην οποία υπάρχει κρυμμένο μόνο ένα αμύγδαλο. Όποιος βρει το αμύγδαλο θα είναι τυχερός για όλη την υπόλοιπη χρονιά. Ο Άη Βασίλης στη Δανία είναι γνωστός ως «Γιουλεμάντεν» (Julemanden) και καταφθάνει, φορτωμένος με ένα μεγάλο σάκο πάνω σε ένα έλκηθρο που το σέρνει ένας τάρανδος. Τα ξωτικά που τον βοηθούν σε αυτές τις Χριστουγεννιάτικες «αγγαρείες» ονομάζονται «Γιουουλ Νισσε» (Juul Nisse) και πιστεύεται ότι ζουν σε σοφίτες. Για να τα καλοπιάσουν, τα παιδιά αφήνουν πιατάκια με γάλα ή πουτίγκα και χαίρονται όταν το πρωί των Χριστουγέννων ανακαλύπτουν ότι τα έχουν πάρει. ΙΝΔΙΑ Ο πληθυσμός της Ινδίας αποτελείται κυρίως από Ινδουιστές και Μουσουλμάνους γι' αυτό και τα Χριστούγεννα δεν γιορτάζονται επισήμως. Ωστόσο, όλοι περιμένουν αυτή την εποχή του χρόνου για να ανταλλάξουν δώρα και να δώσουν μπαξίσι (baksheesh) στους φτωχούς της χώρας. Στην Ινδία, οι Χριστιανοί στολίζουν δέντρα μάνγκο ή μπανανόδεντρα και μερικές φορές στολίζουν και τα σπίτια τους με φύλλα μάνγκο. Σε ορισμένες περιοχές της Ινδίας χρησιμοποιούν μικρά λυχνάρια για την διακόσμηση, τα οποία τοποθετούν στην άκρη της στέγης ή στον τοίχο. Οι εκκλησίες στολίζονται με ποϊνσέτιες και κεράκια για τη λειτουργία της Παραμονής των Χριστουγέννων. ΙΡΛΑΝΔΙΑ Για τους Ιρλανδούς, η περίοδος των Χριστουγέννων είναι περισσότερο περίοδος θρησκευτικής κατάνυξης παρά διασκέδασης. Η φάτνη κυριαρχεί στα περισσότερα σπίτια και υπάρχουν ελάχιστα Χριστουγεννιάτικα δέντρα. Την Παραμονή των Χριστουγέννων ένα διαδεδομένο έθιμο είναι αυτό της τοποθέτησης ενός κεριού στο παράθυρο, στολισμένο με πρασινάδα, το οποίο πιστεύουν ότι βοηθά την Αγία Οικογένεια ή οποιονδήποτε φτωχό να βρει το δρόμο του. Μετά το δείπνο, το τραπέζι στρώνεται με ψωμί και γάλα και η πόρτα μένει ξεκλείδωτη ως ένδειξη της φιλοξενίας που προσφέρει η οικογένεια στην Παναγία, τον Ιωσήφ και τον μικρό Χριστό. Η μοναδική εορταστική νότα είναι η πουτίγκα που έπεται του δείπνου. Στις αρχές Δεκεμβρίου φτιάχνουν τρεις πουτίγκες, μία για τα Χριστούγεννα, μία για την Πρωτοχρονιά και μία για την Δωδέκατη Νύχτα. Την ημέρα του Αγ. Στεφάνου τελείται το κυνήγι του τρυποφράκτη, ένα παλιό, φασαριόζικο έθιμο κατά το οποίο τα αγόρια τριγυρνούν από σπίτι σε σπίτι με έναν τρυποφράκτη περασμένο σε ένα ξύλο (σήμερα ο τρυποφράκτης δεν είναι αληθινός), τραγουδούν το παραδοσιακό τραγούδι και ζητούν κεράσματα. ΡΟΥΜΑΝΙΑ Σύμφωνα με την παράδοση στη Ρουμανία τα παιδιά πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι λέγοντας τα κάλαντα και απαγγέλοντας ποίηση και μύθους καθόλη τη διάρκεια της Χριστουγεννιάτικης περιόδου. Ο αρχηγός κουβαλά το «στεάουα», ένα μεγάλο ξύλινο αστέρι τυλιγμένο σε γυαλιστερό χαρτί και διακοσμημένο με καμπανούλες και έγχρωμη κορδέλα. Η εικόνα της Αγίας Οικογένειας τοποθετείται στο κέντρο του αστεριού και όλο μαζί προσάπτεται σε ένα ξύλινο κοντάρι
Εδώ και πολλά χρόνια ο κόσμος γιόρταζε τα Χριστούγεννα με περισσότερη κατάνυξη. Σ' ένα μακρινό χωριό, λοιπόν, ο παπάς έκανε κάθε χρόνο μια φάτνη στη μέση της εκκλησίας, την παραμονή των Χριστουγέννων.Οι κάτοικοι πήγαιναν πρώτα πρώτα στην εκκλησία, για ν' ακούσουν τη θεία λειτουργία, γονάτιζαν κι άναβαν το κεράκι τους μπροστά στη φάτνη. Κάθε κεράκι έπρεπε να σβήσει από μόνο του, λιώνοντας σιγά σιγά, γι' αυτό γύρω από τη φάτνη ήταν αμέτρητα κεράκια, όσα και οι πιστοί, κι η εκκλησία λαμποκοπούσε κι έφεγγε σαν να ήταν ο ήλιος μέσα της. Όταν η λειτουργία τελείωνε, ο κόσμος πήγαινε στα γύρω κεντράκια, για να φάει και να πιει, να γλεντήσει τη χαρά του για τη γέννηση του Χριστού.Οι χωριανοί άρχιζαν τις προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα εβδομάδες πριν.Οι νοικοκυρές έψηναν κουλούρια, πίτες και γλυκά κι οι άντρες έβαφαν την πλατεία του χωριού, την εκκλησία και τα σπίτια τους. Ο παπάς με τα παιδιά του σχολείου και τους δασκάλους σκάλιζε τα ζώα της φάτνης στο ξύλο, τους τρεις μάγους, τους βοσκούς, το αστέρι, την Παναγία και το Χριστό.Το βράδυ της παραμονής όλα ήταν έτοιμα κι οι άνθρωποι ντυμένοι τα καλά τους πήγαιναν στην εκκλησιά κι άφηναν μπροστά στη φάτνη ένα δώρο για το Χριστό, ό,τι μπορούσε ο καθένας.Η Μαρία, που ήταν έξι χρονών, πήγαινε κι αυτή κάθε χρόνο με τους γονείς της στην εκκλησία κρατώντας το καλαθάκι με τα κουλούρια που είχε φτιάξει για το νεογέννητο Χριστό. Εκείνο το χρόνο, όμως, η μητέρα της αρρώστησε, κι ο πατέρας της ταξίδεψε σε μια μεγάλη πόλη για να βρει δουλειά και να τα βγάλει πέρα με τα φάρμακα και τα άλλα έξοδα. Ούτε δραχμή δεν τους περίσσευε, για ν' αγοράσουν δώρο στο Χριστό.Πώς να πάει στην εκκλησία η Μαρία με άδεια χέρια;Την ώρα που χτύπησαν οι καμπάνες, η Μαρία μπήκε δειλά δειλά στην εκκλησία και κρύφτηκε πίσω από μια κολόνα. Δεν ήθελε να τη δει κανείς με τα χέρια αδειανά.Οι άλλοι προσκυνούσαν το Χριστό, άναβαν το κεράκι τους καιτου πρόσφεραν το δώρο τους.Εκείνη γονάτισε κοιτάζοντας τη φάτνη από μακριά και ψιθύρισε:- Αχ, Παναγίτσα μου, φέτος δε θα έρθω στη λειτουργία. Δεν έχω να χαρίσω τίποτε στο παιδί σου που γεννήθηκε. Η μητέρα μου αρρώστησε. Δεν έχουμε καθόλου χρήματα. Θα το εξηγήσεις στο Χριστό γιατί δεν του έφερα δώρο;Ο κόσμος είχε αρχίσει να ψάλλει μαζί με τον παπά το «Χριστός γεννάται σήμερον».Τα μάτια της Μαρίας θόλωσαν από τα δάκρυα, βγήκε από την κρυψώνα της κι έτρεξε προς το σπίτι της. Δεν είχε κάνει ούτε τρία βήματα, όταν άκουσε πίσω της μια φωνή να τη ρωτάει:- Γιατί κλαις, κοριτσάκι μου, μια τέτοια χαρούμενη μέρα; Ήταν μια γριούλα με γλυκό πρόσωπο και μάτια γεμάτα καλοσύνη. - Κλαίω, γιαγιάκα, γιατί δε μου περισσεύει ούτε μια δεκάρα, για ν' αγοράσω ένα δώρο στο Χριστό.- Γι' αυτό κλαις, Μαρία; Ο Χριστός ευχαριστιέται και μόνο που τον σκέφτεσαι.Και μόνο που τον αγαπάς. Να, κοίταξε εκείνον το θάμνο με τα πράσινα φύλλα.Γιατί δεν κόβεις ένα μπουκέτο να του το πας;Το κορίτσι σταμάτησε τα κλάματα, έσκυψε, κι άρχισε να κόβει ένα μπουκέτο από κλαδιά. Έκοψε αρκετά, ώσπου η αγκαλιά της δε χωρούσε πια άλλα.- Φτάνουν αυτά, γιαγιάκα; ρώτησε τη γριούλα κοιτάζοντας πίσω της,αλλά εκείνη είχε εξαφανιστεί.Η Μαρία με τα κλαδιά στην αγκαλιά της προχώρησε θαρρετά και μπήκε στην εκκλησία μ' ένα χαμόγελο αγαλλίασης. Όλα έλαμπαν στο φως των κεριών. Ο κόσμος έψελνε με κατάνυξη. Περπάτησε πάνω στο κόκκινο χαλί που απλωνόταν μπροστά στη φάτνη κι απόθεσε το δώρο της.- Κοιτάτε αυτό το κοριτσάκι, είπε χαμηλόφωνα μια γυναίκα.Φέρνει κλαδιά από θάμνους στο Χριστό. Και μη χειρότερα.Όταν τελείωσε το τροπάριο ακούστηκαν ψίθυροι στην εκκλησία. - Κοιτάξτε, κοιτάξτε τα κλαδιά των θάμνων! Η Μαρία ήταν ακόμα γονατιστή με σταυρωμένα τα χέρια της. Ακούγοντας τις φωνές, σήκωσε το κεφάλι της τρομοκρατημένη και είδε τα κλαδιά, τα δικά της κλαδιά, να έχουν ανθίσει και να έχουν βγάλει κάτι όμορφα κόκκινα λουλούδια που έμοιαζαν με αστέρια. - Μα τι έγινε;- Θαύμα! - Ήτανε θάμνοι κι έβγαλαν λουλούδια!Ο παπάς και το πλήθος γονάτισαν μπροστά στη φάτνη,δοξολογώντας το Χριστό γι' αυτό το ανεξήγητο φαινόμενο.Η γριούλα - ποια να ‘ταν άραγε; - είχε δίκιο. Το δώρο που δίνεται από την καρδιά είναι το πιο αξιόλογο δώρο. Τα φτωχά κλαδάκια ήταν το πιο σημαντικό δώρο που είχε πάρει ο Χριστός εκείνη τη μέρα...Από τότε, κάθε χρόνο, τις μέρες των Χριστουγέννων, αυτοί οι θάμνοι ανθίζουν με τα αμέτρητα κόκκινα αστράκια τους, κι ο κόσμος τα ονομάζει«λουλούδια των Χριστουγέννων». Από το μακρινό εκείνο χωριό έφτασαν και στην πατρίδα μας κι ο κόσμος τα ονόμασε «Άστρα του Χριστού». Το λουλούδι λέγεται αλεξανδρινό. Ανθίζει Δεκέμβριο με Ιανουάριο και η ανθοφορία του διαρκεί 6 - 8 εβδομάδες
"Χθες γύρω στις 7 το βράδυ λεηλατήθηκε η εκκλησία του Αγίου Ιωάννου στο σερβικό χωριό Ράνιλουγκ (νοτιοανατολικό Κόσσοβο).. ..Αυτή είναι η τέταρτη επίθεση κατά των ορθόδοξων ναών στο Κόσοβσκο Πομοράβλιε τον τελευταίο μήνα. Από το 1999 μέχρι σήμερα κατεδαφίστηκαν και καταστράφηκαν 150 εκκλησίες στο Κόσσοβο, πολλές από το μεσαίωνα. Ο μεγαλύτερος αριθμός των εκκλησιών αυτών ήταν υπό την άμεση προστασία των δυνάμεων της ΚΦΟΡ. Παρά την παρουσία τεράστιου αριθμού των ΝΑΤΟ στρατιωτών, των αστυνομικών των Ηνωμένων Εθνών, ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑΣ δράστης δεν βρέθηκε ούτε δικάστηκε.Οι περιπτώσεις μικρότερων επιθέσεων και ζημιών στις εκκλησίες είναι πρακτικά αμέτρητες, επίσης ποτέ δεν βρέθηκε ούτε δικάστηκε κανείς" (φωτογ.αρχείου) Πηγή:GREECE-SALONIKA.blogspot
Το Λονδίνο είναι πάντα στο επίκεντρο των γεγονότων και των εξελίξεων. Το Big Ben μετρά τα τελευταία δευτερόλεπτα του χρόνου που φεύγει και όλοι οι Λονδρέζοι μαζεύονται στην πλατεία ου κοινοβουλίου για να μετρήσουν αντίστροφα και να υποδεχτούν με σαμπάνια, μπύρες, σάντουιτς και γλυκά τη νέα χρονιά. Τα πυροτεχνήματα εκτοξεύονται γύρο και πάνω από το περίφημο London Eye, την τεράστια ρόδα από την οποία φαίνεται μεγάλο μέρος της βρετανικής πρωτεύουσας. Δεκαπέντε λεπτά με βεγγαλικά να δημιουργούν εντυπωσιακά σχέδια στον ουρανό αρκούν για να αφήσουν μια εντυπωσιακή ανάμνηση πριν πάρουν το δρόμο της επιστροφής.
