Οι Άγιοι Θεοφάνης επίσκοπος Σολέας και Ιωνάς ο εν Περγάμω της Κύπρου

Για τον Άγιο Θεοφάνη δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του.
Για τον Άγιο Ιωνά,διαβάζουμε τα εξής:
Δυο ειδών μάχες γνώρισε και γνωρίζει και σήμερα η στρατευόμενη Εκκλησία του Χριστού.
Τη μάχη του αίματος και τη μάχη των δακρύων.
Η μάχη του αίματος άρχισε απ' την πρώτη στιγμή,που ο σπόρος του ευαγγελικού κηρύγματος έπεσε στη γη.
Πρώτο θύμα ο πρωτομάρτυρας του χριστιανισμού και πρωτοδιάκονος Στέφανος.Ο αγώνας συνεχίστηκε σε λίγο στα αμφιθέατρα της Ρώμης.
Και συνεχίζεται και στις ημέρες μας αιματηρός,όπως και τότε,στις χώρες οπού ο υλισμός κι η μισαλλοδοξία έχουν στημένο το κράτος και τη δύναμη τους.
Η μάχη των δακρύων άρχισε λίγο αργότερα,τότε που ο πρώτος αγωνιστής της ερήμου, ο Μέγας Αντώνιος εγκατέλειψε το χωριό του και τον κόσμο και τράβηξε στα ερημικά μέρη της Αιγύπτου.
Εκεί δημιούργησε το πνευματικό εκείνο κίνημα πού χιλιάδες οπαδοί από την Αίγυπτο,όσο κι από την Παλαιστίνη έσπευσαν να το αγκαλιάσουν και να το κάμουν τρόπο ζωής.
Το πνευματικό αυτό κίνημα συνεχίζεται και στην εποχή μας σε διάφορα μέρη του δακρύβρεκτου πλανήτη μας.Συνεχίζεται εκεί όπου ψυχές ευγενικές σε μέρη ερημικά ή και σε πόλεις και χωριά αγωνίζονται της αρετής τον ευγενικό αγώνα,για να επιτύχουν τη χριστιανική τελειότητα.
Ένας από αυτούς τους αγωνιστές του πνεύματος υπήρξε κι ο άγιος Ιωνάς,ο όσιος και ασκητής και μέγας ερημίτης και θαυματουργός.
Απ' την παιδική του ηλικία θα πρέπει να γνώρισε τον Χριστό και τον αγάπησε.Μέσα στην αγνή και άδολη καρδιά του αποθησαύριζε με λαχτάρα κι αφοσίωση τα λόγια του Θεού,που άκουε στην εκκλησία.Μ'αυτά μεγάλωνε.Και μ' αυτά μέρα με τη μέρα μεγάλωνε και στην καρδιά του βαθύς ο πόθος να ζήσει μια ζωή πού θα είχε σαν οδοδείκτη και σκοπό τα λόγια του Χριστού.Γι'αυτό, όταν κάποτε έμαθε πως οι άνθρωποι του Πάπα της Ρώμης γύριζαν τις χώρες της Ευρώπης και καλούσαν τους πιστούς σε εκστρατεία για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους μουσουλμάνους,πρώτος κι αυτός μαζί με τριακόσιους άλλους Έλληνες ορθοδόξους, που εργαζόντουσαν στη Γερμανία,έσπευσε να στρατολογηθεί για να συμμετάσχει στον ιερό αγώνα.Η στρατιά αυτή, που την ξέρουμε,σαν δεύτερη Σταυροφορία 1147-1149, διαλύθηκε προτού να φθάσει στον προορισμό της.Έτσι οι τριακόσιοι αυτοί Έλληνες,που είναι γνωστοί σαν Αλαμάνοι,συνέχισαν τον δρόμο τους με σκοπό να πραγματώσουν ένα ιερό πόθο που είχαν.Να προσκυνήσουν στην Ιερουσαλήμ, που την κρατούσαν ακόμη χριστιανοί Ευρωπαίοι.Και το έκαμαν.Μετά την πραγμάτωση του πόθου τους αποφάσισαν να μη επιστρέψουν στις εργασίες τους,άλλα να παραμείνουν και να ζήσουν τη μοναχική κι ασκητική ζωή εκεί στην έρημο του Ιορδάνου. Επειδή όμως εκεί κατεδιώκοντο από τους Σαρακηνούς και τους Λατίνους, μια μέρα μαζεύτηκαν όλοι τους και με αρχηγό τον Αυξέντιο, που αργότερα ασκήτεψε στην Καρπασία ήλθαν όλοι στην Κύπρο γύρω στο 1150 ή και αργότερα.Το καράβι που τους έφερνε έφτασε στην Πάφο,όπου και τσακίστηκε επάνω στους βράχους του λιμανιού.Οι χριστιανοί στρατιώτες,αφού με πολλές ταλαιπωρίες βγήκαν στη στεριά,αποφάσισαν να διασκορπισθούν και να ζήσουν την ασκητική ζωή στην Κύπρο.Και το έπραξαν.Κι ο μεν φίλος του αγίου,ο όσιος Κενδέας,στην αρχή τακτοποιήθηκε σε μια καλύβα που είχε στήσει σ' ένα βράχο εκεί κοντά στην ακρογιαλιά της Πάφου.Ο όσιος Ιωνάς,αφού αποχαιρέτησε τον φίλο και συνασκητή του Κενδέα, προχώρησε,κι αφού πέρασε από διάφορα μέρη,ήλθε κι εγκαταστάθηκε σ'ένα σπήλαιο της περιοχής Μάντρες της Τραχιάδος.της επαρχίας Αμμοχώστου, «εις χωρίον λεγόμενον Πέργαμον».
Μέσα στο σπήλαιο αυτό έστησε ο άγιος το ασκητήριό του κι άρχισε τον αγώνα του.Αγώνα σκληρό ενάντια στη σάρκα του.Γνωρίζει ο ασκητής ότι «η σαρξ επιθυμεί κατά του πνεύματος».Γι'αυτό κι η προσοχή του στρέφεται απ' την πρώτη στιγμή στο να δαμάσει κι υποτάξει τον εχθρό αυτό.Και το κατορθώνει με τη δύναμη και τη χάρη του Ιησού Χριστού. Θεληματικά υποβάλλει τον εαυτό του σε διάφορες κακοπάθειες.Κακοπάθειες που συνεπάγεται ο διαρκής αγώνας κι η συνεχής προσπάθεια και πάλη να περιφρουρήσει την ηθική του αξία και ακεραιότητα.Με την τακτική προσευχή,την εγκράτεια και την αυστηρή άσκηση,τη νηστεία και την προσεκτική μελέτη του λόγου του Θεού κατόρθωσε να υποδουλώσει τη «σάρκα τω πνεύματι».Αλλά «ο πειράζων» δεν τον αφήνει ήσυχο.Κάποτε μάλιστα που ο άγιος έστελλε τον υποταχτικό του να του φέρνει νερό, — δεν είχε εκεί κοντά — ο διάβολος να τι επενόησε για να στερήσει το νερό από τον άγιο.
Τι έκαμε;Για κάμποσες μέρες,όταν έβλεπε τον υποταχτικό με το σταμνί να φέρνει το νερό έπαιρνε τη μορφή του αγίου και στεκόταν αρκετά μέτρα έξω από το σπήλαιο,έπαιρνε το σταμνί,έχυνε το νερό κι έδιωχνε τον υποταχτικό.Με τον τρόπο αυτό πέρασαν αρκετές μέρες.Το δράμα της δίψας βασάνιζε τον άγιο.Κάποια μέρα,ύστερα από καιρό,που έτυχε να 'ρθει ο υποτακτικός να πάρει το σταμνί και τον είδε ο άγιος, του έκαμε τρομερά παράπονα:
Παιδί μου,του είπε,τι έπαθες και για τόσες μέρες μ'άφησες χωρίς λίγο νερό;Τα χείλη μου κάηκαν απ'τη δίψα κι οι δυνάμεις μου κοντεύουν να χαθούν.
Γέροντα μου,απήντησε ο υποτακτικός.Κάθε εβδομάδα εδώ κι ένα μήνα,όταν σου φέρνω το νερό,βγαίνεις από τη σπηλιά,παίρνεις το σταμνί και με διώχνεις.
Ύστερα από την εξήγηση κατάλαβε ο άγιος το τέχνασμα του πονηρού και του είπε:
Παιδί μου,στο εξής αν με δεις και χίλιες φορές στον δρόμο σου,ουδέποτε να μου δώσεις αυτό που μου φέρνεις,παρά μονάχα,όταν μπεις στην κατοικία μου.
Εννοείται πως ο άγιος,μετά την ταλαιπωρία του αυτή προσευχήθηκε θερμά στον Θεό και με το ραβδί του,σαν άλλος Μωϋσής,κτύπησε τον βράχο εκεί στη σπηλιά του και το θαύμα έγινε.Μια πηγή από κρυστάλλινο νερό άνοιξε στη στιγμή,για να ικανοποιεί τις ανάγκες του αγίου και όσων τον επεσκέπτοντο,για να πάρουν τις ευλογίες του.Η βρύση αυτή υπήρχε μέχρι το 1912 κι ήταν γνωστή σαν το «άγιασμα του οσίου».Δυστυχώς ο φανατισμός των μουσουλμάνων που κατοικούσαν το Πέργαμον ξέσπασε κάποια μέρα και πάνω στην πηγή και το σπήλαιο «σπηλιάϊν» του αγίου.Με μηχανές γκρέμισαν το σπήλαιο και κατέστρεψαν την πηγή.Για να καλύψουν το έγκλημα τους φύτεψαν πάνω απ'την τοποθεσία εκείνη κάμποσα κλήματα.Το ίδιο έκαμαν και με τον ναό του οσίου.Οι χριστιανοί καταδιωγμένοι έφυγαν από το μέρος εκείνο και μαζί τους μετέφεραν και την εικόνα του αγίου,που φυλάσσεται στην Ξυλοτύμπου.Η εικόνα είναι παλαιά και κατεστραμμένη σχεδόν κατά το ήμισυ.Δεν έχει χρονολογία και φέρει επάνω τούτη την επιγραφή:
«Όστις προσφέρει δώρον εις την εμήν ανάμνησιν,καμέ προς Θεόν ευρήσει προστάτην».
Κι είναι προστάτης ο άγιος γιατί με την όλη ζωή του ευηρέστησε στον Κύριο. Νίκησε τη σάρκα του και τον παλαιό άνθρωπο που έχουμε όλοι μέσα μας.Νίκησε τον διάβολο με τη δύναμη του Σταυρού.Νίκησε και τον κόσμο της αμαρτίας και μένει παράδειγμα σε μας. Παράδειγμα ζωντανό.Παράδειγμα ζηλευτό.Παράδειγμα ελκυστικό.Παράδειγμα που θα διαλαλεί στους αιώνες τί μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος σαν δώσει πραγματικά την καρδιά του στον Θεό.Σάν αφήσει να περιλούσει την ψυχή του η πίστη η καυτή,η πίστη η θαυματουργική.
Με τη δύναμη της πίστεως του ο ευσεβής και πιστός αυτός στρατιώ της του Χριστού βγήκε νικητής ενάντια σε όλους τους πειρασμούς και τις παγίδες του εχθρού και έγινε και μένει στοιχείο ωφέλιμο και ευεργε τικό σε όλους.Πλείστα θαύματα έκαμε,όταν ζούσε.
Ένα απ'αυτά είναι και τούτο:Κάποτε τον επεσκέφθη στο κατάλυμα του ένας πατέρας κρατώντας στα χέρια τα νεκρό παιδί του κι αφού γονάτισε μπροστά του,άρχισε να του λέει με σπαραγμό ψυχής:
Γέροντα μου,σπλαχνίσου με.Ένα το έχω και μου το πήρε ο χάρος.Ξέρω πως σαν παρακαλέσεις συ τον Θεό,ο Θεός θα σε ακούσει και θα μου ξαναδώσει πίσω ζωντανό το παιδί μου.Γέροντα μου,λυπήσου με.
Στην παράκληση του πονεμένου πατέρα ο άγιος σηκώθηκε.Έτρεξε κοντά του κι αφού γονάτισε μπροστά στο νεκρό παιδί,άρχισε να προσεύχεται με κατάνυξη.Στο τέλος παίρνοντας το νεκρό παιδί από το χέρι του είπε:
Στο όνομα του Ιησού Χριστού του Λυτρωτή και Θεού μας σου λέω:«Σήκω παιδί μου».
Στη στιγμή το νεκρό παιδί,σαν να ξυπνούσε από βαθύ ύπνο,άνοιξε τα μάτια.Ο ασκητής το σήκωσε και το παράδωσε στον ευτυχισμένο τώρα πατέρα.Όλοι τότε δόξασαν τον Θεό,που είχε δώσει τέτοια εξουσία στον όσιό του.
Εκεί στη σπηλιά έζησε ο άγιος όλες τις μέρες της ζωής του.Από αυτή βγήκε μόνο μερικές φορές για να επισκεφθεί τον φίλο του όσιο Κενδέα,ο οποίος ύστερα από καιρό εγκατέλειψε την Πάφο κι ήρθε κι εγκαταστάθηκε σε μια άλλη σπηλιά,που βρισκόταν κοντά στο Αυγόρου εκεί κοντά που βρίσκεται σήμερα κι ο ναός του.Από καιρό σε καιρό οι άγιοι έβγαιναν από τη σπηλιά τους και επεσκέπτοντο,ο ένας τον άλλο για αλληλοενίσχυση. Εκεί στη σπηλιά οι πιστοί τον βρήκαν μια μέρα νεκρό.Το σκήνωμα του ανέδιδε μια ευωδιά.Με δάκρυα πήραν το λείψανο και το έθαψαν εκεί που έζησε τη ζωή της ασκήσεως του.
Το ευεργετικό έργο του συνέχισε ο όσιος και μετά τον θάνατο του σε όσους με πίστη κατέφευγαν στη χάρη του.Με πίστη ας καταφεύγουμε κι εμείς νοερά σ'αυτόν κι ας εκζητούμε τη μεσολάβηση του στα πολυποίκιλα προβλήματα μας.Προ παντός σήμερα που εξ αίτιας των αμαρτιών μας το ήμισυ σχεδόν του νησιού μας στενάζει κάτω από την αρβύλα του πια βάρβαρου καταχτητή.Σήμερα,ας γονατίζουμε κάθε βράδυ και με πόνο ψυχής ας λέμε:Όσιε Ιωνά,συ που με τους πνευματικούς αγώνες σου απολαμβάνεις σήμερα κοντά στον Κύριο την αγάπη του,άκουσε την παράκληση μας και σπλαχνίσου μας.Πολύ φταίξαμε στον Κύριο μας.
Οι αμαρτίες μας μετέβαλαν αυτόν τον τόπο τον αγιασμένο σε σπήλαιο ληστών.
Δεήσου,άγιε μας στον Χριστό μας,να μας συγχωρήσει και να μας ξαναδώσει πίσω ελεύθερα τα σκλαβωμένα χωριά μας.
Να μπορέσουμε να ξαναπάμε πίσω στα σπίτια μας και τις εκκλησίες μας.
Να ξανά ανάψουμε τα καντήλια τους.
Να λειτουργηθούμε.
Να ξαναγευτούμε τη χαρά και τη λύτρωση από τον πόνο τον ασήκωτο,της σκλαβιάς τον πόνο.
Άγιε,βοήθησε μας!
Ταίς του Οσιου Ιωνά πρεσβείαις ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς.Αμήν.

Οι Άγιοι Ευλάμπιος και Ευλαμπία τα αδέλφια (εορτή Ευλάμπιος Ευλαμπία)

Έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού (296 μ.Χ.).Ο διωγμός κατά των χριστιανών ήταν σκληρός και ανελέητος.Γι'αυτό,ο Ευλάμπιος και η αδελφή του Ευλαμπία κρύβονταν μαζί με άλλους χριστιανούς στο βουνό.Εκεί,ζούσαν καλλιεργώντας την προσευχή και τη μελέτη των Ιερών Γραφών.Κάποια μέρα,ο Ευλάμπιος πήγε στη Νικομήδεια να προμηθευθεί τροφές.Αλλά οι ειδωλολάτρες τον αναγνώρισαν και αμέσως τον συνέλαβαν. Βέβαια,στην ερώτηση του βασιλιά αν πιστεύει στο Χριστό,ομολόγησε φανερά ότι είναι χριστιανός,οπότε τον έβαλαν μέσα σε ειδωλολατρικό ναό για να θυσιάσει με τη βία.Ο Ευλάμπιος,όμως,δια της προσευχής συνέτριψε το είδωλο του θεού Άρη.Και ενώ άρχισαν να τον μαστιγώνουν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο,όρμησε η αδελφή του Ευλαμπία,και αφού τον αγκάλιασε,παρακάλεσε το Θεό να την αξιώσει να συμμαρτυρήσει με τον αδελφό της.Τότε έβαλαν και τους δύο σε ένα καζάνι με βραστό νερό.Αλλά δια θαύματος αυτοί δροσίζονταν,και έτσι βγήκαν σώοι και αβλαβείς.Αυτό έκανε να πιστέψουν στο Χριστό 200 ειδωλολάτρες,οι όποιοι μαζί με τον Ευλάμπιο και την Ευλαμπία αποκεφαλίστηκαν υπέρ της αλήθειας του Κυρίου. Και όπως λέει ο λόγος του Θεού,"Δόξα και τιμή και ειρήνη παντί τω εργαζομένη το αγαθόν".Δηλαδή,δόξα και τιμή και ειρήνη θα αποδοθεί στον καθένα που εργάζεται το αγαθό και πεθαίνει γι'αυτό.

Απολυτίκιο.Ήχος α’.Τον τάφον σου Σωτήρ.
Της φύσεως θεσμώ,συνημμένοι ενθέως,ομόψυχοι στερρώς,ως ομαίμονες θείοι,αυτάδελφοι Μάρτυρες,εν αθλήσει ωράθητε,ω Ευλάμπιε,συν τη σεμνή Ευλαμπία,όθεν στέφανον, νικητικόν δεδεγμένοι,ημάς διασώζετε.

Κοντάκιον.Ήχος γ’.Η Παρθένος σήμερον.
Τους γενναίους Μάρτυρας, και αδελφούς κατά σάρκα,τον σοφόν Ευλάμπιον,και Ευλαμπίαν τιμώμεν,ούτοι γάρ των τυραννούντων μηχανουργίας,ήσχυναν τη δυναστεία του σταυρωθέντος.ανεδείχθησαν διόπερ,Μαρτύρων δόξα,ομού και καύχημα.

Ο Άγιος Θεόφιλος

Ο Άγιος Θεόφιλος ο ομολογητής καταγόταν από ένα χωριό κοντά στην Τιβεριούπολη. Ανατράφηκε με τις σωστές αρχές της πίστεως.Σε νεαρή ηλικία επισκέφτηκε τον μοναχό Στέφανο,ο οποίος του διεύρυνε τους πνευματικούς και γνωστικούς του ορίζοντες.Με την βοήθεια των γονέων του,πού ήταν ευσεβείς άνθρωποι,έκτισε ένα μοναστήρι στο όρος Σελεντίου,όπου και μόναζε.Τον καιρό πού βασίλευε ο Λέων ο Ισαυρός,ο οποίος πολέμησε την ορθοδοξία,ο Θεόφιλος έκρινε ότι έπρεπε να βρεθεί στο κέντρο της μάχης.Έτσι αφήνοντας την σκήτη του άρχισε να κηρύττει υπέρ της Ορθοδοξίας.Γι'αυτό το έργο του φυλακίσθηκε στη Νίκαια και εκβιάστηκε με ραβδισμούς και αλλά βασανιστήρια για να αρνηθεί την πίστη του.Ο Άγιος διατηρώντας άσβεστη τη φλόγα της πίστης υποβλήθηκε στο μαρτύριο του ραβδισμού.Φέροντας τα τίμια στίγματα του μαρτυρίου επέστρεψε στη μονή του,όπου και τον δέχθηκαν με τιμές.Ο Άγιος όμως απεσύρθηκε στην σκήτη του όπου και παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.

Ο Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα (Ρώσος)

Γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1812 στο χωριό Μεγάλο Λιπόβιτς της περιφέρειας του Ταμπώφ.Ο πατέρας του ονομαζόταν Μιχαήλ Θεοδώροβιτς Γρένκωφ και η μητέρα του Μάρθα Νικολάγεβνα.Είχαν συνολικά οκτώ παιδιά και ο Όσιος Αμβρόσιος ήταν έκτος στη σειρά.Το βαπτιστικό όνομα του Οσίου ήταν Αλέξανδρος και η ευσεβής οικογένειά του τον ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου,αν και ο ίδιος,από μικρός,ήταν πολύ ζωηρός αλλά και πολύ ευφυής.Σπούδασε Ιερατικό σεμινάριο και στην αρχή έγινε δάσκαλος.Κατόπιν έγινε μοναχός στην Όπτινα και στις 2 Φεβρουαρίου του 1843 Διάκονος.Στα τέλη του 1845 (9 Δεκεμβρίου ) και σε ηλικία 33 χρονών,έγινε Ιερέας.Σε λίγο όμως η υγεία του χειροτέρεψε,αλλά η ζωή του υπήρξε οσιακή και άκρως ευεργετική στους συνανθρώπους του.Είχε προορατικό χάρισμα και ίδρυσε γυναικείο κοινόβιο το 1872.Οι δοκιμασίες που υπέστη ήταν πολλές,αλλά αυτός στάθηκε βράχος υπομονής και έμπρακτος διδάσκαλος των θεϊκών αρετών.Πέθανε στις 10 Οκτωβρίου του 1891 και αγιοποιήθηκε το 1990.

Ο Άγιος Διονύσιος ο Σκυλόσοφος

Κέρινο ομοίωμα που
φιλοτεχνήθηκε από
τον Παύλο Βρέλλη

«Διονύσιος ο Σκυλόσοφος,Μητροπολίτης Λαρίσης.Ούτος ήτο Ιεράρχης έλλογιμώτατος και φιλόσοφος,χλευαστικώς υπό των Τούρκων «σκυλόσοφος» αποκαλούμενος.Εν Τρίκκη εδρεύων ούτος και παρακινηθείς υπό του Δουκός του Νεβέρ, αναγνωρισθέντος υπό πολλών Ιεραρχών,ως έχοντος κληρονομικά δικαιώματα επί του θρόνου των Παλαιολόγων, προυκάλεσε τω 1600 την κατά των Τούρκων έξέγερσιν του Χριστιανικού λαού,όν και καθώπλισεν,άνευ πολεμικής προπαρασκευής,δια της πίστεως εις την έλευθερίαν και του θρησκευτικού ενθουσιασμού. Μετά την άποτυχίαν της επαναστάσεως ταύτης,κατέφυγεν εις την Δύσιν,καταδιωχθείς υπό των Τούρκων.'Ορμηθείς άργότερον εκ της Μονής του αγίου Δημητρίου του Διχούνη,κειμένης μεταξύ Παραμυθίας,Καρασόβου και Ραδοβίτσης,είσέβαλεν εις Ιωάννινα τω 1611 και έπολιόρκησε το Διοικητήριο.Καταπνιγείσης και ταύτης της επαναστάσεως ο Διονύσιος έκρύβη εις τι σπήλαιον της εν τη λίμνη των Ιωαννίνων νησίδος.Προδοθείς υπό των Εβραίων και συλληφθείς υπό των Τούρκων,υπέστη φρικτά βασανιστήρια,παραμένων αδούλωτος την ψυχήν και πιστός εις την Χριστιανικήν πίστιν. Οι Τούρκοι εξέδειραν τον άγιον ζώντα και παραγεμίσαντες το δέρμα αυτού δι'άχυρων περιήγαγαν αυτό εις διαφόρους πόλεις.Κομίσαντες τούτο εις Κωνσταντινούπολιν, το επέδειξαν εις τον Σουλτάνον,όστις φρικιάσας επί τη οικτρή ταύτη θέα, ήγέρθη από του θρόνου.Οι σύγχρονοι του Διουνυσίου έπέκριναν αυτόν μέχρι τοιούτου σημείου, ώστε το Πατριαρχείο έκήρυξεν αυτόν έκπτωτον του θρόνου Λαρίσης.Εκ του λόγου τούτου αιτιολογείται πιθανώς ή έλλειψις πάσης μνείας του αγίου τούτου ανδρός,όστις ήδικήθη υπό της ιστορίας, εν τοις συναξαρισταίς.Παρά ταύτα ο μάρτυς ούτος δια την εν Χριστώ άθλησιν αυτού τιμάται ως άγιος εν Ηπείρω.Μνεία του αγίου τούτου ελλείπει εκ της τοπικής αγιολογίας Μητροπόλεως Ιωαννίνων και Λαρίσης,εν Ημερολογίω της Εκκλησίας της Ελλάδος.Ωσαύτως ουδεμία μνεία του αγίου γίνεται εν Μ. Εύχολογίω και τω Άγιολογίω Σωφρ.Εύστρατιάδου».

Οι Άγιοι 200 Μάρτυρες

Όταν κατά τον διωγμό του Μαξιμιανού (286-305) οι χριστιανοί της Νικομήδειας κατέφυγαν στα όρη για ν'αποφύγουν τον θάνατο,μετά τη σύλληψη του Ευλαμπίου (λεπτομέρειες στο βιογραφικό σημείωμα των Αγίων Ευλαμπίου και Ευλαμπίας) συνελήφθησαν και αυτοί.Με αποτέλεσμα να κατασφαγούν όλοι μαζί με τον Άγιο Ευλάμπιο.



Ο Άγιος Βασιανός
Ο Άγιος Βασιανός καταγόταν από τη Συρία και Έζησε στα χρόνια που βασιλέας ήταν ο Μαρκιανός.Από τα παιδικά του χρόνια διακρινόταν για τις χριστιανικές του αρχές.Αναδείχθε άξιος εξηγητής των Χριστιανικών αληθειών και του Ευαγγελίου.Μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου και συνέχισε τήν διδασκαλία του με μεγάλη απήχηση.Τον ακολουθούσαν όχι μόνο άνδρες αλλά και γυναίκες,μία από τις πολλές μαθήτριες του ήταν και η Αγία Ματρώνα.Ο Βασιανός απεβίωσε σε μεγάλη ηλικία και μέχρι τις τελευταίες του στιγμές κήρυττε το λόγο του Κυρίου.

Ο Άγιος Ανδρέας της Τότμα (Ρώσος Δια Χριστόν σαλός)




Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.

Ο Άγιος Ιώκωβος του Αλφαίου,ο Απόστολος

Ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές του Κυρίου,αδελφός του Ματθαίου του ευαγγελιστή και γιος του Αλφαίου.Ο Ιάκωβος,αφού αγωνίστηκε για την αλήθεια του Χριστού στην Ιερουσαλήμ,έπειτα πήγε και σε άλλες χώρες για να κηρύξει το Ευαγγέλιο.Εκεί, κατέστρεφε τους βωμούς των ειδώλων και με τη χάρη του Θεού γιάτρευε αρρώστιες και εξεδίωκε τα ακάθαρτα πνεύματα.Γι'αυτό και οι ειδωλολάτρες τον ονόμαζαν θείο σπέρμα. Ο ιδρώτας,οι μόχθοι και οι κίνδυνοι που υπέστη για τη διάδοση του Ευαγγελίου,ήταν πολλοί.Ο θάνατος πολλές φορές τον πλησίασε, αλλά στη σκέψη του Ιακώβου κυριαρχούσαν ενθαρρυντικά τα λόγια του Κυρίου,"όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν,απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού,και ακολουθείτω μοι".Εκείνος που θέλει να με ακολουθεί σαν γνήσιος μαθητής μου,λέει ο Κύριος,ας απαρνηθεί το διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του,και ας πάρει την απόφαση να υποστεί για μένα όχι μόνο θλίψη και δοκιμασία,αλλά ακόμα και θάνατο σταυρικό. Και τότε ας με ακολουθεί,μιμούμενος το παράδειγμα μου.Έτσι και ο Ιάκωβος,μιμούμενος το Διδάσκαλο του,υπέστη σταυρικό θάνατο.

Απολυτίκιο.Ήχος δ’.Ταχύ προκατάλαβε.
Την χάριν του Πνεύματος,γλωσσοπυρσεύτω πνοή,ως θείος απόστολος,υποδεχθείς τη ψυχή, Ιάκωβε ένδοξε,έλαμψας εν τω κόσμω,ως αστήρ εωσφόρος,έλυσας των ειδώλων,την πολύθεον νύκτα.Και νυν απαύστως δυσώπει,υπέρ των ψυχών ημών.

Οι Όσιοι Ανδρόνικος και Αθανασία η συμβία του

Υπήρξαν κατά το έτος 594 και ήταν σύζυγοι ενάρετοι,που κατάγονταν από την Αντιόχεια της Συρίας.Ήταν εύποροι και ζούσαν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.Ο Ανδρόνικος έκανε το επάγγελμα του αργυραμοιβού στην Αντιόχεια και απόκτησε από τον γάμο αυτό δύο παιδιά,που όμως πέθαναν.Αυτό κατέθλιβε τους δύο γονείς και για να βρουν παρηγοριά κατέφυγαν για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους.Από εκεί πήγαν στην Αίγυπτο,όπου με κοινή απόφαση έγιναν μοναχοί και μπήκαν σε μοναστήρι.Ο μεν Ανδρόνικος πήγε στη Μονή του αββά Δανιήλ,η δε γυναίκα του Αθανασία στη γυναικεία Μονή των Ταβεννησιωτών.Εκεί,αφού ασκητικά πέρασαν το υπόλοιπο της ζωής τους, απεβίωσαν ειρηνικά.

Απολυτίκιο.Ήχος πλ.α’.Τον συνάναρχον Λόγον.
Σωφροσύνης την χλαίναν την θεούφαντον,κατεποικίλατε χρόαις των ιερών αρετών, ομοφρόνως εν σπουδή άμφω ασκήσαντες,όθεν υμών την σιωπήν,η τρισάγιος ωδή,εδέξατο εν υψίστοις,Ανδρόνικε συν τη θεία,Αθανασία τη Θεόφρονι.

Μνήμη των Δικαίων Αβραάμ και Λωτ του ανεψιού του

Ο Αβραάμ είναι ο γνωστός πατριάρχης της Παλαιάς Διαθήκης,ο γιος του Θάρα.Γεννήθηκε στην Ουρ της Χαλδείας από τη φυλή του Σημ.Ο δε Λωτ,ήταν γιος του Αρράν και ανεψιός του Αβραάμ πολύ αγαπημένος. Πήγε με τον θείο του στη Χαράν και ζούσε μαζί του.Αλλά λόγω των συχνών διενέξεων των υπηρετών,αποχωρίστηκε του θείου του και κατοίκησε στην πεδιάδα των Σοδόμων,όπου έμεινε μέχρι την καταστροφή της.

Ο Όσιος Πέτρος "ο από στρατιωτών"

Υπήρξε στα χρόνια του βασιλιά Θεοφίλου του εικονομάχου (829) και καταγόταν από την επαρχία των Γαλατών της Μικρός Ασίας.Ήταν γιος του Θεοφίλου και της Ευδοκίας και το πρώτο του όνομα ήταν Λέων.Επειδή ήταν ωραίος και δυνατός στο σώμα αλλά και στη φρόνηση,ο βασιλιάς τον έκανε κόμη.Αφού για πολλά χρόνια πολέμησε και κατάφερε πολλά ανδραγαθήματα,κατόπιν τα καταφρόνησε όλα και έγινε μοναχός στο μοναστήρι του Δαφνώνα,με το όνομα Πέτρος.Έπειτα πήγε στον Όλυμπο και από εκεί στα Ιεροσόλυμα.Αλλά και εκεί δεν έμεινε μόνιμα,αφού έφυγε στη Λαοδικεία και την Αττάλεια.Αφού με ανδρεία υπέφερε τους κόπους της οδοιπορίας και της άσκησης και τον άγριο θυμό των Ισμαηλιτών,που συναντούσε στο δρόμο,τελευταία επανήλθε στον Όλυμπο.Επειδή δε το ύψος της αρετής του έγινε φανερό στους βασιλείς,γι'αυτό και ο βασιλιάς Βασίλειος ο Μακεδών,το έτος 867,τον έπεισε να κατοικήσει στο μοναστήρι του Αγίου Φωκά.Εκεί λοιπόν,αφού πολλούς πνευματικούς αγώνες έκανε,παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο.

Η Οσία Ποπλία η Ομολογήτρια

Παντρεύτηκε και αναδείχτηκε πρότυπο χριστιανής γυναίκας,που ξέρει με την υπακοή και την αγάπη να διατηρεί την αρμονία του οικογενειακού σπιτιού.Η Οσία Ποπλία γεννήθηκε και έζησε στην Αντιόχεια,επί αυτοκρατόρων μεγάλου Κωνσταντίνου μέχρι και Ιουλιανού του παραβάτη (361 μ.Χ.).Ο τρόπος με τον όποιο φρόντισε και μπόρεσε να αναθρέψει το μοναχογιό της Ιωάννη,μαρτυρείται από τη διαγωγή,με την οποία έλαμψε αυτός και αναδείχτηκε έξοχος μεταξύ έξοχων.Ήταν τόσο σεμνός και υπερβολικά ταπεινόφρων,ώστε όταν χήρεψε η επισκοπή Αντιοχείας τον πίεσαν να την αναλάβει αυτός.Αλλά ο Ιωάννης έμεινε άκαμπτος και έμεινε απλός Ιερέας. Μετά λοιπόν τη δική του χειροτονία και το θάνατο του πατέρα του,η μητέρα του Ποπλία παρέλαβε στο σπίτι της ευσεβείς ορφανές παρθένες.Φρόντιζε να τις κυβερνά με στοργή και τις μετέδιδε τη θερμή πίστη της,τις μάθαινε να είναι αγνές και όταν χρειαστεί να γίνουν ηρωίδες του σταυρού και μάρτυρες του Ευαγγελίου.Όταν κάποτε ήλθε ο Ιουλιανός στην Αντιόχεια να ενθαρρύνει τους ειδωλολάτρες,πέρασε έξω από το σπίτι της Ποπλίας.Τότε αυτή,μαζί με τις άλλες παρθένες,έψαλλαν δυνατά "Τα είδωλα των εθνών αργύριον και χρυσίον..".Εκνευρισμένος ο Ιουλιανός,έστειλε και της έκαναν παρατήρηση να μη το ξανακάνει.Αλλά όταν ξαναπέρασε από το σπίτι της,αυτή έψαλλε δυνατά "Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού".Τότε έδωσε διαταγή και τη μαστίγωσαν σκληρά,αλλά επειδή ήταν γριά δεν τη σκότωσε.Έτσι η Ποπλία συνέχισε το αγαθοποιό έργο της,μέχρι που η δίκαια ψυχή της παραδόθηκε στο στεφανοδότη Χριστό.

Η Οσία Πελαγία (Εορτή Πελαγία)

Ζούσε στην Αντιόχεια και ανήκε στην τάξη των ελαφρών γυναικών.Ήταν πόρνη.Η ζωή της ήταν βουτηγμένη μέσα στον οίστρο των αμαρτωλών ηδονών.Η ακολασία είχε πωρώσει τόσο τη συνείδησή της,ώστε καμιά έννοια μετανοίας να μη μπορεί να εισχωρήσει στην ψυχή της. Επομένως,θα μπορούσε να πει κανείς,ήταν καταδικασμένη από την επίγεια ζωή της στο πυρ της κολάσεως.Όμως όχι!Ο πολυεύσπλαχνος Κύριός μας διαβεβαίωσε ότι "αι τελώναι και αι πόρνοι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού".Δηλαδή,οι τελώνες και οι πόρνες,που στην αρχή έδειξαν απείθεια στο Νόμο του Θεού,αλλά κατόπιν ειλικρινά μετάνιωσαν,προλαμβάνουν στη βασιλεία του Θεού εσάς,που μόνο με τα λόγια δείξατε υπακοή στο Θεό,στην πράξη όμως υπήρξατε απειθείς και άπιστοι.Πράγματι η Πελαγία τυχαία σε κάποια σύναξη χριστιανών άκουσε θερμό κήρυγμα περί αγνότητας, του επισκόπου Νόννου.Τα λόγια του ήλεγξαν και συγκλόνισαν την ψυχή της.Με τη χάρη του Θεού,απαρνήθηκε την άσωτη ζωή της,πούλησε τα διάφορα κοσμήματά της και τα χρήματα διαμοίρασε στους φτωχούς.Αφού κατηχήθηκε και βαπτίσθηκε,μετά οκτώ μέρες πήγε στην Ιερουσαλήμ,όπου με σκληρή άσκηση πέρασε την υπόλοιπη ζωή της.

Απολυτίκιο.Ήχος δ’.Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Εξ ακανθών καθάπερ ρόδον ευώδες,τη Εκκλησία Πελαγία εδείχθης,ταις εναρέτοις πράξεσιν ευφραίνουσα ημάς,όθεν και προσήγαγες,ως οσμήν ευωδίας,τω σε θαυμαστώσαντι,τον σον βίον Οσία.Ον εκδυσώπει σώζεσθαι ημάς,παθών παντοίων,ψυχής τε και σώματος.

Η Αγία Πελαγία η Παρθένος

Καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και από ένδοξο γένος (στα χρόνια του βασιλιά Νουμεριανού 282-284).Όταν έμαθε ο άρχοντας της Αντιόχειας ότι η Πελαγία ήταν χριστιανή,έστειλε στρατιώτες για να τη συλλάβουν.Αυτοί περικύκλωσαν το σπίτι της και ετοιμάζονταν να την αρπάξουν. Όταν το έμαθε η Αγία,ζήτησε από τους στρατιώτες να περιμένουν λίγο.Όποτε,σήκωσε τα χέρια της και τα μάτια της στον ουρανό και προσευχήθηκε θερμά προς τον Θεό να μη επιτρέψει να την αρπάξουν οι στρατιώτες,αλλά να φύγει απ'τη ζωή αυτή αγνή και παρθένος.Έπειτα άνοιξε το παράθυρο και έριξε τον εαυτό της στο κενό,με αποτέλεσμα να τραυματιστεί θανάσιμα και έτσι παρέδωσε την αγνή ψυχή της στον Θεό,προκειμένου βέβαια να την προφυλάξει από τον μολυσμό των αγροίκων στρατιωτών.Περίφημο εγκώμιο για την Αγία αυτή έγραψε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Ο Άγιος Ιγνάτιος ο νέος Oσιομάρτυρας

Το χωριό Ζαγορά της επαρχίας Τυρνάβου,ήταν η πατρίδα του Ιγνατίου.Οι γονείς του Γεώργιος και Μαρία,παρέλαβαν τον γιο τους Ιωάννη,αυτό ήταν το κατά κόσμον όνομα του, και μετακόμισαν στη Φιλιππούπολη.Ο Άγιος από μικρό παιδί,έδειχνε μεγάλο ζήλο στις αρετές και πήγε σ'ένα αυστηρό γέροντα.Στο διάστημα όμως αυτό,οι Τούρκοι σκότωσαν τον πατέρα του και με τη βία τούρκεψαν τη μητέρα του και τις δύο αδελφές του.Όταν το έμαθε ο Ιωάννης,πήγε στο Βουκουρέστι και από εκεί στο Άγιον Όρος.Στο δρόμο όμως συνελήφθη από Οθωμανούς και για να γλιτώσει το θάνατο τους υποσχέθηκε ότι θα γίνει Οθωμανός.Όταν έφτασε στο Άγιον Όρος,κατέληξε στη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου,όπου εκάρη μοναχός με το όνομα Ιγνάτιος.Εκεί ο ηγούμενος Νικηφόρος ο Γέροντας τον εμπιστεύθηκε στον Γέροντα Ακάκιο.Αργότερα πήρε την ευχή να μαρτυρήσει και στις 29 Σεπτεμβρίου 1814 έφτασε στην Κωνσταντινούπολη,όπου μπροστά στον κριτή πέταξε το τούρκικο φέσι,που φόρεσε επίτηδες και ομολόγησε τον Χριστό.Άγρια και φρικτά τα βασανιστήρια που ακολούθησαν.Αλλά ο Ιγνάτιος έμεινε σταθερός στην απόφασή του. Τελικά τον απαγχόνισαν στις 8 Οκτωβρίου 1814 ώρα έκτη.Ο συνοδός του Γρηγόριος αγόρασε το λείψανό του και μαζί μ' αυτό του νεομάρτυρα Ευθυμίου,τα μετέφερε στο Άγιον Όρος.Ο Ιγνάτιος,μαζί με τους συνασκητές του μάρτυρες,Ευθύμιο και Ακάκιο, γιορτάζουν μαζί την 1η Μαΐου.

Η Αγία Ταϊσία

Η ομορφιά της ήταν από τις σπάνιες.Πλεονέκτημα,που αποβαίνει ολέθριο,όταν δεν είμαστε σε θέση να το διατηρούμε αγνό με το φόβο του Θεού,τη φωτεινή διάκριση,την αδιάλειπτη προσευχή και την ταπεινοφροσύνη. Δυστυχώς για την Ταϊσία, αυτή που επιβουλεύτηκε την τιμή της ήταν η ίδια η μάνα της.Γυναίκα χυδαία,που ήθελε πολύ πλούτο,και δεν δίστασε να εκμεταλλευτεί την κόρη της για να τον αποκτήσει.Έτσι η Ταϊσία,παρασύρθηκε στο δρόμο της ατιμίας μόλις 17 ετών.Έγινε και η ίδια πλούσια αλλά και πόρνη.Οι τίμιοι άνθρωποι την απεχθάνονταν.Καμιά οικογενειακή πόρτα δεν ήταν ανοικτή γι'αυτήν.Οι ίδιοι οι εκμεταλλευτές της σάρκας της,ποτέ δεν θα την έφερναν να γνωριστεί με τις μητέρες τους και τις αδελφές τους.Διότι είχε καταντήσει ένα αντικείμενο σαρκικής ικανοποίησης και τίποτα περισσότερο.Τότε η Ταϊσία έπεσε σε θλίψη μεγάλη,αλλά και η Εκκλησία μπορεί να έχασε ένα πρόβατο,όμως δεν έπαψε να το αναζητεί.Όταν λοιπόν ο Παφνούτιος από τη Σιδώνα έμαθε την ψυχική της κατάσταση, προσευχήθηκε και αποφάσισε να εργαστεί για την ψυχή της.Και δεν αστόχησε.Την επισκέφθηκε και με τη χάρη του Θεού πέτυχε το θαύμα!Καυτά δάκρυα μετανοίας κύλησαν στα μάγουλα της Ταϊσίας.Πέταξε όλα της τα πλούτη στη θάλασσα,διότι το τίμημα της ατιμίας δεν άξιζε να χρησιμοποιηθεί στο Ιερό έργο της ελεημοσύνης.Από τότε έζησε φτωχά,αλλά πλούσια σε πίστη,σε μετάνοια,σε σωφροσύνη, σε προσευχή,σε υπακοή,σε ταπείνωση και καλοσύνη.Έγινε δεκτή σε ευσεβή όμιλο γυναικών και πέθανε φροντίζοντας αρρώστους και ανήμπορους ανθρώπους.

Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος (Εορτή Σέργιος)

Υπηρετούσαν στις στρατιωτικές τάξεις του αυτοκράτορα Μαξιμιανού.Τους διέκρινε μεγάλη ανδρεία στα πεδία των μαχών,αλλά και σωφροσύνη στην καθημερινή τους ζωή.Γι'αυτό και ο αυτοκράτορας τους απένειμε τα αξιώματα του πριμικηρίου και του σεκουνδουκηρίου,αντίστοιχα, όταν όμως έμαθε ότι οι δύο επίλεκτοι στρατιώτες του ήταν χριστιανοί,δεν ήθελε με κανένα τρόπο να το πιστέψει.Για να πεισθεί λοιπόν χειροπιαστά,οργάνωσε τελετές με θυσίες σε ειδωλολατρικό ναό και κάλεσε να παραστούν σ'αυτές οι Σέργιος και Βάκχος.Οι δύο χριστιανοί στρατιώτες αρνήθηκαν και ομολόγησαν το Χριστό με θαρραλέο φρόνημα. Εξοργισμένος τότε ο αυτοκράτορας,διέταξε και τους αφαίρεσαν τα διάσημα των αξιωμάτων τους.Έπειτα,αφού τους ενέπαιξαν και τους διαπόμπευσαν με διάφορους τρόπους,τους έστειλαν σε ένα σκληρό δούκα της Ανατολής, τον Αντίοχο.Αυτός με πρωτοφανή ωμότητα μαστίγωσε μέχρι θανάτου το Βάκχο.Στο δε Σέργιο,επειδή κάποτε τον είχε ευεργετήσει,πρότεινε,αφού αρνηθεί το Χριστό,να του χαρίσει τη ζωή.Η γενναία απάντηση του Σεργίου ήταν τα λόγια του Απ. Παύλου «Εμοί το ζην Χριστός και το αποθανείν κέρδος».Σε μένα,είπε ο Σέργιος,ζωή είναι ο Χριστός. Αλλά και το να πεθάνω είναι κέρδος,διότι έτσι θα ενωθώ πλήρως με το Χριστό.Τότε,ο Αντίοχος αμέσως έδωσε διαταγή και τον αποκεφάλισαν.

Απολυτίκιο.Ήχος α’.Του λίθου σφραγισθέντος.
Τριάδος της Αγίας οπλίται τροπαιούχοι,η λαμπρά δυάς των Μαρτύρων,ωράθητε εν άθλοις, Σέργιος ο θείος αριστεύς,και Βάκχος ο γενναίος αθλητής,δια τούτο δοξασθέντες περιφανώς,προΐστασθε των βοώντων Δόξα τω ενισχύσαντι υμάς,δόξα τω στεφανώσαντι,δόξα τω ενεργούντι δι'υμών,πάσιν ιάματα.

Κοντάκιον.Ήχος β’.Τα άνω ζητών.
Τον νουν προς εχθρούς ανδρείως παρατάξαντες,την πάσαν αυτώv απάτην κατελύσατε,και την νίκην άνωθεv,ειληφότες Μάρτυρες πανεύφημοι,ομοφρόνως εκράζετε.Καλόν και τερπνόν το συνείναι Χριστώ.

Ο Όσιος Ιωάννης και οι όσιοι 99 Πατέρες που ασκήτευσαν στην Κρήτη

Μόνο ο Άγιος Νικόδημος τους αναφέρει.Ακολουθία τους εκδόθηκε στο Ηράκλειο το 1879. Πάντα σύμφωνα με την ακολουθία τους,απεβίωσαν ειρηνικά συγχρόνως και οι 99 μαζί. Κατάγονταν από διάφορα μέρη της λεκάνης της Μεσογείου και ασκήτευαν στην Κρήτη.Τον κυριότερο απ'αυτούς έλεγαν Ιωάννη και γιορτάζεται τοπικά στην Κρήτη.

Απολυτίκιον.Ήχος δ’.Ταχύ προκατάλαβε.
Χορός πολυάριθμος,των Ασκητών του Χριστού,λαμπρώς συγκροτούμενος,τω της αγάπης δεσμώ,εν Κρήτη εξέλαμψεν ένθα και ομοφρόνως,ενασκήσαντες πίστει,πάντες μια ημέρα, μετετέθησαν άνω,πρεσβεύοντες Χριστώ τω Θεώ,δούναι πάσιν ημίν συγχώρησιν.

Οι Άγιοι Ιουλιανός ο πρεσβύτερος και Καισάριος ο διάκονος

Οι Άγιοι Ιουλιανός ο πρεσβύτερος και Καισάριος ο διάκονος Έζησαν στα χρόνια του Καίσαρα Κλαυδίου του Β'γύρω στο 270 μ.χ.Ο Καισάριος καταγόταν από την Ταρακήνη,όπου και κήρυττε το Ευαγγέλιο του Χριστού ως διάκονος.Τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον Καισάριο,ο οποίος προσπάθησε να τον δελεάσει για να απαρνηθεί την πίστη του και να ασπαστεί τα είδωλα.Νομίζοντας ότι τον είχε πείσει να ασπαστεί τα είδωλα τον οδήγησε στον βωμό και του ζήτησε να προσευχηθεί.Ο Καισάριος γονατίζοντας απεύθυνε θερμότατη δέηση προς τον Ιησού Χριστό,ευθύς μετά το χέρι του Κυρίου ανέτρεψε τον βωμό με αποτέλεσμα να σπάσουν τα είδωλα.Ο Λεόντιος ο υπατικός πού βρισκόταν μπροστά στη θεία αυτή παρέμβαση πίστεψε εις τον Ιησού Χριστό.Πλησίασε τον ιερέα Ιουλιανό και του ζήτησε να του δώσει το θείο βάπτισμα.Ο Ιουλιανός ήταν άνδρας πιστός,σεβαστός και φωτισμένος κήρυκας της ευαγγελικής αλήθειας.Ο άρχοντας Λοξώριος διέταξε να βάλουν τον Καισάριο και τον Ιουλιανό Σε σάκους και να τους πετάξουν στη θάλασσα,σαν τιμωρία της πίστεώς τους.Ο Ιουλιανός λίγο πριν το τέλος τους προφήτεψε στον Λοξώριο ότι μετά από δύο ημέρες δεν θα μπορεί να περπατήσει στην παραλία εκείνη στην οποία βρισκόντουσαν.Οι Άγιοι μαρτύρησαν με πνιγμό. Ύστερα από δύο ημέρες ο Λοξώριος δαγκώθηκε από δηλητηριώδη φίδι καθώς περπάταγε στην παραλία,στην οποία θανατώθηκαν οι Άγιοι.



Οι Άγιοι Λεόντιος ο Υπατικός Ευσέβιος ο Πρεσβύτερος και Φήλιξ

Ο Άγιος Λεόντιος αναφέρεται στον Βίο των Αγίων Ιουλιανού και Καισαρίου που τιμούνται την ίδια ημέρα.Είναι ο άνθρωπος που πίστεψε,βλέποντας το θαύμα του Ιησού Χριστού, που συνέτριψε τα είδωλα μετά από προσευχή του Καισάριου.Οι,δε,Ευσέβιος και Φήλιξ, ήταν αυτοί που βρήκαν τα σώματα των Αγίων αυτών και τα έθαψαν με την αρμόζουσα τιμή. Όταν το έμαθε αυτό ο τύραννος,εξοργισμένος τους αποκεφάλισε.



Οι Άγιοι Μάρτυρες Φήλιξ ο εκ Σωλιέν Γαλλίας, Ανδέχιος και Θύρσος (+ 2ος αι.)



Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο των Αγίων.




Ο Άγιος Πολυχρόνιος ο Ιερομάρτυρας
Δυναμικός κληρικός του 4ου μ.Χ. αιώνα (εκ της επαρχίας Γαμφανήτιδος),που θυσιάστηκε για τα ορθόδοξα δόγματα της Εκκλησίας μας.Ο πατέρας του Βαρδάνιος ήταν γεωργός στο επάγγελμα,και φρόντισε ο γιος του να ανατραφεί όχι μόνο με τα διδάγματα της πίστης,αλλά του παρείχε αρκετή και από την άλλη μόρφωση.Έτσι ενώ ο πατέρας καλλιεργούσε τις αμπελοφυτείες του,ο γιος με ζήλο και θέρμη καλλιεργούσε τον αμπελώνα του Κυρίου,διδάσκοντας τα θεία λόγια και αγωνιζόμενος στον πολλαπλασιασμό της καρποφορίας του θείου σπόρου.Ήταν μάλιστα ικανότατος συζητητής και πολλές φορές είχε καταντροπιάσει σοφούς των ειδωλολατρών σε συζητήσεις φιλοσοφικές για την αλήθεια και τη θρησκεία.Κατόπιν ο Πολυχρόνιος πήγε στην έδρα της σοφίας και των γραμμάτων,την Κωνσταντινούπολη.Εκεί έγινε διάκονος και έπειτα πρεσβύτερος.Από το αξίωμα αυτό δεν έπαψε να διδάσκει και με πολλούς τρόπους μοχθούσε για τη χριστιανική ανατροφή των ενοριτών του.Όταν όμως έγινε αυτοκράτορας ο αρειανόφιλος γιος του Μ.Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος,ο Πολυχρόνιος έμεινε στη μερίδα των κληρικών εκείνων,που για το ορθό δόγμα έμειναν απτόητοι μπροστά στους διωγμούς και τις εξορίες που επέβαλε ο αιρετικός αυτοκράτορας.Έτσι οι Αρειανοί,ανέλαβαν αυτοί οι ίδιοι να απαλλαγούν μια κι έξω από αυτόν.Κάποια μέρα λοιπόν που ο Πολυχρόνιος Ιερουργούσε,μια ομάδα από Αρειανούς εισέβαλε στον ναό και τον έσφαξαν πάνω στη Αγία Τράπεζα,και έτσι έγινε τίμιο ολοκαύτωμα για την πίστη του Χριστού,που με τη δική Του θυσία σήκωσε τη δική μας σωτηρία.

Ο Όσιος Σέργιος "ο εν τω Σπηλαίω" (Ρώσος)




Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.




Οι Άγιοι Παρμενίας,Πολυτέλειος,Ελυμάς,Μώκιος,Χρυσοτέλης,Μάξιμος,Λουκάς,Αβδίας, Σέμνιος και Ολυμπιάδας




Ήταν Συναθλητές του Αγ.Πολυχρονίου.Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο των Αγίων.





Μνήμη Παναγίας "Ναυπακτιώτισσας"


Στις 7 Οκτωβρίου ή την πρώτη Κυριακή μετά τις 7 Οκτωβρίου,εορτάζεται στη Ναύπακτο η Παναγία της Ναυπάκτου,εις μνήμην της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου,που έγινε 7-9-1571 και ο χριστιανικός ευρωπαϊκός στόλος - μαζί με τους Έλληνες - κατέστρεψε τον αντίστοιχο Μουσουλμανικό.

Ο Άγιος Θωμάς ο Απόστολος (εορτή Θωμάς)

Ήταν μεταξύ των δώδεκα μαθητών του Κυρίου και ανήκε σε οικογένεια αλιέων.Ο Θωμάς,λοιπόν,μετά την Ανάσταση του Χριστού και την πρώτη εμφάνισή Του στους μαθητές,δυσπιστούσε σ'αυτά πού του έλεγαν αυτοί.Αλλά ο Κύριος επανεμφανίστηκε στους μαθητές μέσα στο υπερώον,όταν μεταξύ τους βρισκόταν και ο Θωμάς.Τότε ο Κύριος προέτρεψε το Θωμά να ψηλαφήσει τις πληγές από τα καρφιά που Τον σταύρωσαν,και να μη γίνεται άπιστος,αλλά πιστός.Εκθαμβωμένος ο Θωμάς,προσκύνησε και ανεβόησε:"Ο Κύριός μου και ο Θεός μου".Η δε απάντηση του Κυρίου ήταν τέτοια,που θα διδάσκει όλους όσους θέλουν να δυσπιστούν στην αλήθεια του Ευαγγελίου.Είπε,λοιπόν, ο Κύριος: "ότι εώρακάς με,πεπίστευκας,μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες". Δηλαδή,λέει ο Κύριος στο Θωμά,πίστεψες επειδή με είδες. Μακαριότεροι και περισσότερο καλότυχοι είναι εκείνοι,που αν και δεν με είδαν,πίστεψαν.Η παράδοση αναφέρει ότι ο Θωμάς μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος πήγε και κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Πέρσες,Μήδους και Ινδούς.Στη χώρα δε των τελευταίων,μαρτύρησε με θάνατο δια λογχισμού.Έτσι,τον αξίωσε ο Θεός όχι μόνο να κηρύξει το Ευαγγέλιό Του,αλλά και να δώσει τη ζωή του γι'Αυτόν.

Απολυτίκιο.Ήχος δ'.Ταχύ προκατάλαβε.
Ως θείος Απόστολος,θεολογίας κρουνούς,ενθέως εξήντλησας,εκ λογχονύκτου πλευράς, Χριστού του Θεού ημών.Όθεν της ευσέβειας,κατασπείρας τον λόγον,έλαμψας εν Ινδία, ως ακτίς ουρανία,Θωμά των Αποστόλων,το θείον αγλάισμα.

Κοvτάκιον.Ήχος δ’.Επεφάνης σήμερον.
Ο της θείας χάριτος πεπληρωμένος,του Χριστού Απόστολος,και υπηρέτης αληθής,εν μετανοία εκραύγαζε.Συ μου υπάρχεις,Θεός τε και Κύριος.

Ο Όσιος Κενδέας

Τα λόγια τούτα του ψαλμωδού βρίσκουν πλήρη την εφαρμογή τους στον όσιο Κενδέα τον θαυματουργό,που τη μνήμη του γιορτάζει η Εκκλησία μας στις 6 του Οκτώβρη.
Με ανυπολόγιστες τιμές η αγάπη του Θεού τον στεφάνωσε απ'τον καιρό που ζούσε.Μια σύντομη ματιά στη ζωή του μας το βεβαιώνει.
Ο όσιος Κενδέας ήταν ένας από τους Αλαμάνους αγίους,που ήρθαν στο νησί μας από την Παλαιστίνη.Όταν έφυγε απ'την Αλαμανία για τα Ιεροσόλυμα ήταν μόλις δεκαοκτώ χρόνων.
Εκεί ασπάστηκε τη μοναχική ζωή κι έφυγε για την έρημο του Ιορδανού.
Στο μέρος αυτό σε μια απόκρημνη πλαγιά βρήκε ένα μικρό σπήλαιο και με χαρά εγκαταστάθηκε σ'αυτό και τρεφόταν με ακρίδες,όπως άλλοτε κι ο μέγας πολιστής της ερήμου,ο Πρόδρομος Ιωάννης.Στην ίδια ερημική περιοχή ζούσε τότε κι ένας άλλος ασκητής με μεγάλη φήμη,που είχε τ'όνομα Ανανίας.Σε τούτο τον ασκητή κάποια μέρα έστειλε το δαιμονιζόμενο παιδί του ένας ευγενής άρχοντας,για να του το θεραπεύσει.Ο Ανανίας όμως από ταπεινοφροσύνη αρνήθηκε και να συναντήσει το άρρωστο παιδί και το έστειλε παρακάτω προς τον Κενδέα.Ύστερα από αρκετή περιπλάνηση στα έρημα εκείνα μέρη οι συνοδίτες του δύστυχου παιδιού βρήκαν τον Κενδέα,και με παρακλήσεις του ζήτησαν να κάμει καλά τον άρρωστο τους.Ο ιερός ασκητής στην αρχή δεν θέλησε ούτε και ν' ακούσει την αίτησή τους.Αργότερα όμως μπροστά στις παρακλήσεις τους υποχώρησε,κι αφού προσευχήθηκε θερμά,στράφηκε στο άρρωστο παιδί και με φωνή επιβλητική είπε:
— Πνεύμα πονηρό κι ακάθαρτο!Στο όνομα του Ιησού Χριστού ο δούλος του Θεού Κενδέας σε διατάζει να βγεις από το άρρωστο παιδί και να το αφήσεις ήσυχο.
Το πονηρό πνεύμα υπάκουσε την ίδια στιγμή.Και βγήκε απ'το παιδί,χωρίς να το βλάψει καθόλου.Μετά τη θαυματουργική τούτη θεραπεία ο Κενδέας χειροτονήθηκε Ιερέας και μπήκε σ'ένα μοναστήρι.Η ζωή όμως στο μοναστήρι,δεν ήταν όπως την περίμενε κι έτσι πολύ γρήγορα ο μακάριος ασκητής έφυγε και γύρισε πάλι στην έρημο.
Εκεί ένα πρωί τον ξύπνησαν τα κλάματα κάποιου παιδιού,που ήταν πεταμένο μπροστά στη σπηλιά του. Όταν ο άγιος βγήκε να δει τι συμβαίνει,αντιλήφθηκε,πως το παιδί βασανιζόταν από πονηρό πνεύμα.Το σπλαγχνίστηκε,και το θεράπευσε.Το δαιμονόπληκτο παιδί ήταν του ασκητή Ανανία.
Οι εχθροί της πίστεως του Χριστού που με φθονερό μάτι παρακολουθούσαν την πρόοδο των ασκητών στην έρημο εκείνη περιοχή του Ιορδάνου,άρχισαν να τους παρενοχλούν.Κι αυτοί, για να γλιτώσουν,μαζεύτηκαν μια μέρα όλοι στην παραλία και μπήκαν σ'ένα καράβι που τους έφερε στο πολύπαθο νησί.Βγήκαν στην περιοχή της Πάφου,γιατί το πλοίο τους τσακίσθηκε πάνω στους βράχους.Με πολύ κόπο σώθηκαν κι απ'εκεί σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη,για να μονάσουν ο καθένας,όπου θα 'βρισκε τον κατάλληλο χώρο.
Ο άγιος Κενδέας στην αρχή τακτοποιήθηκε σε μια καλύβα που έστησε σ'ένα απόκρημνο βράχο κοντά στην ακρογιαλιά της Πάφου.Η ταπείνωση κι η γλυκύτητα της μορφής του τράβηξαν αμέσως την προσοχή των κατοίκων της περιοχής,που τον επισκέπτονταν καθημερινά,για ν'ακούσουν από το στόμα του λόγια παρηγοριάς κι ελπίδας.Οι επισκέπτες έπαιρναν μαζί τους κι άρρωστους,που τους θεράπευε ο άγιος με τις προσευχές του.Την εποχή αυτή δοκίμασε και τους πιο πολλούς πειρασμούς από μέρους του μισόκαλου δαίμονα.
Αναφέρουμε μερικούς:
Κάποιο πρωινό,την ώρα που ο άγιος έβγαινε από την καλύβα του,ο διάβολος πήρε μορφή ανθρώπινη κι έπεσε στα πόδια του ζητώντας ευλογία.Ο άγιος τρόμαξε τόσο,που έχασε την ισορροπία κι έπεσε στον γκρεμό με το κεφάλι κάτω.Κτύπησε δυνατά,μα δεν έπαθε τίποτα. Τον έσωσε η χάρη του Θεού.
Μια άλλη φορά ο Σατανάς,παρουσίασε μπροστά στον άγιο μια όμορφη γυναίκα που, αφού έπεσε στα πόδια του,τον παρακαλούσε με δάκρυα να πάει στο σπίτι της και να το ευλογήσει.Ο όσιος στη φαινομενική συντριβή της με συγκίνηση δέχτηκε να πάει.Μόλις όμως έφτασε και μπήκε στο σπίτι η διεφθαρμένη εκείνη γυναίκα σαν μια «άλλη Πετεφρή» πέταξε από πάνω της τα ενδύματα της,για να σκανδαλίσει τον άγιο και να προσβάλει την αγνότητα του.Τρομερή,αλήθεια,η δοκιμασία.Μα ο όσιος σώθηκε και τούτη τη φορά με τη δύναμη της προσευχής.
Κάποια μέρα πάλι ο διάβολος παρέδωσε τον άγιο στα χέρια ενός σκληρού κι άγριου ληστή, που καθημερινά τον βασάνιζε με διάφορους τρόπους.Πότε τον κτυπούσε,πότε του έκαιε την καλύβα,πότε του έσχιζε τα ρούχα, πότε τον πετούσε χαμαί.Ο άρχοντας του τόπου που σεβόταν πολύ τον άγιο, έστειλε κι έπιασαν τον ληστή και τον θανάτωσαν.
Τα δείγματα αυτά των πειρασμών μας παρέχουν μια εικόνα των δυσκολιών που αντιμετώπιζαν καθημερινά οι ουρανοπολίτες αυτοί αθλητές από τον άρχοντα του Σκότους. Ένας συνεχής αγώνας και μια πορεία για την κατάκτηση της τελειότητας.
Ένας αγώνας και μια επίμονη πορεία είναι κι η ζωή του κάθε πιστού.Μια πορεία προς την αγιότητα,για την οποία είμαστε πλασμένοι.
Στους αγώνες τους αυτούς οι άγιοι με τον διάβολο,που κατά τον κορυφαίο απόστολο Πέτρο,«ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» (Α'Πέτρ.ε',8) βγαίνανε πάντα νικητές.Με τη βοήθεια του όπλου του Σταυρού και της προσευχής οι έμπειροι τούτοι αγωνιστές περνούσαν πάνω από τις παγίδες του διαβόλου και νικούσαν.Με το όπλο του Σταυρού και τη θερμή προσευχή μπορούμε κι εμείς της ζωής οι αγωνιστές και μαχητές να νικήσουμε.Ναι!Μπορούμε να νικήσουμε,αρκεί μονάχα να το θελήσουμε,και ν'αγωνισθούμε με συνέπεια,επιμονή κι υπομονή και πάθος για μια ανώτερη ζωή,που θα 'χει σαν σκοπό της την ασταμάτητη ανάβαση στα σκαλοπάτια της ενάρετης ζωής.
Αυτό τον σκοπό έβαλε κι ο άγιος Κενδέας στη ζωή του.Γ'αυτό κι η αγάπη του Θεού τον ελέησε και τον χαρίτωσε,τον εξύψωσε και τον αξίωσε,ώστε και τα αδύνατα να μπορεί να τα κάμει δυνατά.Ένα τέτοιο θάμα είναι και τούτο που έκαμε η Πρόνοια του Θεού για να ικανοποιήσει ευγενικό του πόθο.
Σ'ένα χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου έμαθε ο Κενδέας πως διέμενε ο συνασκητής του Ιωνάς.Θερμός ο πόθος άναψε στην ψυχή του να επισκεφθεί τον φίλο του και ν' ανταλλάξει μαζί του λόγια πνευματικής οικοδομής.Ένα πρωί άφησε την καλύβα του κι αφού έκαμε την προσευχή του, σταυροκοπήθηκε και ξεκίνησε.Απ'τα χωριά που περνούσε οι χριστιανοί που το μάθαιναν έτρεχαν κοντά του να τον ιδούν και να πάρουν την ευλογία του. Πολλοί του έφερναν κι αρρώστους.Κι ο καλοκάγαθος ασκητής τους θεράπευε με την προσευχή του.Όταν έφτασε σ'ένα τόπο,που είναι γνωστός με τ'όνομα Μάνδρες της Τραχιάς,κοντά στο Αυγόρου,ο μακάριος αθλητής βρήκε μια σπηλιά και κουρασμένος,όπως ήταν,μπήκε μέσα με την απόφαση να μη ξαναβγεί από εκεί.Η φλογερή επιθυμία όμως να συναντήσει τον φίλο του,τον βασάνιζε πολύ.Και να!
Μια μέρα που ο άγιος έκαμνε την προσευχή του,ένας Άγγελος σήκωσε στα χέρια τον όσιο Ιωνά και τον έφερε μπροστά στη σπηλιά του.Οι δύο φίλοι άγιοι,αφού με βαθιά συγκίνηση ασπασθήκανε ο ένας τον άλλο «φιλήματι αγίω» δόξασαν τον Θεό για τη θαυμαστή συνάντηση,κι άρχισαν να συνομιλούν για την άπειρη αγάπη Του και τις αμέτρητες ευεργεσίες Του.
— Δόξα να έχει ο Κύριος,έλεγε ο Κενδέας,που με αξίωσε,αδελφέ μου,να σε ιδώ. Ευλογημένο να 'ναι στους αιώνες το Πανάγιο Όνομά Του.
Σαν του μιλούσε,και προτού ακόμη προφθάσει να αποτελειώσει τον λόγο του,ο φίλος του Ιωνάς χάθηκε από κοντά του.Ένας άγγελος τον πήρε και τον ξανάφερε στη σπηλιά που ασκήτευε.Η παράδοξη αυτή περιπέτεια έβαλε σε πολλές σκέψεις τον άγιο μας.
- Μήπως έπεσα θύμα φαντασιοπληξίας,έλεγε και ξανάλεγε μόνος του.
Γι'αυτό,παρά τον όρκο που έκαμε να μη ξαναβγεί από τη σπηλιά του,ένα πρωί σηκώθηκε και πήρε τον δρόμο για το κελί του φίλου του.Ποθούσε να μάθει την αλήθεια.Κάποιο δειλινό έφτασε.Ο φίλος του Ιωνάς σαν τον είδε,με ενθουσιασμό του διηγήθηκε τον θαυμαστό τρόπο με τον οποίο ο άγγελος τον είχε μεταφέρει κοντά του.Οι άγιοι με δάκρυα στα μάτια δόξασαν τον Θεό κι αφού ασπασθήκανε και πάλι ο ένας τον άλλο «ασπασμόν άγιον» αποχωριστήκανε.Ο Κενδέας ξεκίνησε πάλι για τη σπηλιά του. Ύστερα από μεγάλη οδοιπορία έφτασε κι έμεινε πια εκεί,όπου κι απέθανε σε βαθιά γηρατειά.Ν'αναφερθούμε σ'όλα τα θαύματα του αγίου δεν μας είναι δυνατό.Ωστόσο λέμε, πως όλα τα θαύματα του είναι πράξεις και έργα, τα όποια η αγάπη του Θεού επιτελούσε μέσον του υστέρα από θερμές προσευχές και δεήσεις.Πολλοί άρρωστοι βρήκαν τη θεραπεία τους από τον άγιο.Πολλά δαιμόνια έβγαλε από πάσχοντες ανθρώπους.Κάποτε που η ανομβρία είχε απειλήσει επικίνδυνα τον τόπο ο όσιος Κενδέας προσευχήθηκε θερμά στον Θεό,που άνοιξε τους κρουνούς του ουρανού κι έβρεξε πολύ.Η διψασμένη γη χόρτασε,κι οι άνθρωποι ευφράνθηκαν και δόξα σαν τον Θεό.Με την προσευχή και την αγάπη του ο ιερός αυτός αθλητής στάθηκε γενικά προστάτης και πατέρας κάθε πονεμένου και πάσχοντα.
Πόσα δεν πρέπει να μας πει το παράδειγμα του.Στην εποχή μας που ο εγωισμός κι η υλοφροσύνη έκλεισαν τις καρδιές κι ο καθένας τόσο από τους μεγάλους,όσο κι από τους μικρούς κοιτούν μονάχα το δικό τους το συμφέρον και τη δική τους ικανοποίηση,το παράδειγμα του μεγάλου ασκητή κι η φιλανθρωπία του πρέπει να στέκεται πάντα μπροστά μας.Για να μας διδάσκει.Να μας ενισχύει.Να μας δείχνει και τον δικό μας δρόμο. Και να μας υπενθυμίζει.Να μας υπενθυμίζει πως και σήμερα μια θερμή προσευχή και λίγο νερό από το άγιασμα του είναι αρκετά,για να σκορπίσουν τη θεραπεία σ'εκείνους που υποφέρουν από δερματικές ενοχλήσεις και ρευματισμούς και νευραλγίες (τζιεγκές),αλλά και που μ'ευλάβεια και πίστη καταφεύγουν στη χάρη του,
Μ'ευλάβεια και πίστη ας πάμε κι εμείς να προσκυνήσουμε στους μεγαλόπρεπους ναούς που φέρουν τ' όνομα του,και βρίσκονται ο ένας στο Αυγόρου κι ο άλλος στην πόλη της Πάφου.Είναι κι οι δύο τα μεγάλα προσκυνήματα,που η ευσέβεια του λαού μας ανήγειρε για τον άγιο.Μα και που θυμίζουν σ' όλους το μεγάλο και ιερό καθήκον μας να τιμούμε τις άγιες αυτές μορφές.
Ναι!Να τις τιμούμε.Και με πίστη στην ψυχή κι ευλάβεια στην καρδιά να γονατίζουμε νοερά κάθε φορά μπροστά στην άγια εικόνα τους και να ζητούμε τις ικεσίες τους.Τις θεοπειθείς προς Κύριον ικεσίες τους.
Για την ενότητα του λαού μας.
Την ειρήνευση της αγίας του Εκκλησίας.
Την επικράτηση σ'αύτη του ορθοδόξου φρονήματος που είναι το καύχημα κι ο πιο πολύτιμος θησαυρός μας.Κάτι περισσότερο.
Για τον φωτισμό και τη μετάνοια όλων μας.Την ειλικρινή μετάνοια για να έλθει και πάλι σαν επιστέγασμα κι η λύτρωση και η απαλλαγή μας από τα δεινά.Της σκλαβιάς τα δεινά και το μίασμα του βάρβαρου κατακτητή.
Με κραυγή ισχυρά και συντριβή ψυχής ας παρακαλούμε κι ας λέμε στην προσευχή μας:
Τέκνα της Κύπρου,ευλογημένα.Απόστολοι ευκλεείς και μάρτυρες ιερείς και θείοι ιεράρχες.Όσιοι και δίκαιοι και όλος ο χορός των αγίων.Το νησί που αγαπήσατε και που σ' αυτό ζήσατε την επίγεια ζωή σας,στενάζει τούτο τον καιρό εξαιτίας των αμαρτιών του λαού μας.Εχθροί φοβεροί το πάτησαν.Αρπάζουν και σκοτώνουν χωρίς οίκτο. Γκρεμίζουν σπίτια κι εκκλησίες.Μολύνουν τα ιερά.Ξαπλώνουν παντού τη συμφορά.
Λυπηθείτε το...Βοηθήστε το...Ικετεύσατε σεις τον Κύριο και Θεό μας να το σπλαχνιστεί.Να μας λυπηθεί.Να μας απαλλάξει από τα φοβερά δεινά.Να αξιώσει τα καταδιωγμένα αδέλφια μας να γυρίσουν και πάλι στα χωριά και ατά σπίτια τους.Να ξαναδούν οι πονεμένοι τους δικούς τους.Κι ακόμη να χαρούμε όλοι την ποθητή λευτεριά μας.Τη λευτεριά που σώζει.Και λεύτεροι στο εξής,με ευγνωμοσύνη στην ψυχή να υμνούμε και να δοξάζουμε το Πανάγιο και υπερύμνητο Όνομα του Θεού μας,του Πατρός και του Υιού και του Άγιου Πνεύματος.Αμήν.
Ο Άγιος Μακάριος ο νέος οσιομάρτυρας από την Κίο της Βιθυνίας.
Γεννήθηκε στην Κίο της Βιθυνίας και ονομαζόταν Μανουήλ.Ο πατέρας του ονομαζόταν Πέτρος και η μητέρα του Ανθούσα.Σε μικρή ηλικία οι γονείς του τον παρέδωσαν σε κάποιο ευσεβή ράφτη,για να μάθει κοντά του την τέχνη.Απροσδόκητα ο πατέρας του αρνήθηκε τον Χριστό και πήγε στην Προύσα. Όταν κάποτε ο Μανουήλ πήγε και αυτός στην Προύσα,συνελήφθη από τον πατέρα του,που τον οδήγησε στον κριτή με την ψευδή κατηγορία,ότι δήθεν ο Μανουήλ υποσχέθηκε ότι θα γίνει Τούρκος.Παρά τις αντιρρήσεις του Μανουήλ,οι Τούρκοι,αφού τον έδειραν,του έκαναν περιτομή με τη βία.Μετά από λίγες ήμερες ο Μανουήλ κατάφερε και έφυγε για το Άγιον Όρος.Εκεί στη Σκήτη της Αγίας Άννας,εκάρη μοναχός με το όνομα Μακάριος.Ύστερα από 12 χρόνια παραμονής του στο Άγιον Όρος,πήρε την ευλογία να μαρτυρήσει για την πίστη.Έτσι μέσω Κωνσταντινούπολης έφτασε στην Προύσα,όπου τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στο κριτήριο. Απολογούμενος ομολόγησε τον Χριστό και ήλεγξε την μωαμεθανική θρησκεία λέγοντας:"Το να αρνηθώ εγώ την πίστη μου την αληθινή και να πιστέψω τη δική σας ψεύτικη δεν το κάμνω ποτέ, διότι δεν θα αφήσω το φως για να έλθω στο σκοτάδι".Τότε ο Άγιος βασανίστηκε φρικτά. Τελικά αφού τον λιθοβόλησαν άγρια,τον αποκεφάλισαν στις 6 Οκτωβρίου 1590.Αργότερα η κάρα του μεταφέρθηκε στη Σκήτη της Αγίας Άννας του Αγίου Όρους.

Ο Άγιος Μακάριος ο νέος οσιομάρτυρας από την Κίο της Βιθυνίας

Ο Άγιος Μακάριος γεννήθηκε στην Κίο της Βιθυνίας και ονομαζόταν αρχικά Μανουήλ.Ο πατέρας του ονομαζόταν Πέτρος και η μητέρα του Ανθούσα.Σε μικρή ηλικία οι γονείς του τον παρέδωσαν σε κάποιο ευσεβή ράφτη,για να μάθει κοντά του την τέχνη.Απροσδόκητα ο πατέρας του αρνήθηκε τον Χριστό και πήγε στην Προύσα.Όταν κάποτε ο Μανουήλ πήγε και αυτός στην Προύσα,συνελήφθη από τον πατέρα του,που τον οδήγησε στον κριτή με την ψευδή κατηγορία,ότι δήθεν ο Μανουήλ υποσχέθηκε ότι θα γίνει Τούρκος.Παρά τις αντιρρήσεις του Μανουήλ,οι Τούρκοι,αφού τον έδειραν,του έκαναν περιτομή με τη βία. Μετά από λίγες ημέρες ο Μανουήλ κατάφερε και έφυγε για το Άγιον Όρος.Εκεί στη Σκήτη της Αγίας Άννας,εκάρη μοναχός με το όνομα Μακάριος.Ύστερα από 12 χρόνια παραμονής του στο Άγιον Όρος,πήρε την ευλογία να μαρτυρήσει για την πίστη.Έτσι μέσω Κωνσταντινούπολης έφτασε στην Προύσα,όπου τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στο κριτήριο.Απολογούμενος ομολόγησε τον Χριστό και ήλεγξε την μωαμεθανική θρησκεία λέγοντας:«Το να αρνηθώ εγώ την πίστη μου την αληθινή και να πιστέψω τη δική σας ψεύτικη δεν το κάμνω ποτέ,διότι δεν θα αφήσω το φως για να έλθω στο σκοτάδι».Τότε ο Άγιος βασανίστηκε φρικτά.Τελικά αφού τον λιθοβόλησαν άγρια,τον αποκεφάλισαν στις 6 Οκτωβρίου του 1590 μ.Χ.Αργότερα η κάρα του μεταφέρθηκε στη Σκήτη της Αγίας Άννας του Αγίου Όρους.

Η Αγία Ερωτηΐς




Μαρτύρησε δια πυρός.






Οι Άγιοι Ιλαρίων ο Νέος,Ιωάννης,Ιωσήφ "εις τον Λυθροδώνταν",Καλάντιος εν Ταμασία,



Κασσιανός ο της Γλυφάς,Κασσιανός ο της Αξύλου,οι εξ'Αλαμανών,εν Κύπρω
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο των Αγίων.

Η Αγία Χαριτίνη (Εορτή Χαριτίνη)

Έζησε στα χρόνια του Διοκλητιανού (284-305 μ.χ.).Ήταν χριστιανή και δούλη ενός πλουσίου Ρωμαίου,τού Κλαύδιου.Όταν ο κόμης Δομέτιος έμαθε την πίστη της Χαριτίνης ζήτησε από τον Κλαύδιο να του την στείλει για να την εξετάσει ο ίδιος.Η Αγία παρουσιάστηκε στον κόμη και χωρίς να δειλιάσει ομολόγησε την αληθινή πίστη του Ιησού Χριστού.Ο Δομέτιος εξοργισμένος από την ομολογία πίστεως της Χαριτίνης διέταξε τον βασανισμό της και στη συνέχεια ζήτησε να την ρίξουν στη θάλασσα δένοντας της μία πέτρα στο λαιμό.Όμως με τη βοήθεια τής Θείας Χάρης η Αγία επέζησε και παρουσιάστηκε μπροστά στον Δομέτιο για να του αποδείξει την παντοδυναμία του Κυρίου.Παραταύτα ο Δομέτιος δεν πείστηκε και απαίτησε τον βασανισμό της ξανά.Με αυτό τον τρόπο η Αγία Χαριτίνη παρέδωσε το πνεύμα της εις τον Κύριο.

Απολυτίκιο.Ήχος γ’.Θείας πίστεως.
Θεία χάριτι,κραταιωθείσα, κράτος ήσχυνας,της δυσσεβείας,Χαριτίνη υπέρ φύσιν αθλήσασα όθεν χαρίτων πηγήν αδαπάνητον,ως γλυκασμόν αναβλύζεις τοις κράζουσι.Μάρτυς ένδοξε,Χριστόν τον θεόν ικέτευε,δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Η Οσία Μεθοδία της Κιμώλου

Γεννήθηκε στο νησί Κίμωλος στις 10 Νοεμβρίου 1865,από γονείς ευσεβείς.Ο πατέρας της ονομαζόταν Ιάκωβος Σάρδης και η μητέρα της Μαρία.Είχαν τρεις γιους και πέντε θυγατέρες,από τις όποιες η δεύτερη ήταν η Ειρήνη η μετέπειτα Μεθοδία.Η Άγια από μικρή είχε κλίση προς τα θεία και πάντα σύχναζε στην Εκκλησία.Όταν ήλθε σε κατάλληλη ηλικία,για να μη λυπήσει τους γονείς της,παντρεύτηκε έναν ναυτικό στο επάγγελμα.Αν και παντρεμένη,ο ζήλος της προς την εκκλησία παρέμεινε αμείωτος.Κάποτε όμως ο άντρας της, σε κάποιο του ταξίδι, ναυάγησε κοντά στη Μικρά Ασία και δεν ξαναγύρισε στην Κίμωλο.Τότε η Ειρήνη έγινε μοναχή στο ναό της Παναγίας της Οδηγήτριας στην Κίμωλο,από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Σύρου Μεθόδιο μετονομασθείσα αντί Ειρήνης, Μεθοδία.
Η χαρά της ήταν μεγάλη και ακολούθησε τα ευαγγελικά προστάγματα του Κυρίου με όλη της την ψυχή.Οι ασκητικοί της αγώνες ήταν μεγάλοι και αποτελούσε ζωντανό παράδειγμα για όλους.Η φήμη της μεγάλης της αρετής διαδόθηκε παντού και πλήθος γυναικών πήγαιναν να τη συναντήσουν, προκειμένου να βρουν πνευματικό καταφύγιο και λιμάνι από τις τρικυμίες της ζωής.Ο λόγος της Αγίας ήταν δροσιά και ίαμα στις ταλαιπωρημένες ψυχές.Επίσης η Μεθοδία, εκτός των άλλων χαρισμάτων,αξιώθηκε από τον Θεό και το χάρισμα να κάνει θαύματα. Έτσι άγια αφού έζησε σ'όλη της τη ζωή, απεβίωσε ειρηνικά την Κυριακή 5 Οκτωβρίου 1908σε ηλικία 43 ετών.

Ο Άγιος Ερμογένης ο Ιερομάρτυρας ο Θαυματουργός

Δόξα και τιμή στο σμαραγδένιο μας νησί.Χαρά και ευλογία στην Κύπρο μας.
Ποιος θα το 'λεγε ποτές,πως στον τόπο τούτο,που κάθε κορφή και ρεματιά,μα και κάθε σπηλιά και βράχος είχε για στολίδι το είδωλο κάποιου θεού,θα'φτανε μια μέρα,που όλα αυτά θα γκρεμιζόντουσαν και θα χάνονταν;
Ποιος θα περίμενε ακόμη πως κι η Αφροδίτη,του έρωτος η θεά και της διαφθοράς η προστάτισσα με τα τόσα αγάλματα της,θα εξοστρακιζόταν από τον τόπο,που πιστευόταν πως την γέννησε,και τη θέση της μα και τη θέση όλων θα έπαιρνε ο γλυκύς Ιησούς,της Γαλιλαίος ο ταπεινός και πράος Διδάσκαλος;
Κι όμως αυτό έγινε.
"Όπου επλεόνασεν η αμαρτία υπερεπερίσσευσεν η χάρις".
Η Κύπρος μας,που με τη λατρεία της Αφροδίτης είχε εξυψώσει την ακολασία σε τρόπο ζωής, πρώτη απ'όλα τα μέρη του γνωστού τότε κόσμου δέχτηκε το κήρυγμα της σωτηρίας.
Δύο απόστολοι,ο Παύλος κι ο Βαρνάβας με συνοδό τους και τον ανεψιό του Βαρνάβα,τον μετέπειτα Ευαγγελιστή Μάρκο,ξεκίνησαν από την Αντιόχεια της Συρίας και κάποια μέρα του 45 μ.Χ.φτάσανε στο νησί μας.Το κήρυγμα τους βρήκε ευνοϊκή ανταπόκριση.Πολλοί έσπευσαν ν'ασπασθούν την καινούργια θρησκεία.
Στην Πάφο πού ήταν τότε κι η έδρα της πολιτικής εξουσίας έγινε χριστιανός κι ο διοικητής της Κύπρου,ο Σέργιος Παύλος.Κι είναι ο πρώτος άρχοντας,ο πρώτος επίσημος να πούμε,που αποδέχτηκε το ευαγγέλιο της νέας ζωής.Το παράδειγμα του ακολούθησαν σε λίγο κι άλλοι.
Έτσι η νήσος μας από νωρίς εγκατέλειψε όχι μονάχα την ειδωλολατρία με όλα τα θλιβερά γνωρίσματα της,αλλά κι άρχισε να παρουσιάζει ένα νέο τρόπο ζωής.Τρόπο ζηλευτό,ώστε με τον καιρό να της δοθεί και το τόσο τιμητικό προσωνύμιο "Νήσος των Αγίων".
"Ναι!"Νήσος των Αγίων".
Εδώ όχι μονάχα γεννήθηκαν κι έζησαν και διακρίθηκαν ένα μεγάλο ποσοστό αγίων προσώπων,αλλά και την Κύπρο μας διάλεξαν ως τόπο κατοικίας πολλοί από διάφορες χώρες,που πόθησαν να ζήσουν μια ενάρετη κι άγια ζωή.Κάτι περισσότερο.Πολλά λείψανα αγίων και μαρτύρων της πίστεως πού ρίχτηκαν στη θάλασσα με τον σκοπό ν'αφανιστούν, το πανάγιο χέρι της Πρόνοιας του Θεού στο νησί μας το οδήγησε να φτάσουν και να βρουν φιλοξενία και σεβασμό.
Ένας τέτοιος άγιος και ιερομάρτυρας,που μας ήρθε σε μια κάσα μέσα,είναι κι ο μακάριος επίσκοπος της Σάμου,ο Ερμογένης.
Γεννήθηκε σε μια παράλια κωμόπολη του νόμου Αττάλειας της Μικράς Ασίας,τη Φοινικούντα.Πότε ακριβώς,δεν γνωρίζουμε.Εκείνο που γνωρίζουμε είναι,πως οι γονείς του ήταν χριστιανοί και μάλιστα ευσεβείς και φιλόθεοι.Αυτοί φρόντισαν να ρίξουν στην ψυχή του παιδιού τους απ'αυτή την περίοδο της βρεφικής του ηλικίας τα σπέρματα της ευσέβειας και της αγάπης στον Θεό.Κι η προσπάθεια τους ευλογήθηκε πλούσια από τον Επουράνιο Γεωργό.
Ο νεαρός Ερμογένης στο περιεχόμενο της Αγίας Γραφής βρήκε ότι ζητούσε.Την ψυχαγωγία,την αληθινή μόρφωση, την αρετή,την ανώτερη ζωή.Στα συνομήλικα του παιδιά που ερχόντουσαν να τον καλέσουν να βγούνε έξω,για να πάνε να παίζουν,ο φιλόθρησκος νέος φρόντιζε πάντα κάτι να βρει,για να μη διακόψει τη μελέτη και την απασχόληση του με τα ιερά γράμματα.
Έτσι,μαζί με τη σωματική του πρόοδο αναπτυσσόταν παράλληλα και διακρινόταν κι η αρετή του.Η καρδιά του είχε πυρποληθεί κυριολεκτικά από την αγάπη του Χριστού.Γι' αυτό και τις αρχές του τις χριστιανικές,τις αρχές που απέκτησε τόσο από τις συμβουλές και το καλό και ζωντανό παράδειγμα των ευσεβών γονιών του,όσο κι από την όλη μόρφωση του,τις κράτησε σταθερά σαν τον πιο πολύτιμο θησαυρό.Και το 'δειξε από νωρίς.Νέος ακόμη στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής του έχασε και τους δύο γονείς του. Η αγάπη του Θεού τους κάλεσε κοντά Του.Μόνος κι ευκατάστατος κι ευπαρουσίαστος καθώς ήταν,δοκίμασε τότες δεινούς πειρασμούς.Όμως γιατί θεμελίωσε τη ζωή του πάνω στον αιώνιο βράχο,στη διδασκαλία και τον νόμο του Ευαγγελίου,έμεινε απρόσβλητος.Συνέβη και με τον αγνό και πιστό νέο,εκείνο που τονίζει ο Κύριος στην επί του Όρους ομιλία του σχετικά με την οικία τη στερεή."Και κατέβει η βροχή και ήλθον οι ποταμοί και έπνευσαν οι άνεμοι και προσέπεσον τη οικία εκείνη και ουκ έπεσε,τεθεμελίωτο γαρ επί την πέτραν".(Ματθ.ζ'25).
Δηλαδή ήρθε η βροχή και ξεχύθηκαν οι ποταμοί της νεροποντής και φύσηξαν οι δυνατοί άνεμοι και πέσανε με ορμή πάνω στο σπίτι κι αυτό δεν κρημνίστηκε.Δεν σάλεψε καθόλου, γιατί θεμελιώθηκε στερεά πάνω στην πέτρα.
Ώ! όση αξία έχουν τα γερά θεμέλια σε μια οικοδομή,άλλη τόση και μεγαλύτερη αξία έχει η γερή θεμελίωση της ζωής του ανθρώπου κατά την παιδική και νεανική του ηλικία.Κι η κατάλληλη θεμελίωση του χαρακτήρα ενός ανθρώπου επιτυγχάνεται,αν στηριχτεί αυτός στις αιώνιες αλήθειες της χριστιανικής πίστεως.Το "ό εάν σπείρει άνθρωπος,τούτο και θερίσει" έχει πλήρη την εφαρμογή του σε τούτη την περίπτωση.
Όταν ο άνθρωπος στην παιδική και νεανική του ηλικία δεχθεί στην ψυχή τα σπέρματα μιας ενάρετης ζωής,τότε ο άνθρωπος αυτός στις δύσκολες μέρες που θα συναντήσει δεν θα κινδυνεύει να λιποψυχήσει και να παρασυρθεί και να καταστραφεί.Γιατί είναι φυσικό στη ζωή μας να δοκιμάσουμε οι άνθρωποι πειρασμούς και θλίψεις και παραγνωρίσεις και διωγμούς και δοκιμασίες.Είναι η βροχή κι οι νεροποντές κι οι άνεμοι που προσβάλλουν ένα σπίτι.Από τη στιγμή που ο άνθρωπος έβαλε γερά θεμέλια,και στήριξε τον χαρακτήρα του στη στερεή πέτρα της διδασκαλίας του Χριστού,δεν έχει να πάθει τίποτα.Αυτό γίνεται με τον καθένα.Αυτό γίνηκε και με τον αγνό κι ενάρετο νέο,τον Ερμογένη.
Στους ποικίλους πειρασμούς που αντιμετωπίζει με την αφάνεια του ο θεοφιλής νέος αντιτάσσει το ηθικό του παράστημα και νικά.Διαμοιράζει την περιουσία που του αφήκαν οι στοργικοί και πλούσιοι γονείς του στους πτωχούς,στους αδελφούς του Χριστού και κυρίους του,όπως τους ονόμαζε,και φεύγει.
Η ζωή των ιερών αγωνιστών και μοναστών της Αιγύπτου για τους οποίους είχε ακούσει τόσα πολλά,τον οδηγεί στη χώρα του Νείλου.Πάει εκεί να τους γνωρίσει και να διδαχθεί απ'το παράδειγμα και τους αγώνες τους.Πόσο καιρό έμεινε κοντά τους δεν ξέρουμε. Εκείνο που αναφέρει ο Συναξαριστής, είναι πως από την Αίγυπτο,επισκέφθηκε αργότερα τις Αθήνες και μετά την Κωνσταντινούπολη.Εκεί ώριμος πια κι υπόδειγμα ζηλωτού και χρηστού και ενάρετου ανδρός,κλήθηκε από τον εκεί αρχιεπίσκοπο να αναλάβει το Ιερατικό αξίωμα.
Ο θεοφιλής ασκητής θέλησε να αρνηθεί.Το βάρος του Ιερατικού αξιώματος κι οι ευθύνες μιας ζωής αφιερωμένης τον κάμνουν να δειλιάζει.Η επιμονή όμως του αγίου επισκόπου της ιστορικής πόλεως τον πείθει στο τέλος.Ο ταπεινός εργάτης του Χριστού θεωρεί την επιμονή του πνευματικού πατέρα της Μεγάλης Εκκλησίας σαν εντολή Θεού και αποδέχεται να αναλάβει την παρακαταθήκη της Ιερωσύνης.
Σε μικρό σχετικό διάστημα χειροτονείται επίσκοπος και στέλλεται να ποιμάνει την Εκκλησία της Σάμου.Ο λύχνος είχε τεθεί πια "επί την λυχνίαν".
Ο ψυχικός πλούτος, η πλούσια μόρφωση κι η δοκιμασμένη αρετή του ιερού ποιμένα έκαμαν,ώστε σύντομα ο Ερμογένης να αναδειχθεί αντάξιος της μεγάλης τιμής,μα και της βαριάς ευθύνης της ιερωσύνης.
Στο πρόσωπο του οι χριστιανοί της Σάμου βρήκαν ότι ζητούσαν.Τον φιλόστοργο πατέρα, τον φλογερό δάσκαλο,τον πράο και ησύχιο σύμβουλο,τον πιστό οικονόμο των μυστηρίων του Θεού.Νύκτα και μέρα μοχθούσε ο ιερός πατήρ στο έργο της χριστιανικής διδασκαλίας και της φιλανθρωπίας.Με λόγια ζωντανά δίδασκε τον λαό του και πρόβαλλε παν τού το φως του Χριστού.Πολλοί προσερχόντουσαν στη νέα πίστη.Κι όλους τους κατεύθυνε με υπομονή και πραότητα κι ανεξικακία. Πολλά θαύματα αναφέρεται,πως έκαμε,με τη χάρη του Θεού,για να εξυπηρετήσει και παρηγορήσει τον πονεμένο λαό του.Πολλά συγγράμματα ακόμη έγραψε,συγγράμματα αξιομνημόνευτα,για να διαφωτίσει και στη ρίξει,μα και να υπερασπίσει τη χριστιανική αλήθεια από την αίρεση του Αρείου και των άλλων αιρετικών,αλλά και από την ειδωλολατρία, η οποία είχε ακόμη πολλούς οπαδούς.Σε αξιοζήλευτο βαθμό ο άγιος επίσκοπος οργάνωσε και την φιλανθρωπία.
Έτσι αναδείχθηκε κατά τον ιερό υμνογράφο "σκεύος εκλεκτόν άγιον τω Κυρίω,ιερωσύνης κανών, της εγκράτειας αληθές καταγώγιον,στάθμη της σωφροσύνης,των αρετών θησαυρός, ελεημοσύνης πηγή βρύουσα" αλλά και "ο στηρίζων τους πιστούς προς ευσέβειαν και ο επακούων ασθενών ταις δεήσεσι και ο παρέχων πάσι την υγείαν και ρώσιν και χάριν πάντοτε".
Έτσι ο "λύχνος ο διαυγέστατος" λάμπρυνε την Ιερή στολή κι αναδείχθηκε διαπρύσιος κήρυκας των διαταγμάτων του Χριστού.
Στα μάτια του μπροστά είχε πάντοτε τη σύσταση του θείου Παύλου, προς τον Τιμόθεο."Την παρακαταθήκην φύλαξον" (Α'Τιμοθ.δ'20).
Φύλαξε,Τιμόθεε,την παρακαταθήκη των αληθειών του Ευαγγελίου.
Φύλαξε την ανόθευτη και ακέραιη.
Και την φύλαξε ο Τιμόθεος.
Την φύλαξε όμως κι ο Ιερός Ερμογένης.Την φύλαξε μέχρι θανάτου.Στη σκέψη του ο μακάριος πατήρ έφερνε συχνά,πολύ συχνά του Κυρίου τα λόγια."Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβά των (Ιωάν.ι,11).Και την θυσίασε τη ζωή του για να σώσει και διαφυλάξει τα πρόβατα του.Τα χρόνια εκείνα ήσαν χρόνια πολύ δύσκολα.
Από τη μια οι αιρετικοί,και μάλιστα του Αρείου οι οπαδοί,από την άλλη οι Ιουδαίοι κι οι ειδωλολάτρες δίωκαν άγρια τους πιστούς χριστιανούς.Δεν τους εμπόδιζαν μόνο από του να επιτελέσουν τα Θρησκευτικά τους καθήκοντα,αλλά και τους έπιαναν και σαν άκακα αρνία τους οδηγούσαν στη σφαγή και τον μαρτυρικό θάνατο.
Γι' αυτό και πολύ κακοπαθούσαν εκείνο τον καιρό οι πραγματικοί ποιμένες.
Κάθε μέρα έβλεπαν "την ζωήν των κρεμαμένην κατέναντι των οφθαλμών αυτών".
Με κίνδυνο της ζωής τους έπρεπε να τρέχουν παντού για να ενθαρρύνουν,να στηρίζουν, να παρηγορήσουν,να συγκρατήσουν.Αυτό έκαμε κι ο αληθινός ποιμήν,ο θεόπεμπτος Ερμογένης.
Ενθουσιώδης και φλογερός κι ακούραστος κινείται με ζήλο όπου τον καλούσε το καθήκον, για να φυλάξει κι ενισχύσει τα πνευματικά του παιδιά.Νύκτες ξαγρυπνά για να εμφυσήσει στις καρδιές το θάρρος και την εμμονή στα πνευματικά τους Βιώματα.Με υπομονή και γενναιοψυχία τους τονίζει κάθε στιγμή τη χαρά που θα απολαμβάνουν οι ψυχές των πιστών στην ουράνια κι αιώνια βασιλεία του θεού."Ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς" (Ρωμ. η', 18).
Παιδιά μου,τους έλεγε,αυτά που θα υποφέρουμε κατά το διάστημα τούτο της ζωής της επίγειας,δεν είναι άξια κατά κανένα τρόπο να συγκριθούν προς τη δόξα,που μέλλει ν' αποκαλυφθεί και να δοθεί βραβείο σ'εμάς.Πιστοί στον ουράνιο Αρχηγό μας,ας μείνουμε μέχρι θανάτου.Κι έμεινε πρώτος αυτός.
Γιατί,όπως ήταν φυσικό, η δράση του δεν μπορούσε να μη γίνει γνωστή.Φανατικοί ειδωλολάτρες έσπευσαν να καταγγείλουν τον ζηλωτή επίσκοπο στον ηγεμόνα της Σάμου Σαντορνίνο.
Κι αυτός μανιώδης διώκτης της νέας πίστεως άρπαξε την ευκαιρία να καλέσει τον άγιο μπροστά του σε απολογία.
Πληροφορημένος για τη μόρφωση και τη φιλανθρωπία του δοκίμασε στην αρχή να του δείξει κάποια καλοσύνη με την ελπίδα,πως μπορούσε να τον φιλοτιμήσει και τον παρασύρει στην ειδωλολατρία.
- Έμαθα, του είπε, πως εσύ ένας τόσο μορφωμένος άνθρωπος έπα ψες να αποδίδεις τιμή και σεβασμό στους μεγάλους θεούς που δεχόμαστε όλοι και πιστεύεις και διδάσκεις κι άλλους να πιστεύουν για Θεό κάποιο Ιουδαίο Ιησού, που τον σταύρωσαν οι συμπατριώτες του.
Έμαθα ακόμη πως είσαι και διδάσκαλος των χριστιανών και αρχιερέας τους.Δυσκολεύτηκα να το πιστέψω.Γι'αυτό και σε κάλεσα να μάθω από σένα τον ίδιο την αλήθεια.Τι λες;
Ναι! Άρχοντα μου.Είμαι χριστιανός,Γιατί θεοί,δεν μπορούν να 'ναι πέτρες και τα ξύλα, που λατρεύετε.Αυτά είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Έχουν μάτια και δεν βλέπουν. Έχουν αυτιά,μα δεν ακούουν.Δεν καταλαβαίνουν. Δεν αισθάνονται.Ο Θεός των χριστιανών και Θεός μου είναι Αυτός που δημιούργησε όλο τον κόσμο κι εμάς τους ανθρώπους.Αυτός για τη δική μας τη σωτηρία,επειδή ξεφύγαμε από τον δρόμο που μας χάραξε,για να είμαστε ευτυχισμένοι,έστειλε στον κόσμο τον Μονογενή Υιό του,για να μας οδηγήσει και πάλι στον ίσιο δρόμο.
Ήλθε ο Χριστός και μας δίδαξε το θέλημα του Θεού και μας έδωκε τα μέσα να σωθούμε.
Πάψε,Ερμογένη.Άφησε τα παραμύθια κι έλα να θυσιάσεις στους μεγάλους θεούς,για να γλιτώσεις την περιουσία σου και τη ζωή σου.
Περιουσία δεν έχω άρχοντα μου.Οι βοήθειες που δίνω στους φτωχούς και πεινασμένους δεν είναι δικά μου πλούτη.Όσο για τη ζωή μου ανήκει στον Κύριο μου.
Μανιασμένος ο τύραννος από το ψυχικό μεγαλείο του χριστιανού επισκόπου νόμισε,πως μόνο με τη βία θα μπορούσε να τον καταβάλει.Η αδυναμία του στα επιχειρήματα τον έκαμε ακόμη πιο αδύνατο στην καρδία.Γι'αυτό και διέταξε να βασανίσουν τον ομολογητή μέχρι που να μετανιώσει και να ζητήσει συγγνώμη.Δεν μπορούσε να καταλάβει ο δυστυχισμένος,πως η άρνηση κι η προδοσία δεν έχουν θέση στην καρδιά των γνήσιων χριστιανών.
Οι στρατιώτες που στεκόντουσαν εκεί,στην προσταγή του άρχοντα τους άρπαξαν αμέσως τον γέροντα επίσκοπο, του έδεσαν τα χέρια πίσω,τον έριξαν κάτω στη γη κι άρχισαν να τον κτυπούν με δερμάτινα μαστίγια.Οι σάρκες του ιερού αθλητή ξεσχίζονταν.Τα αίματα τρέχουν και ποτίζουν τη γη.Μα αυτός αλύγιστος και άφοβος δέχεται την κάκωση με προσευχή και δοξολογία του ονόματος του Θεού.
Κάποια στιγμή σ'ένα νεύμα του ηγεμόνα οι στρατιώτες σταμάτησαν.Κι αυτός με υποκριτική στενοχώρια απευθύνεται στον άγιο και τον ρωτά:
Τι λες επίσκοπε;Σωφρονίστηκες ή ακόμη;
Κι ο άγιος με θάρρος και γενναιότητα ψυχής του απαντά:
"Άρχοντα,τα μέσα που χρησιμοποιείς,δεν με πονούν,ούτε και με τρομάζουν.Ο Χριστός μου,μας παραγγέλλει να μη δειλιάζουμε από κείνους που θανατώνουν το κορμί μας,αλλά είναι αδύνατοι να βλάψουν την ψυχή μας.Συνέχισε τα βασανιστήρια που έχεις στη διάθεση σου.Θαρρώ,πως οι άνθρωποί σου θα κουραστούν να βασανίζουν,παρά εγώ να υπομένω".
Τα λόγια του Μάρτυρος προκάλεσαν ακόμη περισσότερο την οργή του ηγεμόνα, που πρόσταξε να κρεμάσουν τον άγιο ψηλά σ'ένα ξύλο και με νύχια σιδερένια να του σχίζουν τις πλευρές κι ύστερα με λαμπάδες αναμμένες να του καίνε τις σάρκες.
Και το νέο μαρτύριο το δέχτηκε ο επίσκοπος με την ίδια παρρησία κι υπομονή.
Στο τέλος ο άρχοντας για να δικαιολογήσει την αδυναμία του,διατάζει να ρίψουν τον ιερομάρτυρα στη φυλακή και ν'ασφαλίσουν τα πόδια του στο ξύλο1 στον τράχηλο του δε να βάλουν μια βαριά αλυσίδα.ΟΙ δήμιοι εξετέλεσαν πιστά την προσταγή του κυρίου τους κι έφυγαν.Διπλή φρουρά ανέλαβε να προσέχει τον καταπληγωμένο αθλητή.
Μέσα στο πηκτό σκοτάδι και την αποπνικτική ατμόσφαιρα του κελιού στο οποίο ρίχτηκε ο άγιος, μια γλυκιά φωνή ακούεται σε λίγο:
"Ο Θεός μου,μη μακρύνης απ' εμού' ο Θεός μου,εις την βοήθειάν μου πρόσχες, αισχυνθήτωσαν και εκλιπέτωσαν οι ενδιαβάλλοντες την ψυχήν μου,περιβαλέσθωσαν αισχύνην και εντροπήν οι ζητούντες τα κακά μοι".(Ψαλμ.ο’,12-13).
Το μεσονύκτιο εκεί που ο άγιος έψαλε και προσευχόταν,δυνατός σεισμός συνεκλόνισε τη φυλακή.
Τα δεσμά του μάρτυρος λύθηκαν κι ένα φως έλαμψε και φώτισε τα γύρω.Μέσα στο φως μια γλυκιά μορφή πρόβαλε,του Ιησού Χριστού η μορφή ανάμεσα σε πλήθος από αγγέλους και μια φωνή δυνατή ακούστηκε να λέγει:
"Χαίρε,ιερομάρτυς Ερμόγενες·ανδρίζου και δυναμώνου και μη φοβάσαι.Δεν σε εγκαταλείπω.Κοντά σου θα είμαι πάντα".
Μετά τα λόγια αυτά η μορφή του Κυρίου χάθηκε,ενώ μια ευωδιά πλήρωσε όλα τα κελιά κι ο άγιος θεραπεύτηκε από τις πληγές,ώστε να μη φαίνεται σημάδι από τις κακώσεις.
Την άλλη μέρα οι στρατιώτες που ήρθαν να πάρουν τον άγιο δεν πίστευαν στα μάτια τους.Το κελί ανοικτό,οι φρουροί απ'έξω τρομαγμένοι κι ο επίσκοπος τελείως καλά.
Όταν ο άρχοντας τον είδε ταράχθηκε,καθώς κι εκείνοι που ήταν γύρω του.
Έκρυψε όμως την ταραχή του και με προσποιητή λύπη προσπάθησε να δικαιολογηθεί για τα βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλε την προηγούμενη μέρα.
"Έλα, του λέγει,Ερμογένη.Μετανόησε έστω και τώρα, για να πάρεις την ελευθερία σου. Αλλιώς..."
Στη νέα απειλή του άρχοντα με φανερή αηδία και περιφρόνηση,απήντησε ο δούλος του Χριστού:
-Πάψε,αλιτήριε,να με κολακεύεις και να με απειλείς.Οι κολακείες κι οι απειλές σου δεν με συγκινούν. Ούτε και με τρομάζουν.Κι έπρεπε να το καταλάβεις.Κι ο θάνατος τον οποίο μου προβάλλεις σαν επιστέγασμα των κακώσεων μου, δεν με ταράζει.Ο θάνατος είναι για μας τους χριστιανούς λύτρωση κι ευεργεσία,γιατί μας οδηγεί μια ώρα πιο γρήγορα κοντά στον Κύριο και Θεό μας."Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν,αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν".Είμαι χριστιανός και θα μείνω χριστιανός.
Ο Σαντορνίνος σηκώθηκε αμέσως εξαγριωμένος κι έδωσε εντολή για νέα βασανιστήρια.Οι δήμιοι έφεραν στη στιγμή άγρια αλόγα κι έδεσαν τον γέροντα επίσκοπο σ'αυτά,για να τον σύρουν στη γη μέχρι που να διαλυθούν τα μέλη του.Τα άλογα όμως σαν ένοιωσαν πίσω τους το θύμα ημέρεψαν και στάθηκαν.
- Μέγας ο Θεός των χριστιανών,φωνάζουν τα πλήθη.Αυτός είναι ο αληθινός Θεός.
Κι ο άγιος με θρησκευτική κατάνυξη σηκώνει τα χέρια του και ψάλλει:"Κύριος εμοί Βοηθός και ου φοβηθήσομαι τι ποιήσει μοι άνθρωπος; Ου φοβηθήσομαι κακά,ότι συ Κύριε,μετ'εμού ει".
Η προσευχή κι η ψαλμωδία δίνει δύναμη στην ψυχή του μάρτυρα.Έτοιμος είναι να δεχθεί τα πάντα για την αγάπη του Χριστού.Μια μυστική κι ανεξήγητη από πλευράς ανθρωπίνης γαλήνη έχει πλημμυρίσει τον ψυχικό του κόσμο,που τον κάνει να μην υπολογίζει και να μη φοβάται τίποτα.
Το βλέπει ο τύραννος.Δεν έχει χορτάσει όμως από αίμα.Με λύσσα ποθεί να ξεσχίσει το θύμα του και να το κάμει χίλια κομμάτια και το υποβάλλει σε νέα Βασανιστήρια.Τον τρυπούν με πυρωμένες σούβλες.Τον ρίχνουν κάτω από ένα γκρεμό και στο τέλος τον αποκεφαλίζουν.
Προτού αποθάνει ο μακάριος αθλητής εκεί στον τόπο της καταδίκης του γονάτισε. Ανέπεμψε θερμή μια προσευχή. Ευχαρίστησε τον Κύριο που τον βοήθησε και τον αξίωσε να πεθάνει για τη δόξα του.Δεήθηκε να συγχωρήσει τους δήμιους του και να χαρίσει στην Εκκλησία του την ειρήνη και στους πιστούς αγάπη και παρρησία και πίστη.
Ύστερα έκλινε τα κεφάλι.Η μάχαιρα του δήμιου έπεσε βαριά και χώρισε το σώμα σε δύο.
Τη νύχτα θαρραλέοι χριστιανοί πήγαν στον τόπο του μαρτυρίου,πήραν το άγιο λείψανο κι αφού το έπλυναν με τα μύρα της αγάπης τους,το έντυσαν και το έβαλαν μέσα σε μια κάσα μαζί με την αγία κάρα.
Έπειτα αφού το ασφάλισαν,το εμπιστεύτηκαν στη θάλασσα.Το έρριψαν σ'αύτη,για να μη το αφανίσουν οι εχθροί.
Κι η θάλασσα σαν στοργική μάνα φύλαξε το άγιο σκήνωμα του ιερομάρτυρος και μετά από καιρό το έφερε με τα κύματα της και το εναποθέτησε απαλά στην ακρογιαλιά του Κουρίου.
Εδώ το βρήκαν οι χριστιανοί της πόλεως.Με δάκρυα και τιμές το σήκωσαν και με εξόδιους ύμνους το πήρανε και το θάψανε εκεί στην Επισκοπή.
Δίπλα στον τάφο η αγάπη τους ανήγειρε μετά από καιρό ένα όμορφο ναό,που υπάρχει ως τα σήμερα.Τα θαύματα του καλού ποιμένας συνεχίζονται σε όσους με ευλάβεια και πίστη προσφεύγουνε στη χάρη του και ζητάνε τη μεσιτεία του.
Προνομιούχο το νησί μας.
Ευλογημένοι κι οι κάτοικοι του.
Ευλογημένοι που έχουν τόσους αγίους φρουρούς και πρεσβευτές.
Στις ιερές και μακάριες αυτές μορφές ας καταφεύγει κάθε πονεμένη ψυχή.
Σ' αυτές ας καταφεύγουμε τούτο τον καιρό ιδιαίτερα κι όλοι εμείς.
Με πίστη φλογερή ας καταφεύγουμε κι ας τους ζητάμε να δέονται θερμότερα για μας,για να λυτρωθούμε από τις ποικίλες δοκιμασίες και τους φοβερούς εχθρούς που μας κυκλώνουν.
Ας προσπαθούμε ν'αντλούμε συχνά από τη ζωή τους παρηγοριά κι ενίσχυση στις θλίψεις που μας βρήκαν.
Στ' αυτιά μας ας βοά πάντα δυνατά και του θείου Αποστόλου η σύσταση:
"Τοιγαρούν και ημείς,τοσούτον έχοντες περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων,όγκον αποθεμένοι πάντα και την ευπερίστατον αμαρτίαν,δι'υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν" (Εβρ,ιβ'1-2).
Δηλαδή,κι εμείς,αφού έχουμε γύρω μας ένα τόσο μεγάλο σύννεφο από μάρτυρες,ας αποτινάξουμε μακριά μας κάθε βάρος από τις καταθλιπτικές μέριμνες της ζωής και προπαντός την αμαρτία,που εύκολα μας εμπλέκει στα δίχτυα της.
Ναι!ας αποτινάξουμε την αμαρτία κι ας τρέχουμε το αγώνισμα του δρόμου που είναι μπροστά μας,με τα μάτια προσηλωμένα στον αρχηγό και ιδρυτή της πίστεως μας,τον Χριστό.Τον Χριστό που με τη χάρη Του μας προστατεύει και μας χειραγωγεί στον δρόμο της τελειότητας.
Σε τούτο το νέφος των μαρτύρων και των αγίων της Κύπρου μας Ιδιαίτερη ακτινοβολία και λάμψη σκορπά με την αρετή και τη θυσία του ο μακάριος Ερμογένης.
Κι αυτός, μαζί με τους τόσους άλλους αγίους, που περίλαμπρα κοσμούν το χριστιανικό Πάνθεο, με ξέχωρη αγάπη και στοργή μας καλεί και μας λέει:Μας τονίζει και μας συνιστά να σταθούμε αλύγιστοι κι ανυποχώρητοι να συνεχίσουμε πιστοί μέχρι θανάτου τον αγώνα μας.Τον ιερό κι υπέροχο αγώνα μας για την επικράτηση στον κόσμο του θησαυρού της Ορθοδοξίας μας και της βασιλείας του Θεού.
Πόσοι από τους σημερινούς Κυπρίους δεν θ'ανοίξουν τ'αυτιά τους σε μια τόσο ωραία πρόσκληση, μα και τόσο τιμητική αποστολή;
Αλήθεια! Πόσοι;

Απολυτίκιο Ήχος α’.Του λίθου σφραγισθέντος.
Του Φοίνικος ο κλάδος,και Σαμίων το στήριγμα,φύλαξ και φρουρός των Κυπρίων, Ερμόγενες Πατήρ ημών αναδειχθείς την Θάλασσαν διήλθες ώσπερ ζων,και ταύτης τρικυμίας χαλινών,θαυμασίως λάρνακα σου Επισκοπή τη πόλει κατεστήριξας,δόξα τω ούτως ευδοκήσαντι Θεώ,δόξα τω σε οδηγήσαντι.Δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Κοντάκιο Ήχος γ’.Η Παρθένος σήμερον.
Των Σαμίων καύχημα και των Κυπρίων το κλέος,Ερμογένη άπαντες ανευφημήσωμεν ύμνοις ούτος γαρ την τής Τριάδος έλαβεν αίγλην,και ως ήλιος φωτίσας την Οικουμένην ον προθύμως ανυμνούμεν και προσκυνούμεν,λέγοντες χαίρε,θαυματοφόρε Ερμόγενες Όσιε.

Σύναξη των Ιεραρχών της Μόσχας

Ο κοινός εορτασμός των Αγίων Πέτρου (βλέπε 21 Δεκεμβρίου και 24 Αυγούστου),Αλέξιου (βλέπε 12 Φεβρουαρίου και 20 Μαΐου) και Ιωνά (βλέπε 31 Μαρτίου,27 Μαΐου και 15 Ιουνίου) των θαυματουργών,Μητροπολιτών πάσης Ρωσίας καθιερώθηκε από τον Πατριάρχη Ιώβ στις 5 Οκτωβρίου 1596 μ.Χ.
Το 1875 μ.Χ.,ο Άγιος Ιννοκέντιος,Μητροπολίτης Μόσχας (βλέπε 31 Μαρτίου και 6 Οκτωβρίου) πρόσθεσε τον Άγιο Φίλιππο Μητροπολίτη Μόσχας (9 Ιανουαρίου και 3 Ιουλίου) ενώ το 1913 μ.Χ. προστέθηκε ο Άγιος Ερμογένης Μητροπολίτης Μόσχας (βλέπε 17 Φεβρουαρίου και 12 Μαΐου).
Tο 2005 μ.Χ. προστέθηκε ο Άγιος Ιννοκέντιος (βλέπε 31 Μαρτίου και 6 Οκτωβρίου),ο Άγιος Μακάριος Μητροπολίτης Μόσχας (βλέπε 30 Δεκεμβρίου),ο Άγιος Ιώβ Μητροπολίτης Μόσχας (βλέπε 5 Απριλίου και 19Ιουνίου),ο Άγιος Τύχων Μητροπολίτης Μόσχας (βλέπε 7 Απριλίου και 9 Οκτωβρίου),ο Άγιος Φιλάρετος Μητροπολίτης Μόσχας (βλέπε 19 Νοεμβρίου),ο Άγιος Πέτρος Μητροπολίτης Μόσχας (βλέπε 27 Σεπτεμβρίου) και ο Άγιος Μακάριος Μητροπολίτης Μόσχας (βλέπε 16 Φεβρουαρίου).

Εορτάζοντας αυτούς του Ιεράρχες σε μια κοινή ημέρα,η Εκκλησία,αποδίδει στον καθένα από αυτούς ίδια τιμή σαν προστάτες της Μόσχας και πάσης Ρωσίας.

Η Αγία Μαμελχθή

Η Αγία Μαμελχθή ήταν Περσικής καταγωγής και ασπαζότανε τον ειδωλολατρισμό, ήταν μάλιστα και ιέρεια.Μάχετο ενάντια στους χριστιανούς,ακόμα και ενάντια στην αδερφή της πού ήταν χριστιανή.Με το πλήρωμα του χρόνου η Μαμέλχθη αναγνώρισε ότι η χριστιανική πίστη είναι η μόνη αληθινή.Έτσι κατηχήθηκε και βαπτίστηκε.Οι ειδωλολάτρες όταν πληροφορήθηκαν ότι μία ιέρειά τους έγινε χριστιανή το θεώρησαν μεγάλη προσβολή.Έτσι όχλος ειδωλολατρών προσήλθε στο σπίτι της και την άρπαξαν με την βία.Της επέβαλαν το μαρτύριο τού λιθοβολισμού.Με αυτό τον τρόπο μαρτύρησε και παράδωσε το πνεύμα της στον Κύριο.



Ο Άγιος Ιωάννης επίσκοπος Ευχαΐτων "ο Μαυρόπους"
Κανένας από τους Συναξαριστές δεν τον αναφέρει.Η μνήμη του υπάρχει μόνο στον Παλατινό Κώδικα υπ'αριθ.138 φ. 2146όπου και η Ακολουθία του που συντάχθηκε από τον ανεψιό του Θεόδωρο τον Κοιτωνίτη και βασιλικού νοταρίου.Ο Ιωάννης αυτός έζησε τον 11ο αιώνα,έγινε έξοχος ποιητής και συγγραφέας γλαφυρότατος.Απεβίωσε ειρηνικά,αφού έζησε πάνω από 100 χρόνια.





Ο Όσιος Ευδόκιμος ο νεοφανής,εύρεσις και ανακομιδή του ιερού λειψάνου του
Ο Όσιος αυτός έζησε και πολιτεύθηκε ευδοκίμως στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου.Το πραγματικό όνομα του Αγίου (μοναχικό ή βαπτιστικό) δεν είναι γνωστό,διότι το όνομα Ευδόκιμος του δόθηκε μετά την εύρεση του Ιερού λειψάνου του.Δεν είναι επίσης γνωστό ούτε ποια εποχή έζησε,ούτε ποια ήταν η πατρίδα του,ούτε άλλα στοιχεία για τους ασκητικούς του αγώνες.Η μόνη αίτια από την οποία γνωστοποιήθηκε η όσια ζωή του, είναι η εύρεση και η ανακομιδή του Ιερού λειψάνου,στο παλιό κοιμητήριο της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους.Όταν βρέθηκε το Ιερό λείψανο του,ευωδίαζε θεία ευωδιά και η ανακομιδή του έγινε στις 5 Οκτωβρίου 1840.(Σχετικά με το γεγονός αυτό,βλέπε χειρόγραφο Μελετίου Ιεροδιακόνου Βατοπεδινού).